சங்க கால சிறுகதை: 2 – நீங்கா காதல் நோய்

காவேரி நதி வளம் கொழித்த சோணாட்டின் உறைந்தைக்குத் தெற்கே ஆலமரத்து முற்றத்திற்கு அருகில் காணப்பட்ட செண்டுக் களம் பெரும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டது. சோணாட்டின் உறைந்தைக் காவல் தலைவர் விழுப்பொறையர் சென்னி வளவன் நடுநிலை வகிக்க அவ்வூரின் நாட்டார், முக்கியப்பட்டவர்கள், பொதுமக்கள், வீரர்கள் என அனைவரும் அந்த செண்டுக் களத்தில் திரண்டிருந்தார்கள்.

மார்கழித் திங்களின் காலைப் பனி கூட விலகியிருக்கவில்லை. சற்றுத் தொலைவில் பாய்ந்து கொண்டிருந்த காவேரி நதியிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. விலகாத பனியையும், குளிர்ந்த காற்றையும் பொருட்படுத்தாத சோணாட்டு மக்கள் செண்டுக் களத்தில் திரண்டிருந்தார்கள்.

வடக்கிலிருந்து மௌரியர்கள் படையெடுத்த வேளையில் சோணாட்டின் சார்பாகப் போட்டியிட்ட ஆலமரத்து முற்றத்துக் கிராமத்தின் வீரன் வெற்றி வேந்தன் இரண்டு யானைகளையும், மோரியத் துணைப் படைத் தலைவனையும், பல வீரர்களையும் கொன்று உடல் முழுக்க நூற்றுக் கணக்கான வெட்டுக் காயங்களுடன் வீர மரணத்தை அடைந்திருந்தான். அவனுக்கு எழுப்பட்டிருந்த நடுகல் செண்டுக் களத்தில் நடு நாயகமாக விளங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வீரனின் நடு கல்லிற்கு முன் ஈட்டி ஒன்றும், செண்டு ஒன்றும் நடப்பட்டிருந்தது. நடு கல்லாக நின்றிருந்த வீரனைப் பெருமிதத்துடன் பார்த்தபடியே ஊர்ப் பொதுமக்கள் மற்றும் வீரர்கள் அனைவரும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

அப்பொழுது நின்றுகொண்டிருந்த ஊர்ப் பொதுமக்களைப் பார்த்தபடியே கட்டியங்காரன், “ஆறு நாட்களாகத் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்தச் செண்டுக் களப் போர் இன்றோடு முடிவடையப் போகிறது. கடைசி சுற்றுக்கு இரண்டு பேர் தேர்வாகியிருக்கிறார்கள். இருவரில் யார் வெற்றி பெறுகிறாரோ வெற்றி பெறுபவர் மொழி பெயர் தேயத்தில் நிலை கொண்டு நம் தமிழகத்தைக் காக்கும் பெரும் படையில் துணைப் படைத் தலைவராக இணைவார்கள். துணைப் படைத் தலைவராக மூன்று ஆண்டுகள் பணிபுரிந்து உறைந்தை திரும்புவார்கள்” எனத் தெரிவிக்க சுற்றிலும் நின்றவர்கள் அனைவரும் ஆரவார முழக்கமிடலானார்கள்.

“ஆறு நாட்களாகத் தோல்வி என்பதையே சந்திக்காத பூததத்தனும், வெற்றி வளவனும் இறுதிச் சுற்றில் மோதப் போகிறார்கள். இருவருக்கும் நடைபெறப் போகும் போட்டி எப்படிப்பட்டது, போட்டியின் விதி முறைகள் பற்றி நடுவராக வந்திருக்கும் உறைந்தையின் காவல் தலைவர் விழுப்பொறையர் சென்னி வளவன் தெரிவிப்பார்” எனத் தெரிவித்துவிட்டு ஓரமாகப் போய் அமைதியாக நின்றான் கட்டியங்காரன்.

அதுவரை அமைதியாக அமர்ந்திருந்த விழுப்பொறையர் சென்னி வளவன் முகத்தில் வளர்ந்திருந்த கம்பீரமான மீசையை நீவிவிட்டபடியே நடுகல் தெய்வத்திற்கு முன் நின்றுகொண்டிருந்த பூததத்தன் மற்றும் வெற்றி வளவனை நோக்கினார். பிறகு சுற்றிலும் நின்ற ஊர்ப் பொதுமக்களைப் பார்த்தபடியே, “இந்தச் செண்டுக் களப் போட்டியின் விதி இதுதான்” எனத் தெரிவித்தவர் வீரர்கள் இருவரையும் உற்று நோக்கினார். இருவரில் பூததத்தன் மூத்தவனாகக் காணப்பட்டான். பூததத்தன் எனும் பெயருக்கு ஏற்றபடி பூதம் போன்ற பெரிய உடலைப் பெற்றிருந்தான் அவன். அவனுக்கு அருகில் நின்ற வெற்றி வளவன் பூததத்தனை விடவும் அகவையில் சிறியோனாகக் காணப்பட்டான்.

உருவத்தைக் கண்டு ஒருவனது வீரத்தை எடை போடுவது மடத்தனம் என்பதை அறிந்திருந்த விழுப்பொறையர் சென்னி வளவன் அதற்கு மேல் அவர்களின் உருவத்தைப் பற்றி ஆராயாமல், “இந்தப் போரின் முடிவை இரண்டு வகையில் தீர்மானிக்கிறேன். ஒருவனது இறப்பு மற்றவனது வெற்றியை உறுதி செய்யும். அப்படி இல்லாவிட்டால் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவனது வெற்றியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” எனத் தெரிவித்தார்.

கூட்டத்தில் பெரும் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. ஏனெனில் வீரர்கள் தமது உயிரை விடவும் வீரத்தையும், தன் குல மானத்தையும் பெரிதென நினைத்ததால் ஆயுதத்தை இழந்தாலும், ரணக் காயங்களை அடைந்தாலும் உயிர் பிரியும் வரை எவரும் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆதலால் சென்னி வளவரின் போட்டி விதிமுறையைக் கேட்டதும் மக்கள் தங்களுக்குள், “இருவரில் ஒருவன் இறக்கப் போவது உறுதி” என்று கூறிக் கொண்டார்கள்.

அதிலும் சிலர், “வெற்றி வளவன் தொலைந்தான். எப்படியும் பூததத்தன் வெற்றி வளவனைக் கொன்று வெற்றிபெறப் போகிறான் அல்லது வெற்றி வளவன் தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அவமானத்துடன் வெளியேறப் போகிறான்” என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள்.

பூததத்தன் மற்றும் வெற்றி வளவனை நோக்கி, “இருவரும் எந்த ஆயுதத்தை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆனால், போட்டியின் விதிமுறை நான் வகுத்தது தான்” எனத் தெரிவித்த சென்னி வளவன் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார்.

நின்றுகொண்டிருந்த பூததத்தன் நடுகல்லிற்கு முன் நடப்பட்டிருந்த செண்டாயுதத்தைப் பிடுங்கி கையில் எடுத்தான். வெற்றி வளவன் கொண்டு வந்திருந்த வேலினை உயர்த்தினான்.

அதுவரை நடப்பதை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஊர் நாட்டார், “காலம் விசித்திரமானது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த செண்டுக்களப் போரில் இறுதிச் சுற்றுவரை சமர் செய்து உயிர் நீத்த பொறையனின் மகன் பூததத்தன். அப்போரில் வெற்றி பெற்று மொழி பெயர் தேயம் சென்று மோரியர்களின் களிற்றினை வீழ்த்திய வெற்றி வேந்தனின் மகன் தான் இந்த வெற்றி வளவன். வெற்றி வேந்தன் மற்றும் பொறையனின் வீரம் மகத்தானது. பார்க்கலாம், யார் வெற்றி பெறுவார்கள் என்று” என விழுப்பொறையர்  சென்னி வளவனிடம் தெரிவிக்க அவர் வியப்புடன் வீரர்கள் இருவரையும் நோக்கினார்.

ஊன்றியிருந்த செண்டினைக் கையில் எடுத்த பூததத்தன், “இன்றைய பொழுதிற்காகத் தான் இத்தனைக் காலமாக நான் காத்திருந்தேன். எனது தந்தையின் இறப்பிற்கு இன்று நிச்சயம் பழி தீர்ப்பேன் நான். உனது குருதியைக் கொண்டு எனது தந்தையின் அவமானத்தைக் கழுவப் போகிறேன்” எனத் தெரிவித்துக்கொண்டு வெற்றி வளவனை நோக்கிக் கோபத்துடன் பாய்ந்தான்.

5 COMMENTS

  1. ஆகா மிக அற்புதம் வெற்றி. வெற்றியும், வெள்ளியும் இணையட்டும்

  2. அற்புதமான எழுத்தோவியம்! கண்முன்னே காட்சிகள் நிழலாடுகின்றன! பண்பட்ட எழேத்து! மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்!

  3. அற்புதமான எழுத்தோவியம்! கண்முன்னே காட்சிகள் நிழலாடுகின்றன! பண்பட்ட எழுத்து! மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்!

  4. மிக அழகான நடை பாத்திரங்களின் கனம் அழுத்தமாக உள்ளது மறக்க முடியாத கதை

  5. […] http://writervetrivel.com/vetri-short-story-2/ சங்க கால இலக்கியங்களை அனைவரும் எளிமையாகப் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கில் இந்த முயற்சியை மேற்கொள்கிறோம். அனைவரும் பங்குகொண்டு சிறப்பிக்க வேண்டுமாய் கேட்டுக் கொள்கிறேன். பங்குகொள்ளும் அனைவருக்கும் என் வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்… சி.வெற்றிவேல், சாலைக்குறிச்சி… (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); Categories கட்டுரைகள், கதைகள், சிறுகதைTags சங்க இலக்கியப் போட்டி, சிறுகதைப் போட்டி, சிறுகதைப் போட்டி 2018, வென்வேல் சென்னி […]

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here