வானவல்லி முதல் பாகம் : 26 – கள்வனின் களவு

0

கற்பொழுதில் புகார் பட்டினத்தின் அரசியல் நிலை பரபரப்பாக இருந்தாலும் இரவு பொழுது நெருங்க நெருங்க மக்களின் நிலை தலைகீழாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. பகற்பொழுதில் கேட்ட வாட்கள் உராயும் சத்தங்களும், அலறல்களும் கடந்து பட்டினத்தில் நிலவின் குளிர்ந்த ஒளி பெருக பெருக மக்களின் மனதிலும் காதல் பெருகி காதலர்களின் முத்தச்சத்தங்களும், தமிழ் மொழியில் பொருள் விளங்க இயலாதபடி அதே சமயம் தலைவன் மட்டுமே அர்த்தம் புரியும்படியான முனகல் சத்தமும் குணக்கடலின் புகார்க் கடற்கரையை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தது. தலைவனும் தலைவியும் கூடும் நேரத்தில் கெண்டை மீன்கள் பயந்து தோற்று ஓடுவதைப் போலத் தலைவியின் கடைக்கண்கள் ஒன்றோடொன்று பிறழ்ந்து போரிட்டு வெல்ல முயலும். யார் வெல்வோம் என நடந்த இன்பச் சமரில் இருவருமே தோற்று உடல் தளர்ந்து பரவசம் எய்தும் ரீதியில் மனம் நெகிழும். பவளம் போன்ற அதரங்களில் காணப்பட்ட அழகிய சிவப்பு நிறம் வெளுத்து வெண்ணிறக் கடைக்கண்கள் இரண்டும் சிவந்து போகும் அளவிற்கு அன்பையும், முத்தங்களையும் பகிர்ந்து இருவரும் மகிழ்ந்த பின் சோர்வோடு அணைத்தபடியே படுத்திருக்கும் வேளையில் மெல்ல வீசி வரும் தென்றல் அவர்களின் உடல்களைத் தீண்டிக்கொண்டிருக்கும். கலவி முடிந்து சுய நினைவை அடைந்த போது காதல் மயக்கத்தில் துகில் அனைத்தும் களைந்து எறிந்த பின் நிலவொளியையே துகிலாக உடுத்தி அணைத்துக் கொண்டிருப்பதை இருவரும் எண்ணி நாணுகையில் நாணம் விலக அணைப்பின் இறுக்கமும் அதிகமாகும். அச்சூழ்நிலையில் வீசும் குளிர்ந்த தென்றலில் வியர்த்த இருவரது உடல் குளிர்ந்து சிலிர்த்து அவர்களின் மோகமும் அதிகமாகும் போது அங்கோர் இன்பச் சமர் மீண்டும் தொடங்கி இருவரும் வெல்ல ஆயத்தமாகப் போராடினாலும் கடைசியில் இருவரும் ஒருவர் மற்றவரிடம் தோற்று ஒய்ந்துவிடுவார்கள்.

வானவல்லி முதல் அத்தியாத்திலிருந்து வாசிப்பதற்கு….

இளந்திரையன்

இத்தகைய ரம்யமான காதல் காட்சிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வான் நிலவு, தான் மட்டும் இரவில் தனிமையில் காய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என எண்ணி வருந்தியதால் நேற்று முழு நிலவாய் வலம் வந்தது இன்று ஒரு சுற்று தேய்ந்தே இளைத்துக் காணப்பட்டது.

ஆனால், இந்த முதல் சாம இரவு சூழ்நிலையில் பத்திரைத் தேவி மட்டும் அவளது நந்த வனக் குளக்கரையில் மனம் முழுக்கக் துயரத்தோடும், குழப்பத்தோடும் அமர்ந்திருந்தாள். காலையில் வானவல்லி அவசரப்பட்டுக் கவலையோடு சென்றுவிட்டதே அவளது மனத்துயருக்குக் காரணமாயிருந்தது. ஆனால் அவளது மனக் குழப்பத்திற்குக் காரணம் நேற்றிரவு சம்பாபதி வனத்தில் கண்ட கள்வர்களின் தலைவன் காளனாக இருந்தான்.

அவளது மனதில் இருவேறு மாறுபட்ட சிந்தனைகள் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. முதல் பார்வையிலேயே மனதைப் பறிகொடுத்த கள்வர் தலைவனை எண்ணிஎண்ணி ஏங்குகிறது ஒரு மனம். கள்வர் குடியில் இருப்பவனை எண்ணி உன் வாழ்வை நீயே சீரழித்துக்கொள்ளாதே எனப் பலமாக எச்சரிக்கை செய்கிறது மற்றொரு மனம்.

‘கள்வனாக இருந்தாலும் ஆண்மை மிக்கவனாக இருக்கிறான்’ என்கிறது ஒரு மனம்.

‘கள்வனைக் காதலிக்கிறேன் எனக் கூறினால் தந்தை ஏற்றுக்கொள்வாரா?’ எனத் தவிக்கிறது மற்றொரு மனம்.

‘உனது எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள் என கடுமையாக வானவல்லி எச்சரித்தாளே!’ என்பதை எண்ணித் துயரமடைந்தது இன்னொரு மனம்.

‘அவன் தன் அன்பைப் புரிந்துகொள்வானா?’ ‘அப்படியே அவன் ஏற்றுக்கொண்டாலும் பின் தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டால்…?’ ‘கள்வனை நம்பலாமா?’ எனப் பலவாறு குழம்பியது மற்றொரு மனம்.

‘அவன் கள்வனாக வாழ்ந்தாலும், தனது அன்பினால் அவனை எப்படியும் நல்வழிப் படுத்திவிடலாம்!’ என நம்பிக்கை கொண்டது மற்றொரு மனம்.

‘வானவல்லி கூறியதைப் போன்று காதல் என்பது வலி நிறைந்தது தானா? ஆனால் மனத்தைக் கவர்ந்தவனை எண்ணும் போதே மனதினில் இன்னதென்று அறிய இயலாத பெரும் இன்பப் பெருக்கு தோன்றுகிறதே! அது எப்படி மனதிற்கு வேதனையைக் கொடுக்கும். காதல் என்பது சிலர் பேரின்பம் என்கின்றனர்; சிலர் வேதனை என்கின்றனர். அப்படிக் காதலில் என்னதான் இருக்கிறது? அதனை அனுபவித்துப் பார்த்துவிட்டால் என்ன!’ எனப் பலவாறு சிந்தித்த அவளது மனம் இறுதியில் காதலித்துப் பார்த்துவிட வேண்டியதுதான் எனத் துணிந்து விட்டது!

‘அவனை மீண்டும் எப்படி என்னால் சந்திக்க இயலும்! இரவு பயணம் மேற்கொண்டால் தானே அவனைக் காண இயலும். அவனை நினைத்தாலே மனதில் இனம்புரியாத இன்ப வேதனை தோன்றிவிடுகிறதே! இதுதான் காதலா! அவனை எண்ணினாலே படபடவென துடிக்கிறது என் இதயம், மனதில் உள்ள அன்பை அவனிடம் எப்படி வெளிப்படுத்துவேன்!’ என எண்ணியவள் ‘அந்தக் கள்வனைக் காணும் பொறுப்பை மனதில் உள்ள காதலிடமே விட்டுவிடுவோம். அது அவனை மீண்டும் சந்திக்க வைத்தால் காதலை வளர்த்துக்கொள்வோம். அவனை எண்ணி இப்போது ஆசையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டாம்’ எனக் கடைசியாக ஒரு முடிவிற்கு வந்து சமாதானமடைந்து அமைதியடைந்தாள்.

இனம் புரியாத இன்ப எண்ண ஓட்டத்தில் சிக்கியிருந்த பத்திரை தான் கள்வனை சந்திப்போமா அல்லது மாட்டோமோ என எண்ணி ’கூடலிழைத்து’ப் பார்த்துவிடுவது என மணலில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டு கோடு இழுக்கத் தொடங்கினாள். கண்களை மூடிக்கொண்டு கைகளால் தரையில் வரைந்த கோடு வட்டமாக சேர்ந்துள்ளதா எனப் பார்க்க கண்களைத் திறந்த வேளையில் பின்புறமாக உள்ள கொல்லைப்புறத்தில் எழுந்த ‘தொப்’ என்று விழும் சத்தம் அவளைக் கனவுலகிலிருந்து நனவுலகிற்குக் கொண்டு வரவே, சத்தம் எழுந்த திசையை நோக்கி மெல்ல நடந்து சென்றாள் பத்திரைத் தேவி.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here