சிறுகதைப் போட்டி – 16 : கெடுநரும் உளரோ? – கா. விசயநரசிம்மன்

”வசந்த், எழுந்திரி, அவசரமா கிளம்பனும்…” கன்சோல் மீது சாய்ந்தபடி தூங்கிக்கொண்டிருந்த வசந்தை ர.ரா லேசாகக் காலால் உதைத்தான்.

”தூக்கத்துல எழுப்புறது பெரிய பாவம் பாஸ்! பைவ் கிரேட் சின்ஸ் கேள்விப்பட்டிருக்கீங்களா?” வசந்த் கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு கன்சோலில் எதையோ தேடினான்.

“லேப்ல தூங்குறவனுக்கு என்ன நரகம்னு தெரியும்! எழுந்து கிளம்பு, முக்கியமான மீட்டிங் போனும்!”

மேலும் படிக்க…

சிறுகதைப் போட்டி – 15 : கேட்டதும் காதல் – வி. கங்கா மோகன்

கதிரவன் சற்றே கண் விழித்து காரிருளை அகற்றும் தருணத்தில் கொஞ்சம் இருட்டு கொஞ்சம் வெளிச்சம் எனத் தோன்றும் அதிகாலை வேளையது. நீண்ட நெடுஞ்சாலையில் வாகனங்களின் ஒளிக்கு இடையில் நெடுந்தூரத்தில் ஓர் உருவம். வயதில் முதுமையும் நடையில் இளமையும் ஒருசேரக் கொண்ட அவரின் ஒரு கையில் தூக்குச்சட்டியும், மறுகையில் ரொட்டி பாக்கெட்டுடன் நடந்து வர, “என்ன இன்னைக்கு சீக்கிரமாவே டீ வாங்கிட்டு போறீங்க” என்று கேட்ட நண்பரிடம் “ஆமாங்க என்னோட சின்னப் பொண்ணுக்குப் பரிச்சை அதான்” என்று சொல்லிக்கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார் ராஜ். வீட்டிற்கு வந்து டீ ரொட்டி இரண்டையும் தன் இளைய மகள் தமயந்தி இடம் குடுத்து, “இத குடிச்சிட்டு படிமா” என்றார் ராஜ். தமயந்தி இவள்தான் குடும்பத்தின் கடைக்குட்டி, அப்பாவின் செல்லமகள். ஓங்கி வளர்ந்த பனைமரம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு சற்றே உயரமானவள். ஒல்லியான உருவம், பேச்சிலே எல்லோரையும் கவருபவள், அந்த பேச்சிலே நல்ல சிந்தனையும், தெளிவும், கம்பீரமும் நிரம்பியிருக்கும். இப்படி புறஅழகைக் காட்டிலும் அகத்தின் அழகிலே கர்வம் கொண்டவள்.

மேலும் படிக்க…

சிறுகதைப் போட்டி – 14 : களம்புகல் ஓம்புமின்[பகுதி -4] – கா. விசயநரசிம்மன்

அன்றிரவு உணவு உண்கையில் போரின் அடுத்த நடவடிக்கை என்ன என்பதை பதுமன் அறிந்துகொண்டான். அதற்காகவே அவன் தன்னறையில் உண்ணாமல் வீரர்களுக்கான பொது உணவுக்கூடத்திற்கு வந்திருந்தான்.

அன்றிலிருந்து ஏழாவது நாளில் தொடிம வீரன் ஒருவனும் அதிய வீரன் ஒருவனும் அதியத்தை அடுத்திருந்த ஒரு வறண்ட கோளில் ஏற்படுத்தப்படும் களத்தில் துவந்த யுத்தம் செய்து இப்போரின் வெற்றி-தோல்வியைத் தீர்மாணிக்கப் போகிறார்கள்!

மேலும் படிக்க…

சிறுகதைப் போட்டி – 14 : களம்புகல் ஓம்புமின்[பகுதி -3] – கா. விசயநரசிம்மன்

திடலில் சட்டென அமைதி நிலவியது. ஔவையார் பேசுகிறார்!

“மாப்பறந்தலையாரே! நன்மள்ளனாரே! தண்ட நாயகர்களே! என்னை மதித்து, விருந்தோம்பி, என் தூதை ஏற்று, எனக்கு உங்கள் படைப்பிரிவுகளையும் கலன்களையும் கருவிகளையும் காட்டியதற்கு நன்றி!…” நிதானமாய், ஆனால் அழுத்தமாய், எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி வலியதாய் பேசியபடியே மெல்ல சுழன்று அனைவரையுமே நோட்டம்விட்டார் ஔவையார், ”புதுப்புது தொழிநுட்பமும், அதனால் புதுப்புது கருவிகளும் கலன்களும் உருவாக்கி யிருக்கிறீர்கள்! நன்று… மிக்க நன்று! பொதுவாக நாம் அனைவருமே ங-கதிரைக்கொண்ட கருவிகளைத்தான் பெற்றுள்ளோம், ஆனால், நீங்கள் புதிதாய் வலிமையும் திறனும் மிக்கதாய் ஒரு கதிரைக் கண்டறிந்துள்ளீர்கள், ள-கதிர் என்று அதற்குப் பெயரும் வைத்து, அதைக்கொண்டும் கருவிகளைச் செய்துள்ளீர்கள்! ஆகா, அருமை… மிகுந்த பாராட்டிற்குரியது! உங்கள் படையும், கலனும், கருவியும், தொழில்நுட்பமும் இன்று மலர்ந்த மலரைப் போல புதிதாய்ப் பொலிவு மிக்கதாய் விளங்குகின்றன… எங்கள் அதியத்தின் படைகள் பழையவை, கலன்களும் கருவியும் தொழில்நுட்பங்களும் மிக மிகப் பழையவை… பல போர் கண்டு துருப்பிடித்தவை!”

மேலும் படிக்க…

சிறுகதைப் போட்டி – 14 : களம்புகல் ஓம்புமின்[பகுதி -2] – கா. விசயநரசிம்மன்

தான் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்த அறையின் கதவு திறந்து அந்த நெருப்பீட்டி உள்ளே நுழைவதைக் கண்டவுடந்தான் பதுமனுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

எவ்வளவு காலத்துளிகள் கடந்தன என்பதைக் கூட அறிய இயலாத அந்த அறைக்குள் காத்திருப்பது நரக வேதனையாய் இருந்தது. இவனது சோர்வை நீக்க பணிவீரன் கொண்டு வந்து வைத்த சாற்றைக் கூட பதுமனால் முழுதாக அருந்த இயலவில்லை.

விடுவிக்கப்பட்ட சுருள்வில்லைப் போல துள்ளியெழுந்தான் பதுமன், “புறப்படலாமா?”

வந்த நெருப்பீட்டி ‘ஆம்’ என்று தலையசைத்துத் தன்னைப் பின்தொடர செய்கை செய்துவிட்டு முன்னால் மிடுக்காய் நடந்தான்.

மேலும் படிக்க…