வெற்றிக்குக் கடிதம் – 1

பேரன்புள்ள வெற்றிவேல்…

‘நலமா?’ என்ற கேள்வியைக் கேட்டு என் நேரத்தை நான் வீணடிக்க விரும்பவில்லை. ஏனெனில், யார் உன்னிடம் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பினாலும் போலியான புன்னகை ஒன்றை வெளிப்படுத்தி ‘நல்லாருக்கேன்’ என்ற பதிலைத் தெரிவித்துவிட்டுச் செல்கிறாய். உன்னைப் பற்றி மற்றவர்கள் வேண்டுமானால் அறியாமல் இருக்கலாம். உன்னுடனே காலத்தைக் கழிக்கும் நான் உன்னைப் பற்றி அனைத்தையும் அறிவேன் என்பதை மறந்துவிடாதே.

உன் முகத்தைக் காண சகிக்கவில்லை. நீ வேண்டுமானால் அதைப்பற்றி கவலைப்படாமல் இருக்கலாம். ஆனால், சவரம் செய்து சில மாதங்கள் ஆகிறது வெற்றி. உன் முகத்தில் வளர்ந்திருக்கும் பிடரி மயிர் உனக்கு நன்றாகவே இல்லை. உன் எதிரில் வருபவர்களின் நிலையை நினைத்துப் பார். பாவம் அவர்கள்.

உன் செயல்பாடுகள் வர வர மோசமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. கவலையளிக்கிறது வெற்றிவேல். சரியான நேரத்திற்கு உறங்குவதில்லை. சரியான நேரத்திற்கு எழுவதில்லை. உறங்க வேண்டும் என்று விரைவில் படுக்கைக்குச் சென்று படுத்தாலும் இரவு முழுவதும் உறக்கம் வராமல் புரண்டுகொண்டிருக்கிறாய். சரி, உறக்கம் வராத பொழுதுகளை நன்முறையில் பயன்படுத்திக்கொண்டாலும் மகிழ்வேன். அதையும் செய்வதில்லை நீ. புத்தகங்களைப் படித்து நெடுநாட்கள் ஆகின்றன. எழுதுவதும் இல்லை. என்ன ஆனது உனக்கு வெற்றிவேல்?

சங்க காலத்திலேயே கோவலன் – கண்ணகியோடு வழக்கொழிந்து போன சொற்களுக்கு அர்த்தத்தைத் தேடி நீ உன்னை நீயே துன்புறுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய். மனம் என்பது எப்பொழுதும் இப்படித்தான். குரங்கினைப் போன்று மாறிக் கொண்டே இருக்கும். எது நம்மிடம் இல்லையோ அதைப் பற்றி கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். இது மனித மனதின் இயல்பு. அதைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த பிறகும் நீ இப்படி கவலையில் உழன்றுகொண்டு இருப்பதை நான் வெறுக்கிறேன் வெற்றிவேல்.

இருப்பதைக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழும் கலையை அறிந்தவன் நீ. நீயே இப்படி கடமையை மறந்து கடந்த காலத்தை எண்ணி உழன்றுகொண்டிருந்தால் எப்படி? காலம் என்பது ஒருவழிப் பாதை வெற்றி. காலத்தின் எஞ்சிய சுவடுகள் தான் நினைவுகளும், ஞாபகங்களும். காலப் பெருவெளிப் பயணத்தில் சிலரை எதற்காகச் சந்தித்தோம், எதற்காகப் பழகினோம் என்று காரணமே இருக்காது. காலப்போக்கில் நினைவுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். அந்த நினைவுகளைக் கொண்டு வாழ்வதற்குப் பழகி விடு. கவலையில் உழன்று நீயும் காணாமல் போய் விடாதே.

உனக்கென்று சில கடமைகள் இருக்கின்றன. எழுதுவது மட்டுமே உனக்கான பணி. உன் தேடலும் அதைச் சார்ந்தே இருக்க வேண்டும். நினைவு வரும் நாளிலிருந்து எத்தனைப் பேரை நீ கடந்திருப்பாய். இப்பொழுது உன்னுடன் இருப்பது யார் யார் என்று நினைத்துப் பார்? உன்னைத் சூழ்ந்திருக்கும் மாயை உன்னை விட்டு விலகிவிடும். இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் நீ இருக்கப் போகிறாய் என்பதை நீ அறிவாயா? இருக்கும் வரை மகிழ்ச்சியுடன் வாழப் பழகு வெற்றி. உனக்கான கடமையை நோக்கி தொடர்ந்து நகர்ந்துகொண்டிரு. உன்னுடன் இருப்பவர்களை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழப் பழகு. அதுதான் நல்லதும் கூட…

உனக்கு நான் ஒரு கதை சொல்கிறேன் கேள். அதைக் கேட்ட பிறகு நீ எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நீயே முடிவெடுத்துக் கொள்.

1971 – ம் ஆண்டு மொராக்கோ மன்னர் இரண்டாம் ஹசன் தனது 42 -வது பிறந்த நாளைத் தனது குடும்பத்தினர், அமைச்சர்கள் மற்றும் உயர் அதிகாரிகள் சூழ வெகு விமர்சையாகக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது அங்கு சில ராணுவ வாகனங்கள் வந்தன. அதில் வந்த ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் அணிவகுத்து நின்றார்கள்.

அப்பொழுது ராணுவத் தளபதி அவ்வீரர்களுக்குக் கட்டளையிட்டான், “மன்னர், அவரது குடும்பத்தினர், விருந்தினர்கள், அதிகாரிகள் என அனைவரையும் சுட்டுக் கொல்லுங்கள்” என்று.

கண நேரம் சிப்பாய்களுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. மன்னருக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்க வேண்டும் என்று கூறிதான் வீரர்களைத் தளபதி அழைத்து வந்திருந்தான். ‘மன்னரைச் சுடுவதா?’ என்று வீரர்கள் தயக்கத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

ராணுவத் தளபதி மீண்டும் கட்டளையிட்டான்.

மன்னரை விடவும் ராணுவத் தளபதியின் கட்டளையே உயர்ந்தது என்று நினைத்த வீரர்கள் உடனே தளபதியின் கட்டளையை ஏற்று கண்மூடித்தனமாகச் சுடலானார்கள். பிறந்த நாள் விழாவில் கூடியிருந்தவர்கள் அனைவரும் அனைத்துத் திசைகளிலும் சிதறி ஓடினார்கள். ராணுவப் புரட்சி என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அனைவருக்கும் சற்று நேரம் பிடித்தது. அதை உணர்வதற்குள் மன்னரின் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விருந்தினர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் என்று பலபேர் இறந்திருந்தார்கள்.

ராணுவ வீரர்கள் தனக்குத் துரோகம் செய்து கலகம் ஏற்படுத்தினாலும் மன்னர் தனது அந்தரங்க மெய்க்காவல் வீரர்களின் துணையுடன் அவர்களை ஒடுக்கினார்.

அப்போது அவரது உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு எப்படி இருந்திருக்கும்? ‘தனக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டியவர்களே தனக்கு எதிரானவர்களாகத் திரும்பி தன்னை அழிக்க முடிவு செய்துவிட்டார்கள். இவர்களைக் கொல்வதுதான் தண்டனையா? கண நேரத்தில் இவர்களைக் கொல்வது இவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் பரிசாகத் தானே இருக்கும்?’ இவர்களை எப்படித் தண்டிக்கலாம்? என்று சிந்தித்தார்.

அப்பொழுதுதான் அந்தக் கொடூரமான சிந்தனை அவருக்குத் தோன்றியது. உலகத்தில் எங்கும் பின்பற்றிக் கேட்டிராத முறையில் சிறை ஒன்றை உருவாக்கி கலகத்தில் சிறைப்பட்ட ராணுவ வீர்களை அடைத்தார்.

பூமிக்கு அடியில் பத்து அடி நீளம், ஐந்து அடி உயரம் கொண்ட குழி ஒன்றைக் கற்பனை செய்துகொள் வெற்றி. அதுதான் அவர்களின் சிறை. மொராக்கர்கள் ஆறு அடிக்கும் உயரமானவர்கள் என்பதால் அவர்களால் எழுந்து நிற்கவும் முடியாது. கால்களை நீட்டி அமரவும் முடியாது. நீண்டு படுக்கவும் முடியாது. அந்தச் சிறிய அறைக்குள் சிறு குழி ஒன்று இருக்கும். அங்குதான் அவர்கள் காலைக் கடன்களைக் கழிக்க வேண்டும். அந்தச் சிறை முழுவதும் நாற்றம். தலைக்கு மேலே காணப்பட்டு சிறு துளை வழியே பட்டினியுடன் உயிர் வாழும் அளவிற்கு வேண்டிய ரொட்டித் துண்டுகளும், தண்ணீரும் தினமும் அளிக்கப்படும். காற்று வீசாது. எப்பொழுதும் புழுக்கம் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here