வானவல்லி முதல் பாகம்: 9 – தனிமையில் வெளிப்பட்ட காதல்

விறல்வேல் சென்று, ஒரு முகூர்த்தப் பொழுதிற்கு மேலும் கடந்து கொண்டிருந்ததால், வானவல்லியின் நற்றாய், அவள் இன்னும் வீடு திரும்பாததை எண்ணி துயரப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். விறல்வேல் அங்குச் சென்றுள்ளதால் அவர்களுக்கு எந்தவிதத் துயரமும் ஏற்படாது என்று அவள் திடமாக நம்பினாள். இருப்பினும் ஒவ்வொரு நாழிகையும் அவளுக்கு ஒரு பொழுதாகவே மெதுவாக நீண்டுகொண்டிருந்தது. வீட்டுத் திண்ணையில் சாய்ந்து வீதியையே நோக்கி மகள் வருவாள் என்று எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருந்தவள், அப்படியே கண்ணயர்ந்து உறங்கிவிட்டாள்.

எவ்வளவு நேரம் அப்படி உறங்கியிருப்பார் என்று தெரியாது, திடீரென அவரை யாரோ உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பியதை உணர்ந்தவர், தன் முன்னாள் வானவல்லி நின்று கொண்டு தன்னை எழுப்புவதைப் பார்த்தார்.

Vaanavalli
வானவல்லி

வானவல்லி தனது தாயாரிடம், “என்னம்மா, எனக்காகக் காத்திருந்து இப்படி வாசலிலேயே உறங்கிவிட்டீரா?” என்று வினவியபடியே பரிவோடு வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.

வானவல்லியின் தாயார், தன் மகளுக்குத் தயாராய் இருந்த இரவு உணவுகளைப் பரிமாறியபடியே அவளது பயணத்தைப் பற்றியும் அதன் அலுவல்களைப் பற்றியும் விசாரிக்களானாள். “வனத்தில் தங்களுக்கு எந்தவித துன்பமும் நேர்ந்துவிடவில்லையே! நான் உனது இரவு பயணத்தை எண்ணியே கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன் மகளே. இப்போதுதான் எனக்கு நிம்மதியாக உள்ளது. மாலை வேளையிலேயே வீட்டிற்கு வந்துவிடுவதாய்ச் செய்தி அனுப்பியும் நீங்கள் இருவரும் பரிதி மேற்குத் திசையில் மறைந்தும் வீடு திரும்பாமல் இருந்தது பெருங்கவலையை அளித்தது. உன்னைக் கண்ட பின் தான் எனக்குப் பெரும் நிம்மதி. மகளே, நீ பயணக் களைப்பில் மிகுந்திருப்பாய், உணவுண்டபின் மாளிகையில் உள்ள உனது அறைக்குச்  சென்று நிம்மதியாக உறங்கு. உனது படுக்கையையும் தயாராய் வைத்துள்ளேன். நீ சென்றதும் உறங்கலாம். அனைத்தும் தயாராய் உள்ளது” என்றார்.

வானவல்லியின் தாயார் பேசியதனைத்தையும் “ம்ம்ம்” கொட்டிக்கொண்டும், தலையசைத்துக் கொண்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் வானவல்லி.

மகளின் மௌனத்தைக் கலைக்கும் விதமாக அவளின் தாயார், “மகளே வானவல்லி, சம்பாபதி வனத்தினுள் தங்களுக்கு எந்தவித இடையூறும் ஏற்படவில்லை தானே! பயணத்தில் எதிரில் விறல்வேல் தம்பியை சந்தித்தீர்களா?” என்று கேள்வியெழுப்பினார்.

அதற்கு வானவல்லி, “வனத்தில் பெரும் ஆபத்து நேர்ந்தது அம்மா, அவற்றைப் பற்றி விடிந்ததும் நாம் பேசிக்கொள்வோம். தாங்கள் இப்போது சென்று உறங்குங்கள்! ஏற்கெனவே தாங்கள் எனக்காகக் காத்திருந்த சோர்வு தங்கள் கண்களில் தெரிகிறது” என்று கூறிவிட்டு அவளது தாயாரின் கேள்விகளுக்கு முறையாக எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் அவளது அறைக்குச் செல்லும் மாடிப் படிக்கட்டில் ஏறினாள்.

தான் கேட்ட எந்தக் கேள்விகளுக்கும் பதிலளிக்காமல் வானவல்லி நழுவிச் செல்வதை உணர்ந்த வானவல்லியின் தாயார், அவளின் கையைப் பற்றி நிறுத்தி, “நான் கேட்டதற்கு நீ இன்னும் பதில் கூறவில்லையே வானவல்லி?” என்று வார்த்தைகளில் சிறிது கடினத்தைக் கூட்டினார்.

“வனப் பயணத்தின் போது, காளனின் கள்வர் குழுவிடம் சிக்கிக் கொண்டோம். நமது சில வீரர்கள் அவர்களை எதிர்த்து மாய்ந்தும் போனார்கள். அங்கிருந்து எந்தவித துன்பமும் நேராமல் வந்து சேர்ந்தது குச்சரக்குடிகை சம்பாபதி அம்மனின் அருள் தானம்மா. இதைக் கேட்டால் தாங்கள் பதறிவிடுவீர்கள் என்றுதான் காலையில் பேசிக்கொள்ளலாம் என்றேன்” என்று மறுமொழி அளித்தாள் வானவல்லி.

மகளுக்கு வந்த துயர் விலகியதை அறிந்த வானவல்லியின் தாயார் அகமகிழ்ந்து, “நீங்கள் இருவரும் தப்பித்து வந்ததே நாம் என்றோ செய்த புண்ணியம் தான்!” என்று வானவல்லியைத் தழுவி உச்சி முகர்ந்தாள்.

மேலும், “எதிரில் விறல்வேல் தம்பியை சந்தித்தாயா வானவல்லி?” என்று பெரும் எதிர்பார்ப்போடு கேள்வியெழுப்பினார் வானவல்லியின் தாயார்.

“ஏன் அம்மா, இந்த ஒரு கேள்வியை மட்டும் நீங்கள் விடாப்பிடியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். என்னை விடுங்கள் அம்மா, நான் உறங்க வேண்டும்” என்று பொய்யாகக் கோபம் காட்டினாள் வானவல்லி.

“நில் மகளே, பொழுது சாய்ந்து இரண்டு சாமம் கடந்த பின், இந்த வழியாகக் காவலுக்குச் சென்ற தம்பி விறல்வேல் நான் உனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு என்னிடம் விசாரித்தார். நான் நீயும் பத்திரையும் வீடு திரும்பாதது பற்றிக் கூறினேன். விறல்வேல் உங்களை நோக்கி எதிரில் வந்திருப்பான், அவன் உங்களை எதிரில் சந்திக்கவில்லை எனில் உங்களைத் தேடி வனம் முழுக்கத் தம்பி அலைந்துகொண்டிருப்பான். ஆதலால் தான் விறல்வேலை சந்தித்தாயா? என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்!” என்றார்.

காளனிடம் அகப்பட்ட முழு விபரங்களையும் கூறி கடைசியில் “விறல்வேல் தான் அவர்களிடம் இருந்து எங்களை மீட்டார். காவல் தலைவர் மட்டும் அங்குச் சரியான நேரத்திற்கு வந்திராவிட்டால், எங்களின் நிலை படுமோசமாகியிருக்கும் அம்மா“ என்றாள் வானவல்லி.

“அப்பொழுது நீங்கள் காளனிடமிருந்து தப்பி வந்தது குச்சரக் குடிகை சம்பாபதி அம்மனது அருள் இல்லை தம்பி விறல்வேல் வந்த புண்ணியம் தான் என்று கூற வேண்டியதுதானே மகளே!” என்று வானவல்லியை பரிகாசம் செய்தார் வானவல்லியின் தாயார்.

“அவர் என்னைப் பார்த்தார். சந்திக்கவும் முற்பட்டார். நான் சந்திக்கவுமில்லை, பேசவில்லை!” என்றாள் வானவல்லி.

“உங்கள் இருவரையும் இவ்வளவு பெரிய துயரத்திலிருந்து காப்பாற்றியதே அந்தத் தம்பிதான். ஒரு மரியாதை நிமித்தமாகக் கூடவா பேசி நன்றி சொல்லத் தோன்றவில்லை உனக்கு. எனக்குக் கேட்கவே வருத்தமாக உள்ளது மகளே. அந்தத் தம்பியின் மனம் எப்படியெல்லாம் வருத்தப்பட்டிருக்கும்! உன் மனம் வர வர இந்தக் காரியத்தில் மிகவும் கல்லாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு இது சரியாகப் படவில்லை” என்று கடுமை பாராட்டினார் வானவல்லியின் தாயார்.

3 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here