“உட்கார முடியாத அளவுக்கு நாத்தம் அடிக்கும்; திடீர்னு மல்லிகைப்பூ வாசமும் வீசும்” – கல்லறை ராஜுவின் கதை

ல்லறை… இனம்புரியாத தனிமை, வெறுமை, திகிலூட்டும் அமைதி என விதவிதமான உணர்வுகளைக் கிளர்த்திவிடும் ஓர் இடம். மயானம், கல்லறை, சுடுகாடு என்றாலே சிலருக்கு பயம் தொற்றிக்கொள்ளும். `சுடுகாட்டில் பேயைப் பார்த்தேன்’, `ஆவியைப் பார்த்தேன்’ என்றெல்லாம் பலர் சொல்லக் கேட்டிருப்போம். இதுபோன்ற கதைகள் இப்போது மட்டுமல்ல, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நம்மிடையே உலவிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால், `அமானுஷ்யங்களின் உறைவிடம்’ எனப் பலர் கருதும் கல்லறையிலேயே குடும்பம் நடத்துகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருவர் ராஜு, கல்லறைத் தோட்டத்தில் வசிப்பவர். அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டவுடன் கிளம்பிவிட்டேன்.

மேலும் படிக்க…

மதுவன மாது – 5

05. நாங்கூர் இளவரசி

நிலவு உச்சிக்கு வந்திருந்தது. பூந்தென்றல் சீராக வீசிக்கொண்டிருக்க குளிரத் தொடங்கியது. அருகில் சேர்த்து வைத்திருந்த சுள்ளிகளைக் கொண்டு வந்து அடுக்கினான் அவன். எங்கோ நடந்து சென்றவள் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நெருப்பினை ஒரு கமண்டலத்தில் கொண்டு வந்தாள். கமண்டலத்திலிருந்து சில நெருப்புத் துண்டுகளைக் கையால் அந்த சுள்ளிகளின் மீது போட்டவள் ஊதினாள். அடுத்த கணம் சுள்ளி எரியத் தொடங்கியது. அதன் மீது விறகுகளை எடுத்து அடுக்கினான் அவன். நெருப்பு, அந்தக் குளிர் காற்றிற்கு மிகவும் இதமாக இருந்தது. அந்த நெருப்பையே பார்த்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். அவர்களும் எதுவும் பேசவில்லை.

மேலும் படிக்க…

மதுவன மாது – 4

04. இளவரசன்

“கன்னிகளை வர்ணிக்கும் குணம் மட்டுமா, பல யுகங்கள் மாறினாலும் நம் நாட்டு ஆடவர்களின் வீரம் சிறிதும் குறையாமல் இருப்பதும் நமக்குப் பெருமைக்குரியது தானே” எனக் கூறியபடியே எனக்கு முன் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணிற்கு அருகில் அமர்ந்தான் அவன்.

அவன் அமர்ந்த விதத்திலிருந்தே அவர்களுக்கிடையில் இருந்த காதலையும், நெருக்கத்தையும் என்னால் நன்கு புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

மேலும் படிக்க…

மதுவன மாது – 3

03. கொல்லியம் பாவை

ஒற்றையடிப் பாதையிலேயே அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். ‘தனியாகச் சென்ற மிர்துலா பாதுகாப்பாகச் சென்று சேர்ந்திருப்பாளா?’

‘அவளுக்கு ஏதாவது நேர்ந்துவிட்டால்?’

‘நம்பி அழைத்து வந்த பெண்ணை இப்படித் தனியாக விட்டுவிட்டது சரியா?’  எனப் பலவிதமான கேள்விகள் என்னுள் எழ, திரும்பிச் சென்றுவிடுவதுதான் சரி என முடிவெடுத்து வந்த பாதையிலேயே மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் நடந்திருப்பேன். ஆனால், சரியானப் பாதையை என்னால் கண்டறிய இயலவில்லை. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன் நான், ‘பாதையைத் தவறவிட்டு விட்டேன்’ என்று.

மேலும் படிக்க…

மதுவன மாது – 2

02. மீண்டும் மிர்துலா

த நா 45 தேசிய நெடுஞ்சாலையில் முன்பின் அறியாத பெண்ணுடன் காரில் மதுராந்தகத்தைக் கடந்து எண்பத்தைந்து கி.மீ வேகத்தில் விரைவாகப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது எனக்கு. அவள் என்னை அழைக்க வந்தபோது ‘டிரைவர் எங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு ‘நான் எங்கு சென்றாலும் தனியாகத்தான் செல்வேன். என் காரிற்கு தனியாக டிரைவர் கிடையாது’ எனக் கூறிவிட்டாள். அவளது தைரியம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

மேலும் படிக்க…