மதுவன மாது – 5

5

05. நாங்கூர் இளவரசி

நிலவு உச்சிக்கு வந்திருந்தது. பூந்தென்றல் சீராக வீசிக்கொண்டிருக்க குளிரத் தொடங்கியது. அருகில் சேர்த்து வைத்திருந்த சுள்ளிகளைக் கொண்டு வந்து அடுக்கினான் அவன். எங்கோ நடந்து சென்றவள் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நெருப்பினை ஒரு கமண்டலத்தில் கொண்டு வந்தாள். கமண்டலத்திலிருந்து சில நெருப்புத் துண்டுகளைக் கையால் அந்த சுள்ளிகளின் மீது போட்டவள் ஊதினாள். அடுத்த கணம் சுள்ளி எரியத் தொடங்கியது. அதன் மீது விறகுகளை எடுத்து அடுக்கினான் அவன். நெருப்பு, அந்தக் குளிர் காற்றிற்கு மிகவும் இதமாக இருந்தது. அந்த நெருப்பையே பார்த்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். அவர்களும் எதுவும் பேசவில்லை.

நான்தான் தொடர்ந்தேன், “நீங்கள் யார்?” என்று.

“இந்த மதுவனத்தில் வாழ்பவர்கள்” என்றான் அவன்.

“மதுவனமா?” ஆச்சர்யத்தில் வினவினேன் நான்.

“ஆம். இதற்குப் பெயர் மதுவனம் தானே.”

“இல்லை.”

“அப்படியெனில்?”

“கொல்லிமலை.”

“கொல்லைமலையா?” ஒரே நேரத்தில் அவ்விருவரும் ஆச்சர்யத்துடன் வினவினார்கள்.

“ஆம். இதற்குப் பெயர் கொல்லி மலை” என்றேன் நான்.

அவர்கள் இருவரும் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தார்கள்.

“நீங்கள் இதனை மதுவனம் என்றா அழைப்பீர்கள்?” ஆர்வத்துடன் வினவினேன் நான்.

“ஆம் தம்பி. இதற்குப் பெயர் மதுவனம்தான்.”

“புதிதாகக் கேள்விப்படுகிறேன்.”

“இல்லை தம்பி. மதுவனம் என்பது பழங்காலப் பெயர். புராதானக் கதாநாயகர்கள் வாலி, சுக்கிரீவன், அனுமன் ஆகியவர்களைப் பற்றித் தாங்கள் கேள்விப்பட்டதுண்டா?”

“ஆம், அவர்களைப் பற்றிய பல கதைகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். வாலி என்பவன் பெரும் பலசாலி. எதிரில் நின்று அவனை யார் எதிர்த்தாலும் எதிர்ப்பவர்களின் பலத்தில் பாதி அவனுக்குக் கிடைத்துவிடும். ஆயிரம் யானைகளின் பலத்தை உடையவன். வாலி ஒருமுறை அவனது எதிரியை விரட்டிக்கொண்டு குகைக்குள் சென்றுவிட்டான். குகைக்குள் சென்ற வாலி இறந்திருப்பான் என்று அவனது தம்பி சுக்கிரீவன் குகையைக் கல்லால் அடைத்து வாலியின் அரியணையில் அமர்ந்துகொண்டான். எதிர்த்தவர்களைக் கொன்றுவிட்டுத் திரும்பியவன், தனது ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தனது தம்பியைக் கண்டு ஆத்திரப்பட்டான். சுக்கிரீவன் துரோகம் இழைத்து விட்டதாகவே வாலி நினைத்தான். அவனது துரோகத்தை வாலியால் பொறுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. சுக்கிரீவனை நாட்டை விட்டே விரட்டியவன் அவனது மனைவியையும் அபகரித்துக் கொண்டான். அதன் பிறகு, சுக்கிரீவன் தனது அண்ணனைக் கொல்ல ராமன் என்பவனின் உதவியை நாடினான். ஆனால், ராமனோ மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்து வில்லினை எய்து வாலியைக் கொன்றான். இதுதானே அவர்களின் கதை?”

“ஆமாம்… ஆமாம்…  இதுதான் அவர்களின் கதை” என்றான் அவன்.

“வாலியும் சுக்கிரீவனும் வசித்த வனம் எது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” எங்களின் உரையாடலில் குறுக்கிட்டு வினவினாள் அவள்.

“தெரியாது” என்றேன் நான்.

“மதுவனம்.”

“மதுவனமா?”

“ஆம்.”

“அப்படியெனில்…”

“நீங்கள் கொல்லி மலை எனக் குறிப்பிடும் இந்த வனம் தான் மதுவனம்.”

அதிர்ச்சியில் அவர்கள் இருவரின் வதனத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“கோழைத் தனத்துடன்  மரத்திற்குப் பின்னால் மறைந்திருந்து ராமன் வில்லினை எய்த போது வாலியும் சுக்கிரீவனும் எந்தப் பாறையின் மீது சண்டையிட்டார்கள் தெரியுமா?”

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“நாம் அமர்ந்திருக்கும் இதே பாறையின் மீதுதான்.”

“இந்தப் பாறையா?” எனக் கேட்டுக்கொண்டே அதிர்ச்சியில் எழுந்துவிட்டேன் நான்.

“அச்சம் வேண்டாம், அவர்கள் சண்டையிட்டது பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். நீர் அமரலாம்” எனக் குறுக்கிட்டுப் புன்னகையுடன் கூறினான் அவன்.

“குகைக்குள் வாலி சென்றுவிட்டபோது சுக்கிரீவன் அடைத்துவிட்டான் என்றீர்களே, அது எந்தக் குகை என்றுத் தங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“தெரியாது…”

“அதோ…” என்றபடியே கை நீட்டினாள் அவள். அவள் கை காட்டிய திசையைக் கவனித்தேன் நான். அங்குப் பெரிய பாறைகளும், புதர்களும் மண்டிக் கிடந்தன.

“நாங்கள் அங்குதான் வசிக்கிறோம்” என்றாள் அவள்.

எனக்கு என்ன கூறுவதென்றே தெரியவில்லை. மனதில் அச்சமும் சூழ்ந்துகொண்டது. அது எச்சரிக்கை உணர்வினால் வந்த அச்சமா? அல்லது திகிலினால் வந்த அச்சமா? என்பதை என்னால் இணங்கான முடியவில்லை. இருவரது முகத்தையும் பதற்றத்துடன் மாறி மாறிப் பார்த்தேன். அவர்களின் முகம் அமைதியுடன் விளங்கியது.

மீண்டும் அவர்களிடம் நான், “நீங்கள் இருவரும் யார்?” என்று வினவினேன் நான்.

“அதுதான் கூறினோமே, இந்த மதுவனத்தில் வசிப்பவர்கள் என்று.”

“இல்லை. நூற்றாண்டுகள் என்கிறீர்கள்? யுகங்கள் என்கிறீர்கள்? உண்மையில் நீங்கள் யார்? இங்கு என்ன செய்கிறீர்கள்? சிரஞ்சீவிகளாக வாழ்பவர்களா நீங்கள்? அதற்கான சாத்தியங்கள் உண்டா?” அடுத்தடுத்த கேள்விகளைக் கேட்டேன் நான்.

நான் கேட்டதற்கு எந்தப் பதிலையும் கூறாமல் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் அன்புடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள். ஏதோ கூற வாயெடுத்தான். அதற்குள் முந்திக்கொண்ட நான், “பிசிராந்தையாரைப் போன்று கவலைகள் இல்லாமல் இருப்பதனால்தான் நாங்கள் இன்னும் சிரஞ்சீவியாக இளமையுடன் வாழ்கிறோம் என்று மட்டும் கூறிவிடாதீர்கள்” என்றேன்.

சிரித்தபடியே அவன், “உன்னை மட்டுமே நேசிக்கும் ஒருத்தியை அருகில் வைத்துக் கொள். யுகங்கள் பல கடந்தாலும் நீ சிரஞ்சீவியாக வாழ்வாய்” என்றான்.

அப்பெண்ணின் முகத்தைப் பார்க்கும்போது அவளுக்கு அருகில் இருப்பவன் எப்படிப்பட்ட பாக்கியம் செய்தவனாக இருப்பான்? என்று எண்ணிக்கொண்டு வியப்பில் அமர்ந்திருந்தேன். என்னை அறியாமல் அப்பெண்ணின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவளது முகத்தில் அன்பும், கருணையும், பரிவும், அழகும் சேர்ந்து குடிகொண்டிருந்தது.

அவளது முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டவன், “இளவரசியின் முகத்தை முதலில் காணும்போது நானும் தங்களைப் போன்றுதான் இவ்வுலகத்தை மறந்துவிட்டேன்” என்றான்.

5 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here