மதுவன மாது – 2

02. மீண்டும் மிர்துலா

த நா 45 தேசிய நெடுஞ்சாலையில் முன்பின் அறியாத பெண்ணுடன் காரில் மதுராந்தகத்தைக் கடந்து எண்பத்தைந்து கி.மீ வேகத்தில் விரைவாகப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது எனக்கு. அவள் என்னை அழைக்க வந்தபோது ‘டிரைவர் எங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு ‘நான் எங்கு சென்றாலும் தனியாகத்தான் செல்வேன். என் காரிற்கு தனியாக டிரைவர் கிடையாது’ எனக் கூறிவிட்டாள். அவளது தைரியம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

மேலும் படிக்க…

மதுவன மாது – 1

01. மிர்துலா

‘மிர்துலா’

இந்தப் பெயரைத்தான் எனது மனம் சமீப காலங்களாக ஓயாமல் உச்சரித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இருவரும் பல வருட நண்பர்கள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் இருவருக்கும் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டில் பிரிந்து விட்டோம். எப்போது பிரிந்தோமோ அப்போதிலிருந்து என் மனம் மிர்துலா’வை நினைத்தே ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இருவரும் பேசி சிரித்து மகிழ்ந்த அக்காலம் மீண்டும் துளிர்க்காதா என நினைக்காத நாளில்லை. கடந்த இரண்டு வருடத்தில் பல பெண்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறேன். ஆனால், என் ‘மிர்துலா’வைப் போன்று என்னை யாரும் இதுவரை வசீகரித்ததில்லை. கடந்த வருடம் இருவரும் எதிர்பாராமல் போரூர் நான்கு சாலைகளின் சந்திப்பில் சந்திக்க நேர்ந்தும் அவள் என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு சென்றுவிட்டாள். அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது அவளுக்கு என் மீது எவ்வளவு கோபம் என்று. எத்தனையோ முறை பேச முயற்சித்துவிட்டேன். பலன் இல்லை. நேரடியாகவும் கூறி விட்டாள். ‘இனி என்னை தொந்தரவு செய்யாதே’ என்று. நானும் ‘சரி’ என்று கூறிவிட்டேன்.

மேலும் படிக்க…

மூன்றாவது காதல்

ஞாயிறு மாலைப் பொழுது. அப்போதுதான் மெரீனாவில் கூட்டம் சேரத் தொடங்கியிருந்தது. மணலின் கதகதப்பையும், கடலிலிருந்து வீசிய குளிர்ந்த காற்றையும் ஒரு சேர அனுபவித்தபடியே அலைகள் பாதத்தைத் தொடாதபடி சற்றுத் தள்ளி நுரை பொங்கிய கடலலைகளையே பார்த்தபடி நடந்துகொண்டிருந்தான் சுதன்.

அப்போது அவனுக்குப் பின்னால் தொலைவிலிருந்து எழுந்த, “சுதா….” என்ற குரலைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அங்கே வசந்தி அவனை நோக்கி வேகமாக நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். அந்தக் குளிர்ந்த காற்றிலும் அவளது முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்துக்களாய் நின்றதைப் பார்த்தபடியே சுதன் நிற்க, “எத்தன முறைங்க உங்க நம்பருக்கு டிரைப் பண்றது? போன அட்டண்ட பண்ண முடியாத அளவுக்கு பிசியா சுதன்?” எனக் கேட்டபடியே அவனை முறைத்தாள்.

மேலும் படிக்க…

தாவணி

வழக்கமாகப் புலரும் பொழுதைப் போன்று அன்று இல்லை. காலையில் எழும்போதே பெரும் உற்சாகமாக எழுந்தேன். காலையிலேயே உறக்கம் களைந்து எழுந்துவிட்ட என்னை என் தம்பியும், அம்மாவும் விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள். அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. விடுமுறையில் எப்போது வீட்டிற்கு வந்தாலும் அப்போதெல்லாம் ஒன்பது மணிக்கு எழுந்தே பழக்கப்பட்டவன் நான். என்னை எழுப்ப முயற்சித்துவிட்டு தம்பி தோற்று பள்ளிக்கூடம் சென்றுவிடுவான். அம்மா பருத்திக்காட்டுக்கு சென்றுவிடுவார். அவர்கள் சென்ற பிறகே விழிப்பேன். கல்லூரியில் சேர்ந்த மூன்று வருடங்களாக நடந்துகொண்டிருப்பது இதுதான். நேற்று தீபாவளி. நேற்று கூட எட்டு மணிக்குத்தான் எழுந்தேன். அப்படிப்பட்ட சோம்பேறி நான். ஆனால், இன்று காலையில் ஆறு மணிக்கு முன்னரே கண் விழித்துக்கொண்டேன். மீண்டும் உறக்கத்தில் மூழ்க போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தினேன். ஏனோ உறக்கமே வரவில்லை. படுக்கை பிடிக்காமல் எழுந்து அமர்ந்தேன். அப்போது தான் என்னை தம்பியும், அம்மாவும் விசித்திரமாகப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
மேலும் படிக்க…