வானவல்லி முதல் பாகம் : 26 – கள்வனின் களவு

0

கொல்லைப் புறத்தில் உள்ள உயர்ந்த மதிற் சுவரிலிருந்து விழுந்து கிடந்தான் ஒருவன். அவன் அருகில் செல்லவே அச்சப்பட்ட பத்திரைத் தேவி மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு அவன் அருகில் சென்று பார்த்தாள். நிலவொளி பரிபூரணமாக நிறைந்திருந்தாலும் அடர்ந்த மரங்களைத் தாண்டி ஊடுருவ இயலாததால் மர நிழலில் கருப்பாகத் தெரிந்த அவன் முகம் இருளில் புலப்படவில்லை. கீழே கிடந்தவன் மயங்கிக் கிடந்தான். அவனை எழுப்ப முயன்று தோற்ற பத்திரை உதவிக்கு யாரையாவது அழைக்கலாமா என சிந்தித்தவள் பின் இரவில் உறங்குபவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என எண்ணி அவளே அவனைக் கைத்தாங்களாகத் தூக்கிக் கொண்டு சென்றாள்.

விழுந்து கிடந்தவன் பாதி மயக்கத்திலும், சிறிது சோர்விலும், சிறிது விழிப்பிலும் இருந்ததனால் அவள் அவனைத் தூக்கும் போது அவன் முழு ஒத்துழைப்போடு அவளுக்குச் சிரமம் ஏதும் அளிக்காமல் அவளுடனே நடக்கலானான். அவனைத் தோளோடு சாய்த்து கைத்தாங்கலாக அருகிலுள்ள அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் கிடத்தியவள், நெய் விளக்கைத் தூண்டவே வெளிச்சம் அறை முழுவதும் நிரம்பியது.

வெளிச்சத்தில் அவனது முகத்தைக் கண்டாள் பத்திரை. ஆச்சரியமும், ஆனந்தமும் தாங்கவில்லை அவளுக்கு. ‘அவனை மீண்டும் காண நேரிட்டால் காதலை வளர்ப்போம்’ என அவனைக் காணும் பொறுப்பைக் காதலிடம் விட்டோமே! அது அவனை என்னிடம் சேர்ப்பித்து விட்டதே!’ என எண்ணி மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

அவன் விழுந்த சத்தத்தைக் கேட்டு அங்கு வந்த மற்றொரு இரு கண்களும் பத்திரை சுமந்து வந்ததைக் கண்டுவிட்டது. மகிழ்ச்சியும், காதலும் அவளது சிந்தையை அபகரித்துவிடத் தன்னை மறைவாகக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தவனை அவள் கவனிக்கவில்லை.

ஏதோ சிந்தித்தவள், அவசரமாகத் தோட்டத்திற்குச் சென்று வேலியில் படர்ந்திருந்த  ஊமத்தைச் செடியின் காய்களை செடிக்கு நோகாமல் கிள்ளி எடுத்துவந்து விளக்கில் காட்டி சூடுபடுத்தினாள். காயிலிருந்து பச்சையும் கருமையும் கலந்த நிறத்தில் அடர்ந்த புகை எழுந்தது. தனது மூக்கினை சேலை முந்தானைத் துணியால் இறுக மூடிக்கொண்டவள், கரும்புகையைப் பாதி மயக்கத்தில் கிடந்த கள்வர்களின்  தலைவன் காளனின் மூக்கினுள் செலுத்த அவன் முழுவதுமாக மயங்கி சுய நினைவினை இழந்துவிட்டான்.

யாரிடமிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள இவன் மதிலைத் தாண்டி குதித்திருப்பான் எனச் சிந்தித்த பத்திரைத் தேவி விளக்கினை அருகில் எடுத்து அவனைப் பரிசோதித்தாள். வலது தோள் பகுதியிலிருந்த பெரும் கட்டினைப் பார்த்தவள், வானவல்லியினால் ஏற்பட்ட காயம் தானே இது! என எண்ணி குருதி கசிந்து கொண்டிருந்த கட்டினை அவிழ்த்து தூர எறிந்தாள். காயம் ஆழமாகக் காணப்பட்டது. வானவல்லியின் கைகளின் மென்மையை அறிந்த பத்திரை, “அவ்வளவு மென்மையான கைகளை உடையவள், இப்படி ஆழமான காயங்களை உண்டாக்கும் அளவிற்குக் குறுவாள் எறிய யாரிடமிருந்து கற்றாளோ!” எனத் தனக்குத்தானே கூறிக்கொண்டவாறே காயத்திலிருந்து வெளியேறிய குருதியினைத் துடைத்தவள், மேற்கொண்டு குருதி வெளியேறா வண்ணம் துணியினால் நன்கு மூடினாள்.

அவனது மேலங்கியைப் பார்வையிட மேலங்கியில் குருதி திட்டுத்திட்டாகப் படிந்து உறைந்து போயிருந்தது. மேலங்கியை நீக்கினாள். அவனது மார்பினில் வாள்களினால் வெட்டப்பட்ட காயங்களைக் கண்ட பத்திரை இவனைச் சில பேர் தாக்கியிருக்கிறார்கள்! எதிர்த்துச் சண்டையிட்டு  அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்கவே தனது வீட்டு உயர்ந்த மதிலைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான் எனப் புரிந்துகொண்டாள். அவனது மார்பில் இருந்த விழுப்புண்களின் தழும்பும், காயங்களும் அவனுக்குப் பெரும் கம்பீரத்தையும் ஆண்மையையும் அளிப்பதை அவள் கண்டு களிக்கவே செய்தாள்.

அவனது முதுகில் ஏதாவது காயம் இருக்கிறதா எனப் பார்க்க அவனைப் புரட்டிப் போட்டவள், அங்குச் சிறு தழும்புக் கூடக் காணப்படாமல் தேக்கு போன்ற திண்மையான தேகம் பளிங்கு போலப் பளிச்சிடுவதைக் கண்டவள், “இவன் கள்வனாக இருந்தாலும் இதுவரை யாரிடமும் புறமுதுகு காட்டாதவன்!” என அவனது வீரத்தை எண்ணிப் பெருமையும் பட்டுக் கொண்டாள்.

பின்னர் ஈரத் துணியினால் அவனது உடலிலிருந்த குருதிக் கரைகள் முழுவதையும் துடைத்து எழுந்தவள் வெளியே சென்று சில மூலிகைச் செடிகளைத் தேடலானாள்.

மஞ்சள் வண்ணத்தில் கொத்தாகப் பூந்தாதுக்களையும் அதனைச் சுற்றி மும்மூன்று இதழ்கள் இணைந்து ஐந்து தொகுதிகளாகச் சுற்றியிருந்த சிறிய பூவை அந்த நிலவொளியிலும் கண்டுபிடித்துவிட்டாள் பத்திரை. மேலும் மலரை உறுதி செய்துகொள்ள மலரின் மலர்க்காம்பின் நீளத்தைப் பார்த்தாள். அது இலையிலிருந்து பலமடங்கு நீண்டு பூத்திருந்தது. செடியின் தண்டு, இலை, காம்பு என மலரைத் தவிர்த்த அனைத்து பகுதிகளிலும் சிறு சிறு முட்கள் போன்ற பகுதிகளைக் கையின் பின்புறத்தை வைத்து மெல்ல தேய்க்க அந்தச் சிறு சிறு முட்கள் அவளை வலிக்காமல் குத்தியது. ஒவ்வொரு இலைக் காம்பிலும் பல கொடிகள் படர்ந்ததிலிருந்து இதுதான் வெட்டுக் காயங்களுக்குப் போடும் வெட்டுவாப் பச்சிலை என அந்த நிலவொளியிலும் கண்டு பிடித்தவள் செடியோடு பிடுங்கிக் கொண்டாள்.

காய்ந்த குச்சியாய் சிவந்து நீண்ட தண்டினையும், அதன் பசுமையான கிளைகளில் நான்கு நான்கு இலைகளைக் கொண்ட செடியான நாயுருவியையும் அடையாளம் கண்டு செடியோடு பிடுங்கிக் கொண்டாள். மேலும் அதனோடு அரிவாள்மனைப் பூண்டு, மஞ்சள், மற்றும் சில மூலிகைச் செடிகளைப் பறித்தவள் தன்னை யாரோ பார்ப்பது போல உணர்ந்தவள் சட்டெனத் திரும்பி பின்னால் பார்த்தாள். ஆனால், அவள் கண்களுக்கு யாரும் தெரியாததனால் காளனிடம் திரும்பினாள்.

மருத்துவத்தில் பல முறைகள் உள்ளன. சில மருத்துவ முறைகள் மிகவும் கடினமானவை, வலி மிகுந்தவை. ஆனால் நோயும், வலியும் விரைவில் குணமாகிவிடும். சில மருத்துவ முறைகள் கடைபிடிப்பதற்கு எளிதானவை. நோய் குணமடைய நீண்ட காலம் ஆகும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here