மதுவன மாது – 3

0

03. கொல்லியம் பாவை

ஒற்றையடிப் பாதையிலேயே அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். ‘தனியாகச் சென்ற மிர்துலா பாதுகாப்பாகச் சென்று சேர்ந்திருப்பாளா?’

‘அவளுக்கு ஏதாவது நேர்ந்துவிட்டால்?’

‘நம்பி அழைத்து வந்த பெண்ணை இப்படித் தனியாக விட்டுவிட்டது சரியா?’  எனப் பலவிதமான கேள்விகள் என்னுள் எழ, திரும்பிச் சென்றுவிடுவதுதான் சரி என முடிவெடுத்து வந்த பாதையிலேயே மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் நடந்திருப்பேன். ஆனால், சரியானப் பாதையை என்னால் கண்டறிய இயலவில்லை. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன் நான், ‘பாதையைத் தவறவிட்டு விட்டேன்’ என்று.

பார்வையில் தென்பட்ட பாதை முழுவதும் கடந்து வந்த பாதையைப் போன்றே இருக்க நடந்துகொண்டே இருந்தேன். அந்த அடர்ந்த வனத்தில் நான் தொலைந்துவிட்டேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு நெடுநேரம் ஆகியிருந்தது.

பையிலிருக்கும் ஸ்மார்ட் போனை எடுத்து மிர்துலாவுக்கு கால் செய்து உதவி கேட்கலாம் அல்லது கூகுள் நேவிகேசன் மேப் மூலம் GPS லோகேசனைப் பயன்படுத்தி இங்கிருந்துத் தப்பிக்கலாம் என எண்ணிக்கொண்டு பேன்ட் பைக்குள் கையை விட்டேன். போன் அங்கு இல்லை. பதறியபடியே மற்ற இரு பைகளிலும் பார்த்தபோதுதான் என் நினைவிற்கு வந்தது, ‘சாப்பிடும்போது மிர்துலாவின் கைப்பையில் போனை வைத்துவிட்டது’

என்னை நானே நொந்துகொண்டேன்.

ஒரே இடத்தில் நின்றுவிட்டால் பயம் என்னை முழுவதும் ஆட்கொண்டுவிடும் என்பதால் வேகமாக நடந்துகொண்டே இருந்தேன். அச்சத்திலா? அல்லது புழுக்கத்திலா? என்று தெரியவில்லை, என் சட்டை முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்துவிட்டது.

டிஸ்கவரி சேனலில் ‘பியர் கிரில்ஸ்’ மேன் Vs வைல்டில்’ காடுகளில் தொலைந்துவிட்டால் எப்படித் தப்பிப்பது என வாழ்ந்து காட்டியதைப் பலமுறைப் பார்த்திருக்கிறேன் நான். அவர் கூறிய அறிவுரைகள் அனைத்தையும் நினைவில் கொண்டு வர முயன்றேன். நான் எந்த இடத்தில் தொலைந்திருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில் திசைகளை முதலில் நான் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்தவன் ஒரு மரக் குச்சியை ஒடித்துக்கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தேன். வானத்தை என்னால் காணவே இயலவில்லை. அடர்ந்த வனமாதலால் என்னால் கதிரவனைக் கூட காண இயலவில்லை. கதிரவனின் ஒளிக் கிரணங்கள் ஊடுருவினால் தானே, நிழலை என்னால் காண இயலும்? நிழல் இருந்தால் தானே வடக்கு எது? தெற்கு எது? என்று என்னால் கண்டறிய இயலும்?

முதல் திட்டம் தோல்வியடைந்து விட்டதால் அடுத்து என்ன செய்தால் இங்கிருந்துத் தப்பிக்க இயலும் எனப் பலவாறு சிந்தித்தேன். பியர் கிரில்ஸ் கூறிய இன்னொன்றும் என் நினைவிற்கு வந்துவிட்டுச் சென்றது. அதாவது, ‘எங்கு தொலைந்தாலும் நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை நிச்சயம் அறிந்து வைத்திருந்தால் நாம் உயிர் பிழைக்கும் சாத்தியம் இரு மடங்காக அதிகரிக்கும்’ என்பதுதான். எங்கிருக்கிறோம் என்பதை அறிய ‘என்ன செய்வது? என்ன செய்வது?’ எனப் பதற்றத்துடன் சிந்தித்தபடியே சுற்றும் முற்றும் பார்க்கலானேன்.

இங்கிருக்கும் உயர்ந்த மரத்தின் உச்சிக்கு ஏறிப்பார்த்தால்தான் நான் எங்கிருக்கிறேன், எந்தத் திசையில் சென்றால் நான் காப்பாற்றப்படுவேன் என்பதை அறிய இயலும் என்பதால் உயரமான மரத்தைத் தேடினேன்.

இருப்பதிலேயே உயரமான மரம் ஒன்றை அடையாளம் கண்டு அதில் ஏறத் தீர்மானித்து அம்மரத்தின் அடியைப் பிடித்தேன். அந்த மரத்தின் பெயர் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதன் தோல் வேப்ப மரத்தின் தோலைப் போன்று சொரசொரவென்று காணப்பட்டது. மரத்தை அணைத்தேன், என்னால் அணைக்கக் கூட இயலவில்லை. அவ்வளவு பெரிய மரம் அது. ஏற முயன்றேன். பற்றுகோடில்லாமல் ஒரு அடி கூட என்னால் மேலே ஏற இயலவில்லை. மேல் சட்டை கிழிந்து, மார்பை சிராய்த்திருந்தது. கைகளில் வலி ஏற்பட்டு பிடி தளர முயற்சியைக் கைவிட்டேன். மரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். அதற்கு அருகில் வேறொரு மரம் தாழ்வாக வளர்ந்திருந்தது. அடியிலிருந்தே கிளைகள் பல கிளைத்து அந்தக் கிளைகள் அந்தப் பெரிய மரத்தின் அடிக் கிளை வரை நீண்டிருந்தது. இந்தச் சிறிய மரத்தின் வழியாக ஏறித்தான் அந்தப் பெரிய மரத்தின் உச்சிக்குச் செல்ல இயலும் என்பதைத் தீர்மானித்துக்கொண்டு ஏற முயன்றேன்.

வீட்டில் இருக்கும் போது தினமும் ஆடுகளுக்கு தழை வெட்ட மரம் ஏறிப் பழகியிருந்ததால் அந்த மரத்தில் ஏறுவது எனக்கு அவ்வளவு கடினமாக இருக்கவில்லை. மரக் கிளைகளில் ஆங்காங்கே ஓய்வேடுத்தபடியே அந்த மரத்தின் உச்சியை ஒருவழியாக அடைந்திருந்தேன். மரத்தின் உச்சியிலிருந்து அந்த வனத்தை சுற்றிப் பார்த்தேன். பிரமாண்டம் என்பதன் அர்த்தத்தை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன் நான். ஏனெனில் நான் ஏறியதுதான் மிகவும் உயர்ந்த மரம் என நினைத்திருந்தேன்.  ஆனால், அதை விடப் பிரமாண்ட உயரமுடையப் பல மரங்கள் நின்று என் பார்வையை மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. பொறுமையாக கீழே இறங்கினேன். உடலின் சக்தி அனைத்தையும் இந்த மரத்தில் ஏறுதலில் செலவிட்டு விட்டதனால் சோர்ந்துபோய் காணப்பட்டேன் நான்.

‘ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தால் ஆபத்து பல மடங்கு அதிகமாகிவிடும். ஆக, நகர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்’ என பியர் கிரில்ஸ் கூறியது மீண்டும் நினைவில் வர உற்சாகத்தைத் திரட்டிக்கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து நடக்கலானேன். எனக்கு முன்னால் காணப்பட்ட பெரிய மரங்களை இலக்காக நிர்ணயித்துக்கொண்டு ஒரே திசையில் நடக்கத் தொடங்கினேன். முடிந்தவரை ஒரே இடத்தை நான் சுற்றிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தேன். நிச்சயம் மிர்துலா என்னைத் தேடி வருவாள். அதுவரை எந்தக் காட்டு விலங்குகளிடமோ அல்லது நஞ்சுப் பூச்சிகளிடமோ அகப்பட்டு உயிரை விட்டுவிடக் கூடாது. பெரிய முயற்சிகள் எடுத்து கை மற்றும் கால்களை முறித்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பதிலும் கவனமாக இருந்தேன்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here