மதுவன மாது – 4

04. இளவரசன்

“கன்னிகளை வர்ணிக்கும் குணம் மட்டுமா, பல யுகங்கள் மாறினாலும் நம் நாட்டு ஆடவர்களின் வீரம் சிறிதும் குறையாமல் இருப்பதும் நமக்குப் பெருமைக்குரியது தானே” எனக் கூறியபடியே எனக்கு முன் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணிற்கு அருகில் அமர்ந்தான் அவன்.

அவன் அமர்ந்த விதத்திலிருந்தே அவர்களுக்கிடையில் இருந்த காதலையும், நெருக்கத்தையும் என்னால் நன்கு புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

“ஆமாம் அத்தான். சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இதே இடத்தில் ஒருவனைச் சந்தித்தோம். நினைவிருக்கிறதா? தங்களைப் பார்த்த பிறகு அவன் தலை தெறிக்க ஓடிவிட்டான். ஆனால், இவர் துணிந்து அமர்ந்திருக்கிறாரே? நம் நாட்டு ஆடவர்களின் வீரம் காலத்தால் அழியக்கூடியதா அது?” எனக் கூறியவள் அவனது முகத்தைப் பார்க்கலானாள். அவனும் சில நிமிடங்கள் அவளது அழகு சிந்தும் வதனத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

திடீரென்று அவளது முகத்திலிருந்து தனது முகத்தைத் திருப்பி எனது முகத்தைப் பார்த்தபடி, “இப்படித்தான், இவளது முகத்தைப் பார்க்கையில் நான் என்னை, எனக்கு முன் இருப்பவர்கள், இந்த உலகத்தை என அனைத்தையும் மறந்துவிடுகிறேன்” என்றான் புன்னகையுடன்.

அவர்கள் மீண்டும் கூறிய நூற்றாண்டுகள் என்ற சொல்லைக் கேட்ட நான், ‘அவளைப் போன்றே இவனும் நிச்சயம் மன நலம் பாதிக்கப்பட்டவனாகத் தான் இருப்பான். இந்த இரவை எப்படி நான் கழிக்கப் போகிறேனோ?’ என எண்ணியபடி அவனது முகத்தையே திகிலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எனது விழிகளையே உற்றுப் பார்த்தவன், அப்பெண்ணை நோக்கி, “இவரது முகம் வாடியிருக்கிறதே? உணவு அளித்தாயா?” என வினவினான்.

தவறு செய்தவளைப் போன்று தனது உதட்டினைக் கடித்துக் கொண்டவள், “மன்னித்துவிடுங்கள் அத்தான். நீண்ட நாள் கழித்து சோழ நாட்டிலிருந்து ஒருவரைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் உபசரிக்க மறந்துவிட்டேன். சற்றுப் பொறுங்கள்” என்றவள் எழலானாள்.

“பெண்களைப் புகழ்வதில் மட்டும் ஆடவர்கள் இன்னும் மாறவே இல்லை என சற்று முன் ஏளனம் பேசினாயே, எங்கே சென்றது உன் விருந்தோம்பல் பண்பு? இதுதான் உன் கற்பிற்கு அழகா?” எனக் கோபப்பட்டான் அவன்.

“சினம் வேண்டாம் அத்தான். தாங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருங்கள். இதோ…” எனச் சிரித்தபடியே செல்லலானாள்.

“எங்களை மன்னித்துவிடுங்கள் தம்பி. இந்த வனத்தில் நாங்கள் இருவரும் மட்டுமே நெடுங்காலமாக உலவிக்கொண்டிருக்கிறோம். எப்போதாவதுதான் யாரையாவது சந்திக்க இயலுகிறது. நினைத்துப் பார்த்தால் கண நேரப் பொழுதினைப் போன்றும் தோன்றுகிறது; யுகங்களைப் போன்றும் தோன்றுகிறது. முன்பு இந்த வனத்தில் ஒருவனைச் சந்தித்தேன். அவனிடம் எங்கள் சோழ நாட்டைப் பற்றி வினவியபோது சோழ நாட்டைக் கள்வர்கள் கைப்பற்றி ஆண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றான். சோழ அரசைக் கைப்பற்றியது மட்டுமல்லாமல் சேரர் மற்றும் பாண்டியரையும் தோற்கடித்து ஆட்சி செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றான். மூவேந்தரையும் அடக்கி ஆண்டதால் அவர்கள் தங்களை முத்தரையர் என்று குறிப்பிட்டுக் கொள்வதாகக் கூறினான். கவலையாக இருந்தது எங்களுக்கு. பிறகு வெள்ளைத் தோலும், தலையும் பெரிய தலைப்பாகையைப் போன்ற ஒன்றை அணிந்திருந்த ஒருவனைக் கண்டோம் நாங்கள். அவன் பேசியது எங்களுக்குப் புரியவேயில்லை. நாங்கள் என்ன கேட்டாலும் அவன், ‘வாட்’ என்ற ஒரே சொல்லையே திரும்பத் திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருந்தான். என்னவள் சற்றுத் தொலைவினில் நடந்து வந்ததைப் பார்த்தவன் என்ன எண்ணினானோ? ஓட்டம் பிடித்தவன்தான்; நிற்கக் கூட இல்லை. மூன்றாவதாக தங்களைத் தான் சந்திக்கிறோம் நாங்கள். அதுவும் எங்கள் சோழ நாட்டைச் சேர்ந்தவரை, மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தம்பி. அந்த மகிழ்ச்சியில் தான் என்னவள் தங்களை உபசரிக்க மறந்துவிட்டாள். கோபம் வேண்டாம்” என்றான் பரிவுடன்.

அவன் கூறியதைக் கேட்கக் கேட்க எனக்கு மனதினுள் அச்சம் சூழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ‘இவர்கள் இருவரும் யாராக இருப்பார்கள்?’ என எண்ணிக்கொண்டே பதிலுக்கு என்ன பேசுவதென்றுத் தெரியாமல் அவனது முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன் நான். அவனது முகத்தில் காணப்பட்ட கம்பீரம், அழகு, வசீகரம் ஆகியவற்றை யாரிடமும் இதுவரை நான் கண்டதில்லை.

“தம்பி, நீங்கள் கன்னிகளிடம் மட்டும்தான் உரையாடுவீர்களா?” என்றான் புன்சிரிப்புடன்.

எனக்கு அவமானமாகப் போய்விட்டது. “மன்னிக்கவும். உங்களது வாளுரையைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் என் வார்த்தைகள் மௌனமாகிவிட்டன” என்றேன் நான்.

“தற்பொழுதுதான் தங்களைப் பெரும் வீரன் என்று என்னவளிடம் தெரிவித்தேன். தாங்கள் வாளினைக் கண்டு அச்சம் கொள்ளலாமா?”

நான் எந்த பதிலையும் அளிக்காமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது அப்பெண் தனது முந்தானையில் மறைத்து எதையோ கொண்டுவந்தவள், எனக்கு முன் வாழையிலை ஒன்றை விரித்து அதில் பரிமாறலானாள். நான் ஆச்சர்யத்துடன் அவளைப் பார்க்க, “திணை மாவு மற்றும் தேன் இவற்றைக் கலந்துகொண்டு வந்திருக்கிறேன். மூங்கில் அரிசி வறுத்துச் சேர்த்திருக்கிறேன். தயக்கமின்றி உண்ணுங்கள்” என்றாள் அவள்.

“தம்பி, இவள் அளிக்கும் இந்த அமிழ்தை உண்டுதான் யுகம் யுகமாக மரணமின்றி இருக்கின்றேன். மிகவும் சுவையாக இருக்கும். எனக்கு மிகவும் பிடித்த உணவு” என்றான் அவன்.

தயக்கத்துடனே சிறிதளவு சுவைத்துப் பார்த்தேன். என் வாழ்வில் அப்படியொரு சுவையை சுவைத்ததே இல்லை. அப்படியொரு சுவை. பசியில், அனைத்தையும் உண்டு முடித்தேன். தண்ணீர் ஊற்றினாள் கைகழுவிக் கொண்டேன். பிறகு, அவள் தனது முந்தானையில் என் கையைத் துடைத்து விட்டாள்.

நெகிழ்ந்து போனேன் நான்.

எங்கள் மூவருக்குள்ளும் உரையாடல்கள் மீண்டும் ஆரம்பமானது. மீண்டும் அவன், “தாங்கள் சோழ தேசத்திலிருந்தா வருகிறீர்கள்?” என்றான்.

“ஆமாம். சோழர்கள் ஆண்ட பகுதி.”

“சோழர்கள் ஆண்ட பகுதியா?”

“ஆம்.”

“அப்படியெனில் இப்போது யார் ஆள்வது?”

“எங்களை நாங்களே ஆண்டுகொள்கிறோம்.”

“புரியவில்லையே?” இடைமறித்தாள் அப்பெண்.

“இப்போது மக்களாட்சி நடக்கிறது. ஓட்டுப் போட்டு நாங்கள்தான் யார் எங்களை ஆளவேண்டும் என்பதை முடிவு செய்கிறோம்” என்றேன் நான். ஆனால் நான் எனக்குள், ‘ஓட்டு போட்டு எங்களை யார் ஏமாற்ற வேண்டும், எங்கள் வளங்களை யார் கொள்ளையிட வேண்டும் என்பதை நாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறோம். இதற்குப் பெயர்தான் மக்களாட்சி’ எனக் கூறிக்கொண்டேன். அதை அவனிடம் உரக்க கூற வேண்டும் போலிருந்தது.

“காலம் மாறிவிட்டது” என்றான் அவன்.

“ஆமாம்.”

“உனது உடை, உனது தோற்றம் ஆகியவற்றைக் கண்டாலே நாகரிகம் எந்த அளவிற்கு மாறியிருக்கிறது என்பதை எங்களால் புரிந்துகொள்ள இயலுகிறது.”

“மாறிக்கொண்டே இருப்பதுதானே உலகம்.”

“தம்பி, உனக்குப் புண்ணியமாகப் போகும் சோழர்களைப் பற்றி உனக்குத் தெரிந்ததைக் கூறுகிறாயா? கேட்க ஆவலாக இருக்கிறோம்.”

“நிச்சயமாக. எனக்கும் சோழர்களை மிகவும் பிடிக்கும். அவர்களை, அவர்களின் வீரத்தை நினைத்தாலே எனது உடலின் மயிர்கள் சிலிர்க்கத் தொடங்கிவிடும்” எனக் கூறிக்கொண்டே சிலிர்த்திருந்த எனது கையை அவனிடம் காட்டினேன் நான்.

“சோழர்கள் மீது அவ்வளவு பற்றா உனக்கு?”

“ஆம்”

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பிறகு, “மேலே கூறுங்கள்” என்றான் அவன்.

“சற்று முன் தாங்கள் மூன்று வேந்தர்களையும் அடக்கி கள்வர்கள் ஆண்டதாக ஒருவன் குறிப்பிட்டான் என்றீர்களே, அவர்கள் களப்பிரர்கள். தொண்டை நாட்டுக் காடுகளில் வாழ்ந்த கள்வர் கூட்டத்தினர். கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், அதாவது மௌரியரைத் தடுத்து நிறுத்திய சென்னியின் மைந்தன் கரிகாலன் ஆண்டபிறகு ஐநூறு வருடங்கள் கழித்து கள்வர்கள் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்துக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். கிட்டத்தட்ட மூன்று நூற்றாண்டுகள் ஆண்டிருக்கிறார்கள்.”

“முன்னூறு ஆண்டுகளா?”

“ஆம்.”

“அதன் பிறகு சோழர்கள் எழவே இல்லையா?”

“கூறுகிறேன். பொறுமையாகக் கேளுங்கள். களப்பிரர்கள் தமிழத்தைக் கைப்பற்றியபோது குறுநில மன்னர்களாக தஞ்சைக்கு அருகில் ஒடுங்கிய சோழ மன்னர்கள் தங்கள் வம்சத்தின் சிறப்பினை மட்டும் மறக்காமல் சமயம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் சோழர்கள் குறு நில மன்னர்களாகவே ஒடுங்கியிருந்தார்கள். பிறகு விஜயலாயச் சோழன் தான் பல்லவர்களின் சிற்றரசரான முத்தரையரைத் தோற்கடித்து தஞ்சையை மீட்டான். அவனது புதல்வன் ஆதித்ய கரிகாலன் சுதந்திர மன்னனாகி சோழ அரியணையை மீட்டான். அதன் பிறகு கரிகாலன் என்னென்ன சாதனைகள் செய்தான் என்று கூறினார்களோ அதையெல்லாம் மீண்டும் செய்து காட்டினார்கள்.”

“கரிகாலன் செய்ததைச் செய்தார்களா?”

“ஆம். கரிகாலச் சோழன் செய்ததை மட்டும் அவர்கள் செய்யவில்லை. அதையும் கடந்து மாபெரும் சாதனைகளை செய்யலானார்கள்.”

“என்னென்ன?” ஆர்வத்துடன் ஒரே நேரத்தில் வினவினார்கள் அவர்கள் இருவரும்.

“கரிகாலன் ஈழத்தை வென்றான். பிற்கால சோழர்களும் வென்றார்கள். வடக்கே படையெடுத்து புலிக் கொடியைக் கரிகாலன் இமயத்தில் பொறித்தான். தோற்ற சிங்கள வீரர்களைக் கொண்டு காவிரிக்கு அணை எடுத்தான். பிற்கால சோழர்கள் வடக்கே படையெடுத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், தோற்ற மன்னர்களின் தலையில் கங்கை நதியின் நீரைச் சுமந்துவரச் செய்து சிவ லிங்கத்தை நீராட்டினார்கள். பெரும் பட்டினத்தையே நிர்மாணித்தார்கள். அந்தப் பட்டினத்திற்கு கங்கை கொண்ட சோழபுரம் என்றுப் பெயரும் வைத்தார்கள். கரிகாலன் செய்யாத சாதனைகளென வங்கக் கடலையும் கடந்து சென்று வெற்றி பெற்று புலிக்கொடியைப் பறக்கவிட்டார்கள்” என நான் கூறிக்கொண்டிருந்த போதே அப்பெண், “வங்கக் கடல் என்பது எது?” என ஆச்சர்யத்துடன் வினவினாள்.

சிறிது சிந்தித்த நான் “குணக் கடல்” என்றேன்.

“குணக் கடலுக்கு அப்பாலுமா?”

“ஆம்.”

“மண்ணாசையின் காரணமாகவா சோழர்கள் படையெடுத்தார்கள்?” திடீரென்று அவனது முகத்தில் இகழ்ச்சி தோன்றிவிட்டுச் சென்றது.

“இல்லை… இல்லை… மண்ணாசையினால் அல்ல. உரிமையை நிலைநாட்டுவதற்காக.”

“என்ன உரிமை?”

“கரிகாலன் காலத்தில் மேற்கே யவனத்திலிருந்து தமிழத்திற்கு வாணிபம் மேற்கொண்டார்கள் அல்லவா?”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். “உங்கள் இருவருக்கும் கரிகாலன் என்றால் யார் என்று தெரியும் தானே?” என வினவினேன் நான்.

அவர்கள் எந்தப் பதலையும் கூறாமல் சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

“அதே போன்று பிற்காலத்தில் கிழக்கிலிருந்து சீனர்கள் தமிழத்திற்கு வாணிபம் மேற்கொண்டார்கள். சீன தேசத்திற்கும் சோழ தேசத்திற்கும் இடையில் ஸ்ரீ விஜய தேசம் இருந்தது. சோழ நாட்டிற்கும் சீன நாட்டிற்கும் இடையில் நடைபெற்ற வாணிபத்தில் ஸ்ரீ விஜய தேசம் குறுக்கிட்டது. குணக் கடலிலும் அதற்கு அப்பாலும் தனது உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டி சோழப் பேரரசர் அந்நாட்டின் மீது போர் தொடுத்து வெற்றி பெற்றார். இந்திய மன்னர்களிலேயே கடல் கடந்து வெற்றி பெற்றிருப்பது நம் சோழர்கள் தான் கடாரம் கொண்டான் என்ற சிறப்புப் பெயரும் அவருக்கு உண்டு.”

“இந்தியா????” எனக் கூறியபடி வியப்புடன் பார்த்தார் அவர்.

“ஒட்டு மொத்த நாவலந்தீவுக்கு தற்போதைய பெயர் இந்தியா. தமிழகம் மற்றும் மற்ற அனைத்து தேசங்களும் இப்போதும் ஒன்றுபட்டு ஒரே நாடாகத்தான் இருக்கிறது.”

“”ஓ… காலத்திற்கு ஏற்றவாறு மாறுவது தானே அறிவுடைமை. ஒற்றுமையின் பலம் எப்போதும் அதிகம் தானே.”

“ஆமாம். ஒற்றுமையைப் பற்றி கரிகாலன் அறிந்த அளவிற்கு மற்ற சோழ மன்னர்கள் அறிந்து வைத்திருக்கவில்லை. கரிகாலனுக்குப் பிறகு சோழர்களுக்கிடையில் பிளவு ஏற்பட்டது. ஒரு பிரிவினர் உறைந்தையிலும், இன்னொரு பிரிவினர் புகாரிலும் அமர்ந்து ஆட்சி செலுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல் தங்களுக்குள் போர் தொடுத்தும் கொண்டார்கள். அதனைக் களப்பிரர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். அதன் பிறகு ஐநூறு வருடங்கள் எழ இயலாமல் தாழ்ந்தே கிடந்தனர். ஆனால், இந்த காலத்திற்கு ஒன்று பட்ட நாவலந்தீவே சரியானது.”

“கரிகாலச் சோழனின் வெற்றிகளை விட அதிக வெற்றிகளைப் பெற்ற அந்த மன்னனின் பெயரை நீ இன்னும் கூறவே இல்லையே?” என ஆர்வத்துடன் வினவினார் அவர்.

“அவர் பட்டமேற்கொண்ட போது அவர் சூடிக்கொண்ட பெயர் பரகேசரி  ராசேந்திரச் சோழன். அவரது இயற்பெயர் மதுராந்தகத் தேவர்.”

“கரிகாலனைப் பற்றித் தெரியும் என்றாயே எங்களுக்கும் கூறேன்” என ஆர்வத்துடன் இடைமறித்தாள் அவள்.

“கரிகாற் பெருவளத்தான். எனக்குப் பிடித்த மன்னர்களுள் தலைச் சிறந்தவர் அவர். ஈழத்தை முதன் முதலில் வென்றவர் அவர்தான். காவிரியின் இரு பக்க கரைகளையும் உயர்த்தியதோடு அல்லாமல் அதன் குறுக்கே அணை ஒன்றையும் கட்டி சோழ நாட்டை சோறுடைத்த நாடாக்கியவர். அவர்தான் காவிரியின் இரு பக்கங்களிலும் காணப்பட்ட பெரும் வனங்களை அழித்து வயல்வெளிகளை அமைத்தவர். கால்வாய்களையும், வாய்க்கால்களையும் வெட்டி சோழ நாட்டின் வளத்தைப் பெருக்கியவர். மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தியவர். இமயம் வரைப் படையெடுத்து இமயத்தில் புலிச் சின்னத்தைப் பொறித்தவர். பெரும் வீரர். வெண்ணியில் அவரை எதிர்த்த இரு பெரும் வேந்தர்கள், மற்றும் பதினொரு வேளிர்களைத் தனியாக எதிர்த்து வெற்றிபெற்ற மாவீரன். அவன் எறிந்த வேலானது சேரன் பெருஞ்சேரலாதனின் மார்பைப் பிளந்துகொண்டு முதுகு வழியாக வெளிவந்ததாகக் கூறுவார்கள். நேர்மை தவறாத புத்திமான். ஆனால், அவரது வெற்றிகள் அனைத்தும் சிற்சில புறநானூற்று, சிலப்பதிகாரப் பாடல் வரிகளின் மூலமே அறிந்துகொள்ள இயலுகிறது. கல்வெட்டுகளை அவர் பொறிக்கவில்லை. பட்டினப்பாலை மற்றும் பொருநராற்றுப் படை மட்டும் கிடைக்காவிடில் கரிகாலனைப் பற்றி அறிந்திருக்கவே இயலாது. ஆதலால், அவரது வடநாட்டு வெற்றி என்பது வெறும் கட்டுக்கதை என்று சிலர் ஒதுக்கிவிடுகிறார்கள்” என்றேன் சற்று வருத்தத்துடன்.

“அவர் எழுதி வைத்தவை அனைத்தும் பிற்காலத்தில் நேர்ந்த படையெடுப்புகளால் அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம். வரலாறு என்பது வலிமையுடையவர்களால் எழுதப்படுவது தானே. நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். கரிகாலனின் வெற்றியால் அன்றைய தமிழகம் பயன்பட்டது உண்மை. அந்த மனநிறைவு அவனுக்குப் போதாதா.”

“நிச்சயமாக, கரிகாலன் கட்டிய அணையால் இன்றளவும் தமிழகம் பயன் பெற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.”

“சரி, பிற்காலச் சோழர்கள் எத்தனை வருடங்கள் செங்கோல் செலுத்தினார்கள்?” இடைமறித்து வினவினாள் அப்பெண்.

“எழுச்சியும், வீழ்ச்சியும் சேர்ந்தது தானே வரலாறு. பிற்கால சோழர்கள் கிட்டத்தட்ட ஐநூறு ஆண்டுகள் சிறப்புடன் செங்கோல் செலுத்தினார்கள். ராசேந்திரச் சோழரின் மகன்களுள் பலர் போரில் வீர மரணம் அடைந்துவிட ஒரு கட்டத்தில் பரந்து விரிந்த சோழ நாட்டை ஆளுவதற்கு கரிகாலனின் நேரடி வாரிசு இல்லாமல் ராசேந்திரனின் மகள் வயிற்றுப் பேரன் அரசுப் பொறுப்பேற்கும் நிலையும் வந்தது. அவரும் சிறப்புடன் அரசாண்டு மக்களுக்குப் பல நன்மைகளை செய்தார். எதிர்த்த கலிங்கத்தை அடியோடு அழித்தவர். வீரம் ஒன்றையே முதன்மையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர்கள் சோழர்கள். ஒரு கட்டத்தில் சோழ இளவரசர்கள் அனைவரும் போரில் வீர மரணம் அடைந்துவிட வாரிசு இல்லாத நிலை சோழ அரசுக்கு மீண்டும் ஏற்பட்டது. அதைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட பாண்டியர்கள் போர் தொடுத்து சோழத் தலைநகரான கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தைக் கைப்பற்றிக்கொண்டார்கள். சோழ வம்சம் அத்தோடு வரலாற்றில் இருந்து மறைந்துவிட்டது. ஆனால், தமிழகத்தில் சோழர்களைப் போன்று வீர வெற்றிகளைக் குவித்தவர்கள் யாரும் கிடையாது. கடைசித் தமிழன் உயிருடன் இருக்கும்வரை சோழர்களின் வீர வாழ்வும் நிச்சயம் உயிர் பெற்றிருக்கும்.”

“தம்பி, அதன் பிறகு புலிக்கொடி வானில் உயரவே இல்லையா?”

“அதன் பிறகு கரிகாலச் சோழன், ராச ராசன், ராசேந்திரச் சோழன் ஆகியவர்களைப் பின்பற்றி ஈழ தேசத்தில் புலிக்கொடியை மீண்டும் உயர்த்தினார்கள் நம் தமிழர்கள். முப்பது ஆண்டுகள் ஈழத்தில் புலிக்கொடி கம்பீரமாகப் பறந்துகொண்டிருந்தது. புறநானூற்றுப் பாடல்களில் கூறப்படும் வீரத்தின் இலக்கணமாகப் போரிட்டார்கள். தரை, கப்பல், விமானப் படை ஆகிவற்றை உருவாக்கி நெறியுடன் போரிட்டார்கள். உலகமே அவர்களைக் கண்டு வியந்தது. ஆனால், பல வல்லரசுகளின் கூட்டுச் சதி, துரோகம் ஆகியவற்றால் கடைசியில் வீழ்த்தப்பட்டு விட்டார்கள். நான்கு வருடத்திற்கு முன்பு தான் இறுதிப் போரில் சிங்களர்கள் வெற்றி பெற்று தலைவர், அவரது மகன்கள், பல தளபதிகள் வீர மரணம் அடைந்தார்கள்.”

“புலிக்கொடி இனி உயரவே உயராதா?”

“நிச்சயம் ஈழத்தில் ஒருநாள் புலிக்கொடி மீண்டும் உயரும். அந்த நம்பிக்கையில் தான் பலர் வாழ்கிறார்கள்.”

“குறுகிய காலத்தில் ஏன் இந்தத் தோல்வி?” மீண்டும் இடை மறித்தாள் அப்பெண்.

“தமிழர்களின் துரோகம், ஒற்றுமையின்மை. ஒரு காலத்தில் காதலுக்கும் வீரத்துக்கும் உயிரை விட்ட நம் மக்கள் இன்று இலவசத்துக்கும், மதுவுக்கும் அலைந்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். இனி தமிழர்கள் இழந்த பெருமையை மீட்பது சந்தேகம் தான். அனைத்திற்கும் வீழ்ச்சி என்ற ஒன்று உண்டல்லவா? ஒரு காலத்தில் நாகரிகத்தில் உயர்ந்து விளங்கியது நம் தமிழகம். யவனதேசங்களில் மனிதர்களே மனிதர்களை அடிமையாக்கி வாழ்ந்த காலங்களில் நாம் ‘பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்’ என்று கற்பித்து அனைத்து உயிர்களையும் மதித்துக் கொண்டிருந்தோம். காட்டு வாசிகளாக மற்ற நாட்டவர்கள் திரிந்த போது நாம் நாகரிகத்துடன் ஒன்றுகூடி வாழ்ந்தோம். மற்றவர்கள் பேச ஆரம்பித்த போது நாம் மொழிக்கு இலக்கணம் கற்பித்து இலக்கியங்கள் இயற்றத் தொடங்கிவிட்டோம். பெரும் சிறப்பு வாய்ந்த நம் இனத்தின் வீழ்ச்சியும் இனிதே தொடங்கியிருக்கிறது. தமிழுக்கும் தான்.”

“தலைவர்கள் நிச்சயம் தோன்றுவார்கள்? கவலை வேண்டாம்.”

“தலைவர்களா?”

“ஆம்”

“தலைவர் என்ற சொல்லை மீண்டும் கூறாதீர்கள். அந்தப் பெயரே எரிச்சலூட்டுகிறது. எங்களது தலைவர் ஈழத்துப் போரிலே, மடிந்துவிட்டார். தலைவன் என்று நினைத்தவர் தனது குடும்பத்தைக் காக்க ஈழத்தையே சுடுகாடாக்கிவிட்டார். தலைவன் என்ற சொல்லே கசக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. ஏமாற்றுபவர்களும், ஊழல்வாதிக்களுமே தங்களைத் தலைவர்கள் என்கின்றனர்.”

“கவலை வேண்டாம். தமிழகத்தில் பல மாமனிதர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள். நிச்சயம் தகுந்த நேரத்தில் தகுந்த தலைவர்கள் தோன்றுவார்கள், கவலை வேண்டாம் தம்பி.”

அவநம்பிக்கையில் எந்தப் பதிலையும் கூறாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன் நான்.

“சரி, அதை விடுங்கள் தம்பி. அரசியல் என்பது மாறிக்கொண்டே இருக்கும். மக்களும் அப்படித்தான். காவிரி எப்படி இருக்கிறாள்? அவள் ஓடும்போது ஏற்படும் சலசலப்பு சத்தம் இன்னும் எங்கள் காதில் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.”

“காவிரி நதியைப் பற்றியா குறிப்பிடுகிறீர்கள்?”

“ஆம்.”

“மழையில்லாமல், காவிரி நதி இப்போதெல்லாம் வறண்டே காணப்படுகிறது. காவிரியின் வனப்பைப் பட்டினப்பாலை’யில் மட்டும் படித்து இன்பம் பெறலாம். காவிரியின் வழித் தடத்தில் கன்னடர்கள் அணைகளைக் கட்டி நீரைத் தேக்கிக்கொண்டார்கள். இது போதாது என்று இன்னும் அணைகளைக் கட்டப் போகிறோம் என்கிறார்கள். காவிரி வற்றியதுகூட பெரிய செய்தி அல்ல. மழைக் காலங்களில் நீர் பெருகும். ஆனால்…”

“என்ன ஆனால்? தொடர்ந்து கூறு?”

“இன்னும் சில வருடங்களில் காவிரி மட்டுமல்லாமல் அதனைச் சார்ந்த வயல் வெளிகள் அனைத்தும் பாலைவனமாக மாறப்போகிறது. அதற்கான செயல் திட்டம் தயாராகிவிட்டது. ‘எரிவாயு’ என்ற பெயரில் காவிரிப் பாசனப் பகுதியே அழியப் போகிறது.”

“இதற்கு அனுமதி அளித்தவர்கள் யார்?”

“நாங்கள் தலைவர்கள் என்று நம்பியவர்கள்தான். பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றிற்கு மொத்தமாக விற்று விவசாயிகளின் வயிற்றில் அடித்துவிட்டார்கள்.”

“மக்கள் எதிர்க்கவில்லையா?”

“மக்களது எதிர்ப்பை யார் காதில் வாங்கிக்கொள்கிறார்கள்?”

“மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லை வரை மட்டுமே பொறுத்துக்கொள்வார்கள். அதன் பிறகு, அதன் போக்கு மாறிவிடும். நீ கவலைப்படாதே, இந்த நிலை நிச்சயம் மாறும்” என எனக்கு ஆறுதல் கூறினார்கள் இருவரும்.

ஆனால், அவர்களின் முகத்தில் சற்று முன்பு காணப்பட்ட உற்சாகம் இப்போது துளியும் இல்லாதிருப்பதைக் கவனித்தேன் நான். கவலை சூழ்ந்திருந்தது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

தொடரும்…

மதுவன மாது – 3

03. கொல்லியம் பாவை

ஒற்றையடிப் பாதையிலேயே அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். ‘தனியாகச் சென்ற மிர்துலா பாதுகாப்பாகச் சென்று சேர்ந்திருப்பாளா?’

‘அவளுக்கு ஏதாவது நேர்ந்துவிட்டால்?’

‘நம்பி அழைத்து வந்த பெண்ணை இப்படித் தனியாக விட்டுவிட்டது சரியா?’  எனப் பலவிதமான கேள்விகள் என்னுள் எழ, திரும்பிச் சென்றுவிடுவதுதான் சரி என முடிவெடுத்து வந்த பாதையிலேயே மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் நடந்திருப்பேன். ஆனால், சரியானப் பாதையை என்னால் கண்டறிய இயலவில்லை. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன் நான், ‘பாதையைத் தவறவிட்டு விட்டேன்’ என்று.

மேலும் படிக்க…

இலக்கியப் பாடல்: என் மகளைக் கண்டீர்களா?

இன்று ஆடவர்களும், பெண்களும் காதல் கொண்டால் ஜாதி, பணம், அந்தஸ்து எனப் பல காரணங்களைக் கூறி காதலித்த இருவரையும் பிரித்துவிடுகிறார்கள். காதலித்த இருவரும் மணம் செய்து கொண்டாலும் அவர்களை கொன்றாவது தமது ஜாதிப் பெருமையை நிலை நிறுத்திக்கொள்ளவே அபலரும் முயல்கிறார்கள். ஆனால் காதலித்தவர்களின் மன நிலை, அவர்களின் ஆசை, தேடல், விருப்பம் என யாவற்றையும் கவனத்தில் கொள்ள மறுக்கிறார்கள். இப்படித்தான் காதல் கொண்ட இருவரது நிலை ஊருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. உடனே காதலன் காதலியை அழைத்து சென்று உடன்போக்கு (நம்ம மொழில ஓடிப்போயட்டான்). பெண்ணைப் பெற்றத் தாயும் அவளைத் தேடி அலைகிறாள். வழியில் சில அந்தணர்களைக் (அந்தணர்கள் என்பவர்கள் பிராமணர்கள் கிடையாது. இது பற்றி தனிப் பதிவில் ஒரு நாள் விளக்குகிறேன்) கண்டு தனது மகளின் அடையாளங்களைக் கூறி கண்டீர்களா? என கேட்கிறாள். அவர்களும் கண்டோம் எனக்கூறி அவளுக்கு சில அறிவுரைகளை வழங்குகிறார். அறிவு தெளிந்த தாய், தனது கவலையை மறந்து வீடு திரும்புகிறாள். அந்த அந்தணர்கள் அந்தத் தாய்க்கு அப்படி என்ன ஆறுதல் சொன்னார் என அறிய கீழே தொடருங்கள்.

மேலும் படிக்க…

அதிபுனைவு சிறுகதை : 1 – இ அ பி – 275

செயற்கை மரங்கள் சூழ்ந்து, கால்கள் விரைத்துப்போகும்படி கருமை நிறத்தில் பனிக்கட்டிகள் நிறைந்த கடற்கரையில் நின்றுகொண்டிருந்த துரைராஜ் ஆவேசமாக பனிக்கட்டிகளையும், கருப்பு நிறத்தில் நுரையையும் வாரிக் கரையில் இறைத்துக்கொண்டிருந்த அலைகளையே வருத்தத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கடற்கரை மணல் துகளும், கடல் நீரும் கருமை நிறத்தில் காணப்பட்டதால் சூரிய ஒளியை கடலே உறிஞ்சிக் கொண்டதனால் நிலத்தின் வெப்பம் குறைந்தே காணப்பட்டது. அவர்களுக்குப் பின்னால் நிலத்தில் நெடுந்தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த தொழிற்சாலை ஒன்று கரும்புகையையும், SO2 வாயுவையும் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

மேலும் படிக்க…

சங்க கால சிறுகதை: 2 – நீங்கா காதல் நோய்

காவேரி நதி வளம் கொழித்த சோணாட்டின் உறைந்தைக்குத் தெற்கே ஆலமரத்து முற்றத்திற்கு அருகில் காணப்பட்ட செண்டுக் களம் பெரும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டது. சோணாட்டின் உறைந்தைக் காவல் தலைவர் விழுப்பொறையர் சென்னி வளவன் நடுநிலை வகிக்க அவ்வூரின் நாட்டார், முக்கியப்பட்டவர்கள், பொதுமக்கள், வீரர்கள் என அனைவரும் அந்த செண்டுக் களத்தில் திரண்டிருந்தார்கள்.

மேலும் படிக்க…