அதிபுனைவு சிறுகதை : 1 – இ அ பி – 275

0

செயற்கை மரங்கள் சூழ்ந்து, கால்கள் விரைத்துப்போகும்படி கருமை நிறத்தில் பனிக்கட்டிகள் நிறைந்த கடற்கரையில் நின்றுகொண்டிருந்த துரைராஜ் ஆவேசமாக பனிக்கட்டிகளையும், கருப்பு நிறத்தில் நுரையையும் வாரிக் கரையில் இறைத்துக்கொண்டிருந்த அலைகளையே வருத்தத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கடற்கரை மணல் துகளும், கடல் நீரும் கருமை நிறத்தில் காணப்பட்டதால் சூரிய ஒளியை கடலே உறிஞ்சிக் கொண்டதனால் நிலத்தின் வெப்பம் குறைந்தே காணப்பட்டது. அவர்களுக்குப் பின்னால் நிலத்தில் நெடுந்தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த தொழிற்சாலை ஒன்று கரும்புகையையும், SO2 வாயுவையும் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

கடற்பரப்பில் கடலலைகளுக்கு மேல் அதிவேகமாக வந்த ஆர்த்தி துரைராஜைக் கண்டதும் தனது வாகனத்தை கடற்கரைக்குத் திருப்பினாள். அதுவரை Sea modeல் வந்த வாகனத்தை land modeற்கு மாற்றி அவள் தனது குரலினால் கட்டளையிட நீண்டிருந்த நான்கு Propellerகளும் மேலும் வேகமாக சுழல அவள் அமர்ந்திருந்த வாகனமானது நீரிலிருந்து மேலெழுந்து துரைராஜை நோக்கிக் காற்றில் பறக்கத்தொடங்கியது.

தன்னை நோக்கி ஆர்த்தி வருவதைப் பார்த்ததுமே குதூகலமடைந்த துரைராஜ் அதிவேகமாகப் பறந்துவந்த அந்த வாகனத்தை எதிர்நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். விரைந்து வந்த வாகனம் துரைராஜை ஒருமுறை சுற்றி அவனுக்கு முன்பு நிற்க அதிலிருந்து குதித்தாள் ஆர்த்தி.

கடும் குளிரைக் கட்டுப்படுத்த துரைராஜ் சிந்தெடிக் கம்பளி மூலம் செய்யப்பட்ட ஆடையை உடுத்திக்கொண்டு தடித்த சிந்தெடிக் ரப்பர் காலணியை அணிந்துகொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்தக் குளிரிலும் அவன் அணிந்திருந்த ஆடையினால் உடலில் வியர்வைத் துளிகள் துளிர்க்கத் தொடங்கியிருந்தது. அவனது முகத்தில் துளித்துளியாய் துளிர்த்திருந்த வியர்தைத் துளிகளை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள் ஆர்த்தி.

துரைராஜின் உடைக்கு நேர் மாறான மெல்லிய சிந்தெடிக் பட்டினால் ஆன ஸ்லீவ்லெஸ் பேன்ட், அவளது உடலின் வனப்புகளை நன்கு எடுத்துக்காட்டும்படியான இறுக்கமான மெல்லிய ஆடை ஒன்றை அணிந்துகொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள் ஆர்த்தி.

ஆர்த்தியை கண நேரம் ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தபடி துரைராஜ் நின்றுகொண்டிருந்த போதே அவனை நட்புடன் தழுவிய ஆர்த்தி, “இந்தக் குளிரில் எதற்கு சிரமப்படுகிறாய்?” எனக் கூறியபடி இடையில் வைத்திருந்த நானோ ஆர்டிபிசியல் செல்களால் (Nano artificial cell) நிரப்பட்ட கடிகாரம் போன்ற பட்டையை எடுத்து அவனது கைகளில் கட்டுவதற்கு வெளியே எடுத்தாள்.

அதைப் பார்த்த துரைராஜ், “எனக்கு இந்த NACலாம் வேண்டாம் ஆர்த்தி” எனக் கூறிய துரைராஜ் மீண்டும் அந்த கடற்பரப்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“துரைராஜ், உனது அகழ்வாராய்ச்சியில் ஏதேனும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதா?” என துரைராஜை பின்னாலிலிருந்து அணைத்தபடியே வினவினாள் ஆர்த்தி.

“இல்லை ஆர்த்தி. இந்த கடலுக்குள் மறைந்து கிடக்கும் அந்தப் பழங்கால பட்டினத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள நானும் எப்படியெல்லாமோ முயற்சி செய்துவிட்டேன். கிடைக்கின்ற அனைத்து தகவல்களும் Bitesகளாக மட்டுமே கிடைக்கின்றன. அதுவும் குப்பைகளோடு குப்பைகளாகவே கிடைக்கின்றன. Phisical evidence ஒன்று கிடைத்தாலும் போதும் எனது ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையை சமர்ப்பித்து விடுவேன். நமக்கு முன் வாழ்ந்த நம் முன்னோர்களின் நகரத்தின் பெயரை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என எண்ணி எப்படியெல்லாமோ முயற்சி செய்துபார்த்துவிட்டேன். ஆனால்…” என விரக்தியுடனே பதிலளித்தான் துரைராஜ்.

“கடலுக்குள் மூழ்கிப் பார்த்துவிட வேண்டியதுதானே…”

“அதையும் செய்து பார்த்துவிட்டேன் ஆர்த்தி. பிளாஸ்டிக் மற்றும் இரும்புக் கழிவுகளால் கருப்பு நிறத்தில் காணப்படும் இந்தக் கடல் நீருக்குள் மூழ்கிய பிறகு  என்னால் பார்க்கக் கூட முடியவில்லை. எவ்வளவு மீச்செறிவு ஒளிக் கற்றையை உமிழும் torch lightஐக் கொண்டு சென்றாலும் இந்தக் கரிய நீர் உறிஞ்சிக்கொள்கிறது. என்னால் நீண்ட நேரம் கடலுக்குள் மூழ்கியிருக்க முடியவில்லை. ஒளியினை உள்வாங்கிக்கொள்ளும் இந்த நீர் எனது ஆற்றலையும் மொத்தமாக உறிஞ்சிவிடுகிறது” என வருத்தத்துடன் கூறியபடியே நீரில் காலினை எடுத்து வைத்தான். கடல் நீரில் செறிந்திருந்த அமிலத்தன்மையினால் அவனது காலணி அரிக்கத் தொடங்கியது. அதை ஆர்த்தியிடம் சுட்டிக் காட்டிய துரைராஜ், “என்னதான் உடலில் சிந்தெடிக் சேர்மங்களைப் பூசிக்கொண்டு கடலுக்குள் குதித்தாலும் சில நிமிடங்களுக்குள் அவை கரைந்துபோய் விடுகின்றன” எனக் கண் கலங்கியபடி தெரிவித்தான் துரைராஜ்.

“கடலுக்குள் அழிந்து போன அந்த நகரத்தை நீ எப்படியும் கண்டுபிடித்து உலகிற்கு தெரியப்படுத்துவாய் துரைராஜ்…” என ஆறுதல் கூறிய ஆர்த்தி அவனது நெற்றியைத் தனது இதழ்களால் ஒற்றி எடுத்தாள்.

“அந்த நம்பிக்கை எனக்குக் குறைந்துகொண்டே வருகிறது ஆர்த்தி” எனத் துரைராஜ் கூறிக்கொண்டிருந்த போதே ஆர்த்தியின் கையில் கட்டப்பட்டிருந்த NAC பட்டை சிவப்பு நிறத்திலும் ஊதா நிறத்திலும் ஒளிரத் தொடங்கியது. கையை சற்றே உயர்த்திப் பிடித்த ஆர்த்தி அதில் இருந்த ஊதா ஒளிப் பட்டையை அழுத்தினாள். அடுத்த கணம், அவளுக்கு முன்பு ஒரு ஒளித் திரை தோன்றியது. அதில் இரண்டு ஊதாப் புள்ளிகள் அவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதைச் சுட்டிக் காட்டியது.

அதைப் பார்த்த துரைராஜ், “யார் அவர்கள்? அவர்கள் எதற்காக உனது இருப்பிடத்தை அறிய முயற்சிக்கிறார்கள்?” என வினவினான்.

“அவர்கள் எனது இருப்பிடத்தை அறிய முயலவில்லை துரைராஜ்…” எனச் சற்றே குழைந்தபடி தெரிவித்தாள் ஆர்த்தி.

“பிறகு?”

“நமது இருப்பிடத்தை…” எனக் கூறியவள் ஒளித் திரையில் தெரிந்த ஊதாப் புள்ளிகளைத் தட்டி, “Location identification granted” எனத் தெரிவித்தாள்.

அவள் கட்டளையிட்ட அடுத்த கணம் ஊதாப் புள்ளிகள் இரண்டும் பச்சை நிறத்திற்கு மாறின. அதற்குக் கீழே, ‘478 miles/ 182 seconds) எனச் சிவப்பு நிறத்தில் காட்டத் தொடங்கியது. நொடிகள் கடக்கக் கடக்க தூரமும், நொடியும் குறைந்துகொண்டே வந்தது. ஒளித் திரையில் அந்த பச்சை நிறப் புள்ளிகள் இரண்டும் அருகில் நெருங்கியதும் கடலை நோக்கினாள் ஆர்த்தி. அடுத்தகணம் தொடுவானில் இரண்டு விமானங்கள் அதிவேகத்தில் அவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தன.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here