வானவல்லி முதல் பாகம்: 8 – யவன நண்பன் டாள்தொபியாஸ்

Vaanavalli
Vaanavalli

காவிரி ஆறு குணக் கடலோடு சங்கமித்த இடத்திற்குக் கிழக்கே கடற்கரையையொட்டி, காவிரியாற்றின் ஓரமாக அமைந்திருந்த சிறு குன்று குன்றுத்துறை என அழைக்கப்பட்டது. புகார் நகரான பட்டினப்பாக்கத்தையும் மருவூர் பாக்கத்தையும் சற்று தள்ளி ஒதுக்குப் புறமாகக் அமைந்திருந்தது. இரு பட்டினங்கள், துறைமுகம், குணக்கடலின் விரிந்த கடற்பரப்பு என யாவற்றையும் ஒரு சேர கவனிக்கும் வண்ணம் பாங்குற அமைந்திருந்தது அந்தக் குன்று. புகார் நகரத்தின் கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தளம் அந்தக் குன்று. இந்தக் குன்றின் மீது அமர்ந்துகொண்டே புகார் நகரம், துறைமுகம், குணக்கடல் என மூன்றையும் கண்காணித்து விட இயலும். இந்த ஒற்றைக் குன்றில் இருந்துகொண்டு தான் செங்குவீரன் ஒட்டு மொத்த தமிழக அரசியல் நிலையையும் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான். புகார் பட்டினத்தை யாராவது தாக்குவதாக இருந்தாலும் இந்தக் குன்றைக் கடந்த பிறகே நெருங்க இயலும். இப்படிப்பட்ட குன்றில் தான், செங்குவீரனும் அவனது வீரர்களும் தளம் அமைத்துத் தங்கியிருந்தனர்.

Vaanavalli
வானவல்லி

புகார் நகர மாட மாளிகைகள் இரவு நேர விளக்கொளிகளால் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. குணக் கடலின் பரந்த நீர்பரப்பிலிருந்து படகுகள் மற்றும் பாய்மரக் கப்பல்களின் விளக்கொளிகள் மெல்ல புகார் நகரக் கலங்கரை விளக்கை நோக்கி விரைந்தன. கடலின் பௌர்ணமி ஓதத்திலும், அலையின் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு ஏற்ப அந்த விளக்கொளிகள் மேலும் கீழும் ஆடிக்கொண்டே வருவது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. குன்றின் மீது கூடாரத்தில் உறக்கமின்றி அமர்ந்திருந்த செங்குவீரனின் மனத்திரையில் வானவல்லியைக் காண நேர்ந்ததையும், பின் அவன் முற்றிலும் எதிர்பாராத விரும்பத்தகாத நிகழ்சிகளும் ஒவ்வொன்றாகத் தோன்றி அவனை ரணப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

உடலில் ஏற்படும் காயங்களை விட மனதில் ஏற்படும் காயங்களே ரணமாகி அதிக வலியைக் கொடுக்க வல்லது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். மனம் இதனை உணரவே செய்தாலும் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை இழந்திருந்தான் செங்குவீரன். அனைத்தையும் அவன் அனுபவிக்கவே செய்தான். இந்த அனுபவம் அவனது மனதை மெல்ல வலிமையடையவும் செய்துகொண்டிருந்தது.

ஒருவர் மீது நாம் கொண்டிருக்கும் அன்பும், காதலும் மிகையாகி அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளவும் இயலாத மறக்கவும் இயலாத சூழ்நிலையில் மனதில் ஒருவர் மீது ஏற்படும் தனிப்பட்ட விருப்பமின்றியும், விருப்பத்துடனுமான உளவியல் காரணமே வெறுப்பு என்று என்றோ படித்த மனோதத்துவக் கோட்பாடு மனத்திரையில் தோன்ற அவனது முகத்தில் ஒருவித நகைப்பு ஏற்படவே செய்தது.

செங்குவீரன் உறக்கமின்றி, வானவல்லியை எண்ணி கலங்கிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்ட அவனது நண்பன் வருந்தினான். யவனத்திலிருந்து வாணிபம் மேற்கொள்ளப் புகார் வந்து, செங்குவீரனின் வீரத்திலும், அவனது திறமையாலும் கவரப்பட்ட யவன வீரன் டாள்தொபியாஸ், செங்குவீரனின் படைப்பிரிவில் சேர்ந்துகொண்டு அவனுக்கு உற்ற நண்பனாகவும் மாறியிருந்தான்.

யவன தேசத்தில் மாசிடோனிய மன்னன் பிலிப்பின் மகன் அலக்சாந்தரின் படையெடுப்பில் யவனம், ரோமாபுரி, பெருசியா மற்றும் பல தேசங்களை வென்றான். யவனத்தில் தோன்றிய மாபெரும் பேரரசு அதுதான். அவனது திடீர் உடல் நலக் குறைவால் அவன் கைப்பற்றிய தேசங்கள் அனைத்தையும் அவனது தளபதிகளிடம் ஒப்படைத்தான். அவன் இறந்த பிறகு அவனது தளபதிகள் அனைவரும் மாசிடோனிய புதிய மன்னனுக்குக் கட்டுப்பட மறுத்து, சுதந்திரமாகச் செயல்பட ஆரம்பித்தனர். அப்படி அவர்கள் சுதந்திர அரசாக அறிவித்த பின், அலெக்சாந்தரின் கீழ் ஒரே குடையாக ஆளப்பட்ட அந்த மாபெரும் தேசம் பல சிறு சிறு அரசுகளாகச் சிதறுண்டு வலிமையிழந்தது. பிறகு யவனத்தில் கிரேக்கர்களின் வலிமையும் பெருமையும் குன்றி ரோமின் ஆதிக்கத்திற்குப் பணிந்து அடிமைப்பட ஆரம்பமானது. ரோமிற்கு பணிந்து கிரேக்கத்தில் தங்களைத் தனியரசாக அறிவித்துக்கொண்டவர்கள், தங்களுக்கு யார் யாரெல்லாம் கட்டுப்பட மறுக்கிறார்களோ அவர்களை உயிரோடு தொங்கவிட்டும், அந்தக் கிராமங்கள் அனைத்தையும் தீக்கிரையாக்கியும் அனைவரையும் அடக்கினர். இருப்பினும் சில பிரிவினர் புது அரசுக்கெதிராகத் தொடர்ந்து கிளர்ச்சிகளைச் செய்துகொண்டும், போராடிக்கொண்டும் இருந்தனர். யார் யார் மேலெல்லாம் சந்தேகங்கள் தோன்றுகிறதோ அவர்கள் தங்கள் குடும்பப் பெண்களை இழப்பதும், அவர்களின் உடமைகளை இழப்பதும் தான் யவன தேசங்களின் நிலைமையாக இருந்தது. அப்படிக் கொடூரமாகத் தாக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்தில் இருந்து தப்பி, வணிகன் என்ற போர்வையில் புகாரில் தஞ்சம் புகுந்தவன் தான் டாள்தொபியாஸ். வீரனான டாள்தொபியாஸ், செங்குவீரனின் தனிப்பட்ட திறமையின் மீது கொண்ட பற்றினாலும் அவனது நட்பினாலும் புகாரிலேயே, யவனர் படைப்பிரிவிற்குத் தலைமையேற்றுத் தங்கிவிட்டான். இவன் இங்குத் தங்கிவிட்டாலும், இவனது நினைப்பு அனைத்தும் தேச விடுதலையிலேயே இருந்தது.

தவித்துக் கொண்டிருந்த செங்குவீரனின் நிலையைக் கண்ட டாள்தொபியாஸ், ஒரு கிண்ணம் முழுக்க உரோமாபுரி தேச உயர்ரக மதுவைக் கொண்டுவந்து அவன் முன் நீட்டினான். செங்குவீரன் அந்த மதுவை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் அமர்ந்திருந்ததைக் கண்ட டாள்தொபியாஸ், “இதனைப் பருகுங்கள் தலைவரே, நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கும் மருந்து இதுதான். உங்களின் அனைத்துவித வலிகளையும் மறக்கடிக்கச் செய்துவிடும். இதனை உடனே பருகிவிடுங்கள். எதனைப் பற்றியும் சிந்திக்காதீர்கள். இப்படியே தாங்கள் கவலையில் உய்த்திருப்பதைக் கண்டால் எனக்கு ஆச்சர்யமாகவும், வருத்தமாகவும் இருக்கிறது. நாங்கள் எங்களுக்கு முன்மாதிரியாகத் திகழும் எங்கள் தலைவரை இழந்துவிடுவோமோ? என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. உங்கள் கவலைகள் அனைத்திற்கும் காரணமும், மருந்தும் வானவல்லி சகோதரியே என்பதை என்னால் யூகிக்க இயலுகிறது. அவர்களால் தான் உற்ற மருந்தாகவும் இருக்க முடியும் என்பதையும் அறிவோம். ஆனால் தங்களது நிலையையும், அவரது பிடிவாதத்தையும் பார்த்தால், எனக்குத் தங்களைப் பற்றிய கவலைகள் அதிகரிக்கவே செய்கிறது. அவர்களது பிரிவு உங்களைப் பலவீனப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நாங்கள் தான் அறிவோம். மதுவைப் பருகி உறங்கிவிடுங்கள் தலைவரே!” என்று அவன் மீது அக்கறைப் பட்டு அவனுக்காக அவனிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

3 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here