வானவல்லி முதல் பாகம் : 26 – கள்வனின் களவு

0

உயரமான மதிலிலிருந்து குதித்தவன் அதிர்ச்சியினால் மயங்கி விட்டான். அப்போது மயங்கியவன் கண் விழித்துப் பார்க்கும் போது தான் எங்கிருக்கிறோம் என அடையாளம் தெரியாத முன்பின் அறியாத  இடத்தில் இருப்பது வரை நடந்தது ஒவ்வொன்றாக அவன் தனது மனத்திரையில் கொண்டு வந்தான். கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு வெளியிலிருக்கும் பிரகாசமான வெளிச்சத்திற்குக் கண்களைப் பழக்கிக்கொண்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவனால் ஏதும் அறிந்துகொள்ள இயலாமல் அறையிலிருந்து வெளியேறி நந்த வனத்தில் உள்ள குளக்கரையை யாரும் அறியாத வண்ணம் அடைந்தான்.

தனது உடலில் போடப்பட்டிருந்த மூலிகைப் பத்துகளையும், மருந்துகளையும் கண்டவன் பின் தனது உடலில் வலி காணாமல் போயுள்ளதை உணர்ந்து ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனான். ஒரே நாளில் இப்படி மாயம் செய்து உடலைக் குணப்படுத்த இயலுமா எனச் சிந்தித்தவன் காயத்தில் இருந்த சீலைத் துணிக் கட்டைக் கண்டான். கட்டுப் போட்டிருந்த துணியை அவிழ்த்து பார்த்தவன், அது கட்டியிருந்த துணியிலிருந்து தான் கிழுத்துக் கட்டப்பட்டது என்பதை அறிந்த பிறகு அந்தப் பெண் மருத்தவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவனுக்குள் பெருகியது.

அங்கிருந்து தப்பித்துச் சென்று விடலாமா என ஒரு கணம் எண்ணியவன் வீரர்களிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றித் தனக்கு மருத்துவம் பார்த்தவரை சந்தித்து நன்றி கூறாமல் செல்வது தவறு என எண்ணி அவரைச் சந்தித்த பின்தான் செல்லவேண்டும் எனத் தீர்மானித்துக்கொண்டு நாயுருவி செடியினால் பல் துலக்கி, குளத்து நீரில் தன்னையும் கழுவி சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு அறைக்குச் சென்றான்.

அறைக்குச் சென்றவனுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்துக்கொண்டிருந்தது. அங்குப் பத்திரைத் தேவி ஒரு கையில் பழத்தட்டையும் மற்றொரு கையில் குறுவாளையும் வைத்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

பத்திரைத் தேவியைக் கண்டவன் சம்பாபதி வனத்தில் கண்ட பெண் இவள் தான் என உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டான். தான் கட்டியிருந்த துணியைக் கிழித்துத் தனக்கு வைத்தியம் பார்த்தவள் இவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும் எனக் கணப் பொழுதில் தீர்மானித்துக்கொண்டவன் நன்றி கலந்த பார்வையை அவளது கண்களின் மீது நிலைநாட்டினான்.

“என்னை வீரர்களிடம் காட்டிக்கொடுக்காமல் மருத்துவம் பார்த்தது நீங்கள் தானா?” என வினவினான்.

அவள் கண்கள் நிறைய அன்போடு அவனைப் பார்த்து “ஆமாம்” எனத் தலையாட்டினாள்.

அவள் கையிலிருந்த குறுவாளைப் பார்த்தபடியே, “பெண்ணே! உனது இரு விழிகளும் தான் கொலை வேல் போல இருக்கிறதே! கையில் மற்றொரு குறுவாள் எதற்கு?” என வினவினான்.

அதற்குப் பத்திரை, “கள்வர்களின் தலைவர் வேல் விழிகளை விடக் குறுவாளுக்குத் தானே அச்சப்படுகிறார்!” என்றாள்.

சம்பாபதி வனத்தில் அச்சத்தில் வியர்த்து, மூச்சு வாங்கியபடி நடுங்கிக் கொண்டு நின்றவள் இப்போது தைரியத்துடன் பேசுகிறாளே! என ஆச்சர்யமடைந்தவன் “கள்வன் கட்டுப்படாமல் ஏதேனும் செய்தால் என்ன செய்வதாய் உத்தேசம்” எனக் கட்டிலில் அமர்ந்தபடியே கேட்டான்.

பழத்தட்டை கீழே வைத்தவள், அவனருகில் சென்று குறுவாளை அவனது கழுத்தில் வைத்து “மேற்கொண்டு இப்போது பேசுங்கள் பார்ப்போம்!” என மிரட்டிய படி கூறினாள்.

தனது கழுத்தில் குறுவாளை வைப்பாள் என எதிர்பார்க்காத காளன்  கண நேரத்தில் மிரண்டு விட்டான். மிரட்சியுடன் அவளை நோக்கினான். அவளது கைகள் தான் கொலை வாளைத் தாங்கியுள்ளதே தவிர அவளது கண்கள் எந்த வித கோபத்தையும் காட்டாமல் அன்பு பெருகி வழிவதையும் கண்டான்.

பத்திரைத் தேவி அவளது அன்பை காளனிடம் தெரிவிக்காமல் இருந்தாலும் வீரர்களிடம் தன்னைக் காட்டிக்கொடுக்காமல் அணிந்திருந்த உடையைக் கிழித்தே தனக்குக் கட்டுபோட்டு மருத்துவம் பார்த்ததிலிருந்தும், அவளது பார்வையிலிருந்தும் அவளது உள்ளத்தில் உள்ள பேரன்பை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

அவள் கையிலிருந்த குறுவாளையும், அவளது முகத்தையும் மாறி மாறி நோக்கியவன் அவளே எதிர்பாராத விதமாக அவனது வலது கையால் பத்திரையின் தலையை அழுத்தி முன்னால் இழுத்தவன் அவளது அதரத்தில் தன் அதரத்தால் முத்தம் ஒன்றைப் பதித்தான்.

காளனின் இந்த எதிர்பாராத முத்தத்தால் அதிர்ச்சியினால் உடல் நடுங்கியவள் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றாலும் பின் அவனுக்கு ஒத்துழைப்பையே நல்கினாள்.

அவளது குறுவாள் இவனது கழுத்தில்; ஆனால் அவளோ இதழ்களோ இவனிடம்!

அவனது எதிர்பாராத முத்தத்தில் தன்னிலையிழந்தவள் குறுவாளை பிடிக்க இயலாமல் நழுவவிட, நழுவிய குறுவாளோடு அவளது முந்தானைத் துணியும் உடலிலிருந்து நழுவ, அவள் உடலில் அவன் தன் கைகளால் எதையோ தேடலானான்.

அவனது கை விரல்கள் தன் உடலில் தீண்டுவதிலிருந்து சுய நினைவடைந்தவள், அவனைத் தள்ளிவிட்டு அவனது தழுவலிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாகத் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டாள்.

அதுவரை எந்த ஆண் மகனின் தீண்டல்களையும் உணராதவள், முதன் முதலில் ஒருத்தனின் முரட்டு முத்தத்தினால் உடல் குலுங்க, அவளது அன்பும், உணர்ச்சிகளும், கவலைகளும் கண்ணீராய் அவளது கண்களில் பெருகியது.

தவறிழைத்தது அவன் தான். ஆனால், முன் பின் அறியாத ஒரு ஆடவனிடம் தான் தன்னிலை இழந்து தன்னையே இழக்கத் துணிந்த தனது அவல நிலையை எண்ணிய அவளுக்கு அழுகை அழுகையாக வந்தது. இத்தனை நாட்களாகக் கடைபிடித்த அறிவு, சுய ஒழுக்கம், தன்னடக்கம், கற்பு என அனைத்தையும் கண நேரத்தில் மறந்து விட்டதை எண்ணி அவள் அவமான உணர்வுடன் தரையையே பார்த்துக்கொண்டு தேம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளது நிலையை உணர்ந்த காளன், அவளது அருகில் சென்று அவளது நாணத்திலும், கோபத்திலும் சிவந்திருந்த அழகிய வதனத்தை மேலே உயர்த்தி அவளது கண்களை நோக்கினான்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here