மதுவன மாது – 2

02. மீண்டும் மிர்துலா

த நா 45 தேசிய நெடுஞ்சாலையில் முன்பின் அறியாத பெண்ணுடன் காரில் மதுராந்தகத்தைக் கடந்து எண்பத்தைந்து கி.மீ வேகத்தில் விரைவாகப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது எனக்கு. அவள் என்னை அழைக்க வந்தபோது ‘டிரைவர் எங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு ‘நான் எங்கு சென்றாலும் தனியாகத்தான் செல்வேன். என் காரிற்கு தனியாக டிரைவர் கிடையாது’ எனக் கூறிவிட்டாள். அவளது தைரியம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

என் மனதினில் விரக்தி முழுவதும் மண்டிக்கிடந்ததால் நான் அவளிடம் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் வெளியே வேடிக்கைப் பார்த்தபடியே சென்றுகொண்டிருந்தேன். நெடுநேரம் எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் மௌனமே மண்டிக்கிடந்தது. அதைப் போக்க, “உங்க பேரு என்ன?” வினவினேன் நான்.

“ஒரு வழியா பேசிட்டீங்க ” எனக் கூறியவள் பலமாக சிரித்தாள். அவளது தெத்துப்பல் சிரிப்பு அழகாக இருந்தாலும் அதை நான் இரசிக்கும் மன நிலையில் இல்லை.

பதிலுக்கு நான், “நீங்க யாரு?” என்றேன்.

“என் பேரு தெரியனுமா?” என்றாள் அவள்.

நான், “ம்ம்ம்” என மட்டும் பதிலளித்தேன்.

“மிர்துலா.”

“மிர்துலா?” அதிர்ச்சியில் வினவினேன் நான்.

“ஆமாம் வெற்றி. என் பேரு அதுதான். உங்களுக்கு இந்தப் பேருல ஏதாவது பிரச்சனையா?” சிரித்தபடியே வினவினாள் அவள்.

“அப்படில்லாம் எதுவும் இல்ல. நல்ல பெயர்.”

“உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால் என் லைசன்ஸ பாருங்க” எனக் கூறியவள் அதை என்னிடம் கொடுக்கவும் செய்தாள். அதை வாங்கிப் பார்த்த நான் அவளது பெயரை உறுதி செய்தும் கொண்டேன்.

“வெற்றி, உங்களோட சந்தேகம் தீர்ந்ததா?” சிரித்துக்கொண்டே வினவினாள் அவள்.

பதிலுக்கு வெற்றுச்  சிரிப்பு ஒன்றை மட்டுமே உதிர்த்தவன் பார்வையை வெளிப்புறமாகத் திருப்பிக் கொண்டேன். அப்போதுதான் எனக்கு நினைவில் தோன்றியது, ‘என் பெயர் வெற்றி என்று இதுவரை நான் இவளிடம் கூறவே இல்லையே. இவள் யாராக இருப்பாள்?’ என்ற திடீர் சந்தேகம் தோன்ற, “வண்டியை நிறுத்து” என்றேன் நான்.

“இப்போ எதுக்கு வண்டிய நிறுத்த சொல்றீங்க?” அவளும் அதிர்ச்சியுடன் வினவினாள்.

“இப்போ நிறுத்தப் போறீங்களா இல்லையா?” கோபத்துடன் கூறினேன் நான்.

வண்டியை ஓரமாக அவள் நிறுத்த வண்டியிலிருந்து இறங்கிவிட்டேன் நான். அவளும் இறங்கி என்னிடம் வந்து, “என்னாச்சி, இப்போ எதுக்கு வண்டிய நிறுத்த சொல்றீங்க?என அதி ர்ச்சியுடன் வினவினாள் அவள்.

“நீங்க யாரு?”

“நான் மிர்துலா.”

“உங்க பேரு மிர்துலாதான். யாரு சொல்லி என்னைய கூட்டிக்கிட்டு போறீங்க?”

“யாரும் எண்ட  எதையும் சொல்லலையே.”

“உண்மையை மறைக்காதீங்க?”

“நானா?”

“ஆம்.”

“எத மறைக்கறேன்.”

“அத நீங்க தான் சொல்லணும். எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“வெற்றி, உங்களுக்குத் திடீரென்று என்னாச்சி?”

“இதுவரை எதுவும் ஆகல. இனி எதுவும் ஆகக்கூடாதுன்னு கவலைப்படறேன் நான்”

“புரியல வெற்றி.”

“என் பேர நானு இதுவரைக்கும் உங்ககிட்ட சொல்லவே இல்ல. அப்றம் எப்படி உங்களுக்கு என் பேர் தெரியும்?”

“ஓ, இதுதான் உங்கள் பிரச்சனையா?” சிரித்தபடியே கேட்டாள் அவள்.

நான் எந்தப் பதிலையும் கூறாமல் அவளை வெறுப்புடன் பார்த்துவிட்டு என் பார்வையை விலக்கிக் கொண்டேன்.

“வெற்றி, வண்டில ஏறுங்க. எல்லாத்தையும் சொல்றேன்.”

“நீங்க உண்மைய சொல்லாதவரைக்கும் என்னால உங்க கூட வரமுடியாது மிர்துலா” என்றபடியே அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினேன். பதறியபடியே எனக்கு முன் ஓடி வந்து பாதையை மறித்து நின்றவள், “இன்னும் ஆறு மைல் நடந்தாதான் பஸ் ஸ்டேண்ட் வரும்” என்றாள்.

நான் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினேன். அங்கும் எனக்கு முன் வந்து நின்றவள், “இந்தப்பக்கம் போகணும்னா ஏழு மைல் நடக்கணும்” என்றாள் சிரித்தபடியே.

“ஏழு மைல் தானே, பரவாயில்லை” என்றபடியே நடக்கத் தொடங்கினேன். எனக்குப்பின்னால் ஓடி வந்தவள் “வெற்றி உங்க பிளாக் ரீடர் நான். வானவல்லி படிச்சிருக்கேன் ” என்றாள் சத்தத்துடன்.

நான் ஆச்சர்யத்துடன் திரும்பிப் பார்க்க, “ஆமாம். நானு சொல்றது உண்மைதான். பிறகு எப்படி முன்ன பின்ன தெரியாத உங்க கூட இவ்ளோ நேரம் வருவேன். யோசிச்சி பாருங்க” என்றாள். அவளது கண்களைப் பார்த்தேன் அதில் பொய் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

நான் பேச வாயைத் திறக்க அதற்குள் முந்திக்கொண்டவள், “உள்ள வாங்க. மத்தத பிற்பாடு பேசுவோம்.. இங்க நின்னுகிட்டு பேசவேண்டாம். எல்லாரும் நம்மையே பார்க்கறாங்க” எனக் கூறியபடியே கார் கதவைத் திறந்தாள். நான் தயக்கத்துடன் மீண்டும் உள்ளே ஏறி அமர்ந்துகொண்டேன்.

கார் மீண்டும் பயணிக்கத் தொடங்கியது. குழப்பத்துடனே அமர்ந்திருந்தேன் நான். சிறிது நேரம் கழித்து, “உங்க பிளாக் ல உங்க வானவல்லி படிச்சிருக்கேன். நேத்து நீங்க அந்த பொண்ணுகூட பேசிகிட்டு இருந்தத நானும் கேட்டேன். அந்த பொண்ணு கைல வச்சிருந்த வானவல்லி நாவல பாத்ததும் அப்புறம் தான் நீங்க தான் வெற்றின்னு தெரிஞ்சிகிட்டேன்” என அவள் தெரிவிக்க என்ன பதில் பேசுவது எனத் தெரியாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“நேற்று நீங்க கிண்டி’ல விட்டுட்டுப் போன வானவல்லி யையும் நான்தான் எடுத்து வச்சிருக்கேன்” எனக் கூறியவள் அந்தப் புத்தகத்தையும் எடுத்து என்னிடம் கொடுத்தாள்.

நேற்று என் மிர்துலா’விடம் கொடுத்த புத்தகத்தை மறந்துவிட்டேன் என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன் நான். என்ன பதில் கூறுவதென்று தெரியாமல் மிர்துலாவின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். “உங்க பிளாக்ல இருந்த போட்டவ பாத்துதான் நேத்து உங்கள கண்டுபுடிச்சேன். பிளாக்ல பிரைட்டா இருந்தீங்க, அதனால கொஞ்சம் கன்பியூசன். அப்பறம் கன்பார்ம் பண்ணிட்டேன். உங்களோட பேசலாம்னு வந்தப்போதான் அவுங்க உங்ககூட சேர்ந்துட்டாங்க. அவுங்க கோபமா போனதுக்கு அப்புறம் உங்கள வந்து நான் பார்த்து பேசினேன்” என விளக்கமளித்தாள்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here