சிறுகதை – 1 : முதல் இரவு

அங்கே தனி அறைக்குள் எனக்காக ஒருத்தி காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இங்கே நான்… நான் மட்டும் தனிமையில் மொட்டை மாடியில் கடந்த காலத்தை மனதில் சுமந்து சிந்தித்தபடி நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் வாழ்க்கையைக் கடந்த கால நினைவுகளுடன் தனிமையில் கழித்துவிடலாம் என்று தான் நினைத்தேன். ஆனால், நம் விருப்பப்படி வாழ்க்கையைக் கழிக்க விதி விடவா செய்கிறது?

இந்த வாழ்க்கையை நமக்குப் பிடித்தாலும், பிடிக்காவிட்டாலும் பெற்றவர்களுக்காகவும், உடன் பிறந்தவர்களுக்காகவும் அவர்களது விருப்பபடி சில செயல்களை செய்துதானே ஆக வேண்டும். அதில் முக்கியமானது திருமணம்.

என் வாழ்க்கையில் எனக்கு நல்லது செய்வதாய் நினைத்து என்னை மட்டும் அல்லாமல் எதிர்காலம் பற்றிய கனவுகளைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் மற்றொரு அப்பாவிப் பெண்ணையும் படுகுழியில் தள்ளிவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கவே எனக்குக் கோபமாக வருகிறது.

பாவம் அந்தப் பெண். அவள் அங்கே எத்தனைக் கனவுகளுடன் எனக்காக காத்துக்கொண்டிருப்பாள். விருப்பமில்லாமிட்டாலும் என்னுடன் பயணிக்க வேண்டும்  என்று பெற்றவர்களால் வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பட்டிருக்கும் பேதை அவள்.

நீண்ட நேரம் சிந்தனையுடன் கிழக்கு வானில் தோன்றியிருந்த பிறை நிலவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான் பிறகு தயக்கத்துடன் புறப்பட்டு அறைக்குள் நுழைந்தேன்.

அறைக்குள் மல்லிகையின் மனம் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. அந்த மல்லிகையின் மனம் என்னைக் கடந்த காலத்தில் என்னை மட்டுமே நேசித்த என் காதலியை நோக்கி இழுத்துச் செல்ல முயல பெரும் சிரமப்பட்டு நிகழ்காலத்தில் மனதைச் செலுத்தினேன்.

அறைக்குள் சென்ற நான் அமைதியாக அவளையே வெறுமையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என் அறையில் என்னுடன் யார் வாழ வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்த பெண் என்னுடன் தங்கியிருக்கவில்லை. யார் என்றே தெரியாத பெண் என்னுடன் இருக்கிறாள்.

விதியை நொந்துகொண்டேன்.

அப்பொழுது அவள், “உட்காருங்க…” எனத் தெரிவித்தாள்.

நான் கட்டிலில் அமர்ந்தேன்.

அப்பொழுது நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவள் எனக்கு முன் மண்டியிட்டு, “என்ன மன்னிச்சிடுங்க…” எனத் தெரிவித்தாள்.

அவளது செயல் எனக்கு வியப்பை அளித்தது. நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு, “நான் தான் உண்ட மன்னிப்ப கேட்கணும். பொண்ணு பார்க்க வந்தப்ப பேசுனதோட சரி. அதுக்கு அப்பறமா உண்ட்ட என்னால பேச முடியல. சாரி” என்றேன் நான்.

“சாரி நான் தான் கேட்கணும்.”

“எதுக்கு?”

“நான் கிளம்பனும்.”

“கிளம்பனுமா?”

“ஆமாம் இளங்கோ.”

“எங்க?”

“எனக்காக அவரு அங்க காத்துகிட்டு இருப்பாரு.”

“யாரு.”

“அவரு…”

“அவரு யாருன்னு சொல்லுங்க.”

“என்னோட காதலர்.”

“நமக்குக் கல்யாணம் நடந்ததாவது ஞாபகம் இருக்குல்ல” எனக் கேட்டபோது எனக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.

“இருக்குங்க இளங்கோ” அவள் கண்ணீர் வடித்தபடி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

எனக்கு என்ன பதில் கூறுவதென்று தெரியாமல் ஒப்பனைகள் செய்யப்படாத அவளது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நீண்ட நேரம் அவள் தேம்பித் தேம்பி அழுதிருப்பாள் என்பதை அவளது வீங்கியிருந்த கன்னத்தையும், சிவந்திருந்த கண்களைப் பார்த்ததுமே எனக்குப் புரிந்து போயிருந்தது.

எனக்குக் கோபம் வந்தாலும் அதனை அவள் மீது காட்டுவதற்கு எனக்கு விருப்பம் இல்லை. என்னைப் போன்றுதான் அவளும் என்னை விருப்பமில்லாமல் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள்.

கோபம் வந்தாலும் அதனை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், “இப்ப என்னதான் நீங்க சொல்ல வரீங்க கயல்?” என்றேன் நான்.

“அவரு எனக்காக அங்க காத்திருக்காரு. நான் கிளம்பனும்.”

“பொண்ணு பார்க்க வந்தப்ப கூட உங்ககிட்ட யாரையாவது லவ் பன்றீங்கலானு நான் கேட்டேன் தானே?”

“கேட்டீங்க..”

“அப்புறம்?”

“அப்போ ரெண்டுபேருக்கும் பிரேக் அப் ஆகிடுச்சி.”

“இப்போ?”

“அதுக்கு அப்புறம் தான் புரிஞ்சிது அவரு இல்லாம என்னாலையும் வாழ முடியாது. நான் இல்லாம அவராலையும் வாழ முடியாதுன்னு.”

“அப்போ என்னோட நிலைமை?”

அவள் தலை குனிந்துகொண்டு மண்டியிட்டபடியே அமர்ந்திருந்தாள்.

“கிளம்பனும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க. அப்புறம் எதுக்காக எண்ட அனுமதி கேட்டு உக்காந்துருக்கீங்க?”

“…..”

“கிளம்புங்க.”

அவள் என்னை ஆச்சர்யத்துடன் நோக்கினாள். “உங்களுக்கு கோபம் வரலையா?”

“வருது.”

“அமைதியா இருக்கீங்க.”

எனக்கு ஏனோ அப்பொழுது சிரிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. புன்னகைத்தேன் நான்.

“ஏன் அமைதியா இருக்கீங்க?”

“இது உங்களோட வாழ்க்கை. நீங்கதான் முடிவு எடுக்கணும். மனசுக்கு புடிச்சவங்க கூட வாழற வாழ்க்கை எல்லாருக்கும் அமையாது கயல். உங்களுக்கு அமையப் போகுது. எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம். போயிட்டு வாங்க.”

அவள் கண்ணீர் விட்டு அழத் தொடங்கினாள். பிறகு அவள், “உங்க கூட வாழறதுக்கு எனக்குதான் கொடுத்து வைக்கல” என்றாள்.

அவள் கூறுவது உண்மையா இல்லை என்னைப் புகழ வேண்டும் என்பதற்காக கூறுகிறாளா என்ற சந்தேகம் எனக்குள் எழுந்திருந்தது. பிறகு நான், “உங்க முடிவ நானு பாராட்டறேன். என்கிட்டயும் ஒருத்தி ஒரு நாள் இப்படித்தான் சொன்னா. கல்யாணம் ஆனதுக்கு அப்பறமா வந்தாலும் நீங்க ஏத்துக்கணும்னு.”

“நீங்க என்ன சொன்னீங்க?”

“முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். நம்ம பழக்க வழக்கம், பண்பாடு முக்கியம். அதுலாம் தப்புன்னு சொல்லிட்டேன்.”

“……..”

“அந்த பதிலுக்காக நானு காலம் பூரா வருந்தறேன். நான் வாழ்க்கைல சொன்ன மோசமான பதில் அதுதான். ஆனால், இப்ப நான் அவ கேட்கமாட்டாளான்னு ஏங்கிகிட்டு இருக்கேன்.”

“……”

“அப்புறம் என்ன நடந்தது. வந்தாங்களா?”

“அதுக்கான அவசியமே இல்லாம போய்டுச்சி.”

1 COMMENT

  1. சிறப்பு. எதிர்பாரா திருப்பம். பலரும் வாழ்க்கையில் சந்திக்கக் கூடிய தருணங்கள் தான் இவை. வாழ்த்துக்கள். தொடருங்கள்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here