சிறுகதைப் போட்டி – 40 : காதல் நதியினிலே!!! [பகுதி 4] – பௌசியா

<< காதல் நதியினிலே!!! – பகுதி 3

7

மொழி பல பெருகிய பழி தீர் தேஎத்துப்
புலம் பெயர் மாக்கள் கலந்து இனிது உறையும்,
முட்டாச் சிறப்பின் பட்டினம்

காவிரி நதி கடலில் புகும் இடமாதலால் புகார் எனவும், காவிரி நதி கடலில் சங்கமிக்கும் பட்டினத்து நகர் என்பதனால் காவிரிப்பூம்பட்டினம் எனவும் அழைக்கப்பட்ட சோழநாட்டின் துறைமுக நகரம் இரவு, பகல் என்ற வேறுபாடின்றி என்றும் மக்கள் கூட்டமும், பன்னாட்டு வணிகங்கள் நடைபெறுவதனால் சரக்குகளை ஏற்றிச் செல்லும் வண்டிகளின் சத்தமும், கொண்டு செல்லும் சரக்குகளை கப்பலில் ஏற்றவும், இறக்குமதியாகும் பொருட்களை பண்டகசாலைக்கு ஏற்றி இறக்க அமர்த்தப்பட்ட அடிமைகளின் நடமாட்டமும் என புகார் தூங்க நகரமாகவே இருந்துவந்தது. இங்குள்ள ஆடவரும், பெண்டிரும் நினைத்த நேரத்தில் வீதிகளில் நடமாட போதிய காவலை ஏற்படுத்தியிருந்தார் பேரரசர் கரிகால் பெருவளத்தான். அவரின் ஆட்சியின்கீழ் மக்கள் எத்தகைய சிரமமும் இன்றி வாழ்ந்துவந்தனர்.

காவிரிப்பூம்பட்டினம், பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்துவந்த ஓர் துறைமுக நகரம். இங்கு சோழனின் அரண்மனை நடுநாயகமாகவும், அதனைச் சுற்றிலும் அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் படைவீரர்களின் மாளிகைகளும், வீடுகளும் நிறைந்து காணப்பட்டன. இவர்களின் இருப்பிடத்திற்கு அப்பால் வணிகத்தளமும், அதனைச் சுற்றி அயல்நாட்டார் வாழும் புறச்சேரியும் அதனை அடுத்து பரதவர் இருப்பிடங்களும் இருந்தன. புகாரின் நடுநாயகமாக அரண்மனையும், கடலை அடுத்து பரதவர் இருப்பிடமும் உள்ளவாறு அமைக்கப்பட்டிருந்த புகாரின் வீதிகள் வெகுநேர்த்தியாக காணப்பட்டன.

இரவு துவங்கி நீண்ட நேரம் ஆன பின்பும் வீடு திரும்பாத தன் பாட்டனுக்காக காத்திருந்தாள் மருதி. மருதி, பரதவ குடியில் பிறந்தவள். மீன்பிடி தொழில் கைதேர்ந்த மருதியின் தந்தை அவள் சிறுபிள்ளையாய் இருந்தபோதே கடலுக்குள் மீன்பிடிக்க சென்றவர் திரும்பவேயில்லை. அவள் தந்தையின் நினைவாகவே வாழ்ந்து வந்த அவள் தாயும் நீண்ட நாள் வாழாமல் நோயில் படுத்தவள் மருத்துவம் பல செய்தும் பயனின்றி இறந்தேவிட்டாள். இளம் வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்த மருதியை அவளது பாட்டன் தான் ஆதரித்து வளர்த்து வந்தார். மருதியும் தன் நிலை உணர்ந்தவளாய், பாட்டனுக்கு உதவியாக இருந்தாள். மருதி கருமை நிற அழகி எனினும், சிறுவயதில் பாட்டனுடன் துடுப்பு வலித்தவள் என்பதனால் பெண்ணின் மென்மையுடன், வலுவான தோள்களையும் கொண்டவள். பெற்றோர் இல்லாமல் வளர்ந்தவள் ஆதலால், அவளின் பாட்டன் அவளுக்கு பயம் என்பதே சற்றும் இல்லாமல் வளர்த்து வந்தார். இன்று விடியலிலே கடலுக்கு சென்றவர் மற்ற நாட்களில் மீன்பிடி முடிந்ததுமே வீட்டிற்கு வந்து கூழ் குடித்து செல்வது வழக்கம். இன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக காலைமுதலே வீட்டிற்கு வந்திராத தன் பாட்டனுக்காக வாசலிலேயே காத்திருந்து காத்திருந்து மருதிக்கு பொறுமையே போய்விட்டது. அக்கம் பக்கத்து குடிசையில் இருந்தவர்களிடம் விசாரித்த வரை அனைவருமே மருதியின் பாட்டனை கழிமுகத்திற்கு அருகில் பார்த்ததாக கூற, இனியும் காத்திருப்பது தவறு என்று எண்ணிய மருதி, தன் குடிசையின் வாயிலை தட்டி வைத்து அடைத்துவிட்டு, பாட்டனை தேடிக்கொண்டு கழிமுகம் நோக்கி நடந்தாள். வழியில் தென்படுவோரிடமும், தன் பாட்டனைப் பற்றி விசாரித்தவாரே விரைந்து நடந்தாள் மருதி. மருதியின் பாட்டனுக்கு அவரின் மகள், மருதியின் தாயார் இறந்தது முதலே வாழ்வின் பிடிப்பற்று போனது. ஆயினும் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் சிறு படகிற்கு கலங்கரை விளக்கத்தின் மினுக் மினுக் கென்ற ஒளி எத்தகைய நம்பிக்கையை தருமோ, அத்தகைய பற்றுதலாய் இருப்பவள் மருதி. கடலுக்கு சென்றுவிட்டு வருபவர் நேரே தன் பேத்தியை பார்க்க வந்துவிடுவார். அவள் காய்ச்சி வைத்திருக்கும் கஞ்சியை குடித்துவிட்டுத்தான் அவருக்கு வேறு வேலைகளே ஓடும். இப்படிப்பட்டவர் இன்று, பொழுது சாய்ந்தும் குடிசைக்கு வராதது, மருதிக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. பாட்டனைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஓட்டமும் நடையுமாக விரைந்தவள் அரை நாழிகையில் கழிமுகத்தை அடைந்தாள். அங்கே தன் பாட்டன் ஒரு பாறைக்கு அருகில் இருப்பதை கண்டதும் மருதிக்கு உயிரே திரும்பினாற்போல் மகிழ்ந்தாள்.

“பாட்டா… பாட்டா!” என்று கூவிக்கொண்டே தன் பாட்டனை நோக்கி ஓடிய மருதிக்கு அங்கே பாட்டன் தனிமையில் இல்லை உடன் வேறு ஆடவரும் உள்ளனர் என்பது தெரியவந்ததுமே தன் ஓட்டத்தை நடையாக மாற்றிக்கொண்டாள்.

“யாரு? மருதியா? ஏந்தாயி பொழுதுசாஞ்சு இந்நேரத்துக்கு இங்க ஓடியாற?” என்ற தன் பாட்டனுக்கு “பாட்டா! இதே கேள்விய நீயும் கேட்டுப்பாரு. பொழுதுசாஞ்சு எந்நேரமாச்சு. இன்னூ நீ குச்சுக்கு வரல, கஞ்சி கூழு எதுவுங் குடிக்கல” என்று சொல்ல சொல்லவே மருதியின் கண்கள் கலங்கி தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு வந்தது.

“அடப்புள்ள, இதுக்கு ஆறு அழுவாங்களா? இங்க வந்து பாரு தாயி, நான் குச்சுக்கு வர்றதுக்கு பரிசல நிறுத்திட்டு வந்துட்டு இருந்தேன். அப்ப, இவரு தலை இதா இந்த பாறைல மோதி அடிப்பட்டு ஆத்துல பாதி உடம்பும் தரைல பாதி உடம்பும்மா கெடந்தாரு. நான் யாரோ இறந்தவங்கன்னு நெனச்சு புரட்டிப் பாத்தப்பத்தான் உயிர் இருக்கறது தெரியவந்துச்சு. இந்த ஆள நான் ஒருத்தனா தூக்க முடில, அதான், இந்த பாறைல படுக்க வெச்சுட்டு நம்ம வைத்தியர கையோட கூட்டியாந்தேன். நம்ம வைத்தியர் கைப்பட்டவங்க பொழைக்காம போவாங்களா? இதோ இங்கப்பாரு இந்த பையன் ஏதோ முனகிட்டு இருக்கான்” என்று பெரியவர் கூறிமுடிக்கும் வரை பொறுமையாக கேட்டுக்கொண்டிருந்த மருதி, “அய்யோ பாவம் பாட்டா! இவங்க யாருன்னு தெரியலையே” என்று அந்த புதியவனை எட்டிப்பார்த்து கூறினாள்.

“பாட்டா, யாரோ எவரோ? அடிபட்டு இங்க இருந்தவர பொழைக்க வெச்சுட்ட. இனியும் நாம இங்கயே இருக்கமுடியமா?” என்ற மருதியை கேள்வியோட நோக்கிய பாட்டன், “ஆமாந்தாயி.. அதுவுஞ்சரிதான். எப்ப ஆத்துல விழுந்தானோ என்னவோ? சரி ஒண்ணு பண்ணுவோம் இவன நம்ம குடிசைக்கு கொண்டுபோவோம். அப்புறம் இவனுக்கு நெனவு திரும்பட்டும். எந்த ஊரு என்னன்னு விசாரிச்சு அனுப்பிவிடலாம்” என்ற பாட்டனின் பேச்சை ஆதரித்த வைத்தியரும் அத்திக்கு தரவேண்டிய மருந்துகள், குடிகைகள் பற்றி விளக்கிக் கூறியதை கவனமாக கேட்டு மனதில் நிறுத்திக்கொண்டாள் மருதி. இப்பொழுதே இரவுப்பொழுது ஆரம்பித்துவிட்டதனால், தான் நாளை காலை வந்து பார்ப்பதாகவும், அதற்குள் அந்தப் புதியவன் கண்விழித்தால் அவனுக்கு தரவேண்டிய ஆகாரத்தைப் பற்றியும் கூறி மூவருமாக அத்தியை மருதியின் குடிசைக்கு கொண்டுவந்து சேர்த்தனர்.

கடல் காற்றின் குளுமையில் நடுக்கிக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு தணல் மூட்டி குளிர்காய உதவினாள் மருதி. கழிமுகத்தில் இருட்டில் சரிவரத் தெரியாத அப் புதியவனின் முகம், விளக்கொளியில் பிரகாசமாய் தெரிந்தது. வேற்று ஆடவனுக்கு உபச்சாரம் செய்வதா என்று தயங்கிய மருதிக்கு தன் மனதில் இதுவரை தோன்றாத இனம்புரியாத ஒரு மாற்றம் தோன்றியதை உணரமுடிந்தது. இரவு முழுவதும் கண்விழித்து அவனுக்கு செய்யவேண்டிய பணிகளை வைத்தியரின் அறிவுரைப்படி சரியாக செய்துவந்தாள். நடுஜாமத்தில் அவன் கண்விழித்து எழவும், தூங்காமலே அருகில் அமர்ந்திருந்த மருதி அவன் எழுந்து அமர உதவினாள். நிமிர்ந்து உட்கார முடியாமல் சிரமப்பட்டவனை தாங்கி சுவற்றில் சாய்ந்து அவன் வசதியாக அமர உதவினாள்.

“அம்மா! தலையை மிகவும் வலிக்கிறதே” என்ற அத்தி தலையில் ஏற்பட்ட அதீத வலியால் கையை தலைக்கு கொண்டு சென்றான்.

“ஐயா, தங்களுக்கு என்னவாயிற்று. கழிமுகத்தில் தலையில் அடிபட்டு மயக்கமுற்று விழுந்து கிடந்த தங்களை என் பாட்டன் வைத்தியம் செய்து இங்கே குடிசைக்கு அழைத்து வந்துள்ளார். தலையில் அடிப்பட்டதனால் இரத்தப்போக்கு அதிகமாக இருக்கவும், பச்சிலை வைத்து கட்டியுள்ளார் மருத்துவர். தாங்கள் யார்? எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர் என்பதை கூறினால், உங்களை காணாது தேடுவோருக்கு தகவல் கூற ஏதுவாக இருக்கும்” என்று மூச்சுவிடாது பேசிய மருதியையே வைத்தக்கண் வாங்காது பார்த்தான் அப்புதியவன்

அவனின் பார்வையைக் கண்ட மருதி, இவனுக்கு காது கேட்காதோ? அல்லது வேற்றுநாட்டை சேர்ந்தவரோ என்றெல்லாம் குழம்பியவள் உடனே தன் பாட்டனை எழுப்ப விரைந்தாள். மருதியின் குரல்கேட்டதுமே துள்ளி எழுந்த அவள் பாட்டன், மருதி கூறிய தகவல்களை கேட்டுத்தெரிந்து கொண்டான். அவனும் குடிசைக்குள் சென்று பேச்சுத் தர, அப்புதியவனுக்கு தன் பெயர்கூட நினைவில் இல்லாமல் போனது பெரும் அதிர்ச்சியாய் இருந்தது இருவருக்கும். எனினும் கண்விழித்தவனுக்கு பருக கூழ் தந்து அவனை படுக்க செய்தார் மருதியின் பாட்டன்.

விடியலில் வந்த வைத்தியர், தலையில் அடிபட்டதனால் அவனது நினைவுகள் திரும்பவில்லை எனவும், அவன் பழைய நினைவுகள் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகள் அல்லது மனிதர்களை சந்திக்கும் போது அவனது நினைவு திரும்பலாம் எனவும், அதுவரை அவன் யார் என்பதே அவனால் உணர்ந்துகொள்ள முடியாது எனவும் கூறினார். இதனால் பெரிதும் வருத்தமுற்ற முதியவர், உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டவனை ஆதரவு தருவதே தமிழர் மரபு என்றும், மேலும் தான் யார் என்றே தெரியாதவன் எவ்வாறு தன்னை தற்காத்துக்கொள்ள முடியும் என்றும் நீண்ட நேர சிந்தனைக்கு பிறகு, இவன் குணமாகும் வரையோ, அல்லது, இவனை யாரும் தேடிவரும் வரையோ இங்கேயே பாதுகாத்து வரலாம் என்றும் முடிவு செய்து அதனைப் பற்றி மருதியிடமும் கலந்தாலோசித்தார்.

பாட்டன் கூறிய அனைத்துமே சரியெனப்பட, மேலும் குடிசைக்கு வந்த ஒரேநாளில் தன் மனதில் குடிபுகுந்த அந்த புதியவனை தங்களோடு நிறுத்திக்கொள்வதில் மருதிக்கு மாற்றுக்கருத்து இருக்கவில்லை. எனவே, பாட்டனின் ஆலோசனையை ஏற்பவள் போல, “உங்கள் எண்ணப்படி செய்யுங்கள்” என்று மட்டும் கூறிவைத்தாள்.

கழிமுகத்தில் கிடைத்த அப்புதியவன் பரதவர் குடிசைக்கு வந்து இன்றோடு ஒருவாரம் முடியப்போகிறது. அவனது தலைக்காயம் வைத்தியரின் சிகிச்சையால் மட்டுமில்லாமல், மருதியின் அதீத அன்பினால் விரைவில் குணமடைந்து வந்தது. அவனுக்கு பழைய நினைவுகள் மட்டும் தவறிவிட்டதே தவிர, மற்றபடி, மருதி மற்றும் அவள் பாட்டனின் அன்பில் திளைத்துப் போனான் அப்புதியவன். அவனது பேச்சும், சிரிப்பும் மருதியின் மனதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்கிரமிப்பு செய்ய, ஒரே வாரத்தில் மருதி அவனை காதலிக்க துவங்கியிருந்தாள். இத்தனை நாட்களாக அவனை தேடி ஒருவரும் வரவில்லை, இனியும் வரமாட்டார்கள் என்ற எண்ணத்தில் வேறு கவலைகள் அற்றவளாக அவனுடன் கழிமுகத்தை சுற்றித் திரிந்து மகிழ்ந்திருந்தாள். இனி அவனில்லாது தான் வாழும் வாழ்க்கை வீண் என்ற அளவுக்கு தன் மனதை அவனுக்கு அளித்திருந்தாள். மருதியின் மனமகிழ்ச்சி அன்று வந்த விருந்தாளியால் சுக்குநூறாக உடைந்து போனது.


8. நதிகளின் சங்கமம்

வழக்கம்போல அன்றும் மிக அழகாக விடிந்தது காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் விடியல். மருதி கண்விழிக்கும் முன்னே கடலுக்கு சென்றுவிட்டிருந்தார் அவள் பாட்டனார். கண்விழித்த மருதி முதலில் தேடியது பாட்டனை, அவருக்கு அடுத்து தன் மனம் கவர்ந்தவரை தேடினால். ஆனால் அவன் குடிசைக்குள் காணவில்லை. விடிந்தும் தான் படுத்திருக்கிறோமே என்ற குற்றஉணர்வு மேலோங்க வாரி சுருட்டிக்கொண்டு எழுந்தாள் மருதி குளித்து வர ஏரிக்கு கிளம்பினாள். பக்கத்து குடிசையில் உள்ள தன் தோழியும் இவள் வரவிற்காக காத்திருக்க, இருவரும் கதைபேசியபடி, ஏரியை அடைந்தனர். இவர்கள் ஏரியை அடையும்போது அங்கே, அழுக்கடைந்த அழகிய வண்ணம் தீட்டப்பட்ட ஓவியம் போன்ற ஒருவள் சுயநினைவற்று மயங்கி கிடப்பதை காண்கிறார்கள். உடனே ஓடிச்சென்று நீர் மொண்டு வந்து அவள் முகத்தில் தெளித்து, அவள் மயக்கத்தைப் போக்கி, அவளை ஆசுவாசப்படுத்திய மருதி, “பெண்ணே! நீ யார்? ஏன் இங்கே விழுந்து கிடக்கிறாய்?” என்று வினவ, மயக்கம் தெளிந்தவள்

“நான் சோழநாட்டின் இளவரசி, ஆதிமந்தி” என்றாள்.

“ஆ! இளவரசியாருக்கு ஏன் இந்த நிலை?” என கலங்கினாள் மருதி.

“பெண்ணே! என் மணாளனை இந்த காவிரி தன்னோடு கொண்டு வந்துவிட்டாள். அவரைத் தேடி காவிரியின் கரையில் தேடிக்கொண்டு வருகிறேன்” என்றாள் அழுதுகொண்டே. ஆதிமந்தி குறிப்பிடும் அவள் மணாளன் தங்கள் குடிசையில் இருக்கும் அப்புதியவனாக இருந்துவிடக்கூடாது என்ற ஆர்வத்தால், இளவரசியின் மணாளனின் அடையாளத்தை கேட்டாள்.

“திரண்ட திணவெடுத்த தோளில் தேன் ஒழுகும் பலமலர்களை கொண்டு தொடுத்த மாலையை அணிந்திருப்பான். இடையில் கச்சும், காலில் வீரக்கழலும் அணிந்தவன். சேரநாட்டினன். சிவந்த மேனியை உடையவன். சுருண்ட மயிரும் கொண்ட அத்தியே என் மணாளன்” என ஆதிமந்தி கூற, அவள் கூறிய அனைத்தும் தன் குடிசையில் தங்கியிருக்கும் புதியவனோடு ஒத்திருப்பதை அறிந்து கலக்கம் கொண்டாள் மருதி.

ஆதிமந்தியை, அவன்முன் கொண்டு நிறுத்தினாள் அவனின் மறைந்த நினைவுகள் திரும்பி, அவன் தன் மனைவியோடு சொன்றுவிட்டாள் தன் நிலை என்னாவது என எண்ணினாள். ஆனாலும், அவள் கற்பில் சிறந்தவள் என்பதால், அத்தி தன் குடிசையில் இருப்பதாக கூறி ஆதிமந்தியை அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே, ஆதிமந்தியை கண்டதும், தன் நினைவுகள் திரும்ப அத்தி ஓடோடி வந்து, சோழ இளவரசியை எதிர்கொண்டு அழைத்தான். காதலர் இருவரும் வாய்வார்த்தை ஏதுமின்றி நயனங்கள் பேசிக்கொள்ள ஒருவரை ஒருவர் கண்டுகொண்ட மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். அவன் தலையில் ஏற்பட்ட காயத்தையும், இதுவரை தன்னை தேடி வராத காரணத்தையும் கேட்ட ஆதிமந்திக்கு இதுவரை நடந்தது என்ன என்ற விளக்கத்தை தந்தான் அத்தி.

ஆற்றுவெள்ளத்தில் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அத்தி, மெல்ல மெல்ல தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு, நடந்த விபரீதத்தை நினைவுகூர்ந்தான். காவிரியில் தோன்றிய திடீர் வெள்ளப்பெருக்கே தன்னை இழுத்து வந்தது எனவும் தான் கவனக்குறைவாக இருந்ததே இதற்கு காரணம் என்றும்,   தன்னோடு நடனமாடிய காவிரியின் நிலை என்ன ஆனதோ என எண்ணி சுற்றும்முற்றும் பார்த்தான். அங்கே அவனுக்கு சற்று அருகில் காவிரி அத்தியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளின் விழிவீச்சை தாங்கமுடியாத அத்தி, மௌனத்தை கலைக்க எண்ணி காவிரியிடம் பேசலானான்.

“என் கவனக்குறைவால் தங்களுக்கும் ஆபத்து நேராயிருந்தது. என்னை மன்னியுங்கள்” என்றவாறு பேச்சை துவங்கினான்.

அத்தி தன்னிடம் பேசியதும் பெரிதும் மகிழ்ந்த காவிரி, “தன் வேகத்தை அதிகரித்து, உங்கள் கவனத்தை என்பால் திருப்பிய இந்த காவிரி நதிக்கு இந்த காவிரியின் மனமார்ந்த நன்றி” என்றாள் சிரித்தவாறு.

“ஆடலின் போது, என் கவனம் தங்கள் மீதுதான் இருந்தது காவிரி”

“நீச்சலில் மட்டுமல்ல பேச்சிலும் வீரர்தான் தாங்கள். உங்கள் கவனம் நங்கை காவிரியான என் மீதும் இல்லை, இந்த காவிரி ஆற்றின் மீதும் இல்லை. காவிரியின் போக்கிற்கு அணைகட்டிய சோழனின் புதல்வியின் மீதல்லவா இருந்தது?” என்ற காவிரியை வியப்பு மேலிட நோக்கிய அத்தி, புன்னகைத்தவாறே “ஆம், காவிரி. இந்த புனல்நீர் விளையாட்டு முடிந்ததும் சோழனிடம் நான் கேட்டு பொற்றுக்கொள்ளவிருந்த பரிசுப்பொருள் ஆதிமந்தி. என் உள்ளத்தை கவர்ந்தவள். என் மனையாளாக என்னுடன் பயணிக்க விரும்பி என்னோட வரத்துணிந்தவள் இந்த ஆதிமந்தி…” என்று அத்தி பேசிக்கொண்டே காவிரியை பார்த்தவனுக்கு பலத்த அதிர்ச்சி. அதுவரை புன்னைகை பூத்து நீரில் மிதக்கும் தாமரையாக காணப்பட்ட காவிரியின் முகத்தில் கொடூர சாயையை கண்டான்.

“முட்டாள் அத்தி” என தன் பொறுமையிழந்து சீறியவளை கோபத்துடன் ஏறிட்டான் அத்தி.

“என்ன பார்க்கிறாய்? உன் கவனக்குறைவால் இங்கே வந்தாய் என்றா எண்ணிக்கொண்டு இருக்கிறாய்? இல்லை அத்தி. நீ இங்கே வந்தது என் விருப்பத்தினால். கடந்த ஆண்டு என்னை போட்டிகளில் வென்றாயே, அன்றே உன்னை மணாளனாக வரித்துக்கொண்டு உன் நினைவாகவே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் என்னை விடுத்து, என் முன்னிலையிலே அந்த பிசாசைப் பற்றி காதல்மொழிகள் உதிர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறாயே? இதோ பார் அத்தி! இன்னமும் சற்று நேரத்தில் இந்த காவிரி நம்மை கழிமுகத்திற்கு இழுத்து சென்றுவிடும். அங்கே என் ஏற்பாட்டின் பேரில் தயாராய் நின்றுகொண்டிருக்கும் கலத்தில் ஏற்றி என்னோடு கொற்கை துறைமுகத்திற்கு வந்துவிடு. நாம் மனமொத்த தம்பதியராய் தரையிலும், துள்ளி விளையாடும் மீன்களாய் நீரிலும்  நம் வாழ்நாளை கழிக்கலாம். ஆதிமந்தி தரையில் மட்டுமே நடனமாடும் திறன் கொண்டவள். ஆனால் நான் உனக்கு இணையான திறமைகளை கொண்டிருப்பவள். சோழநாட்டைப் போல பாண்டியநாடு உன்னை சோதித்து உனக்கு பரிசளிக்காது. என் வார்த்தைகளுக்கு கட்டுப்பட்டு உனக்கான பரிசங்கே கிடைக்கும். வா அத்தி! என் அருகில் வா. நாம் இருவரும் கைக்கோர்த்து இப்புதுபுனலில் நமக்கானதொரு அழகிய வாழ்வை துவங்குவோம்” என தன்னை நெருங்கி வந்த காவிரியை வெறுப்பு பார்வை பார்த்தான் அத்தி.

“ச்சீ! தள்ளிப்போ காவிரி! பெண்ணாய் இருக்கின்றாய் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக உன்னை உயிரோடு விடுகிறேன். இத்தகைய தகாத செயலை செய்ய துணிந்த நீ பென்குலத்திற்கே ஓர் இழிவு”

“போதும். உன் வார்த்தைகளை கட்டுப்படுத்து அத்தி. ஆதிமந்தி உன்னை விரும்பினாள், அவள் காதல் அங்கீகாரம் பெறுகிறது. நானும் தானே உன்னை மனதார விரும்பினேன். நீ ஏன் என்னை நிராகரிக்கிறாய்?”

“புரிந்துகொள் காவிரி! நீ என்னை மனதார விரும்பவில்லை. உன் தோல்விக்கு பிரதிபலனாக, உன் அவமானத்தை ஈடுகட்ட நீ என்னை மணக்க விரும்பி இருக்கிறாய் அவ்வளவே. உன் காதல் இல்லை, இல்லை பண்டமாற்றுக்கு என் இதயம் என்றுமே இணங்காது. மேலும் என்னைப் பொறுத்தவரை ஆதிமந்திக்கு இணைவைத்து பேசக்கூட தகுதியற்றவள் நீ” என்று அத்தி கூறிக்கொண்டு இருக்கையிலே இருவரும் காவிரிப் பெண் காதலை தணித்துக்கொள்ளும் கழிமுகத்தை நெருங்கிவிட்டிருந்தாள். அதன் காரணமாக ஆறும் கடலும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் பேரலைகள் எழுந்து அடைந்கியவாறு இருந்தன.

“என்ன சொன்னாய்? நான் தகுதியற்றவளா? என்று கோபத்தில் வெகுண்ட காவிரி அத்தியையும் இழுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்த பாறையை நேக்கி செல்ல முற்பட்ட அதே தருணம் பொங்கி வந்த காவிரியின் ஓர் பேரலை அத்தியை இடப்புறமும், காவிரியை வலப்புறமும் தள்ள, நிலைகுலைந்த காவிரி அலையின் வேகத்திற்கு ஈடுதர முடியாது காவிரி தன் காதலுடன் இணையும் சங்கமத்தில் இந்தக்காவிரி தன் காதலை தொலைத்து, உயிரையும் மாய்த்துக்கொள்ள துவங்கியிருந்தால்.

நிமிட நேரத்தில் நடந்து முடிந்திருந்த களோபரத்தில் தான் ஆற்றின் இடப்புறம் தள்ளப்பட்டதும் அங்கே இருந்த பாறையை கவனியாது அதில் மோதிய அத்தி பாறையின் இடுக்கில் தன் நினைவிழந்து வீழ்ந்துவிட்டான்.

இதனை ஆதிமந்தியுடன் தானும் கேட்ட மருதி, இவர்கள் இருவரைப்பற்றியும் தன் பாட்டனுக்கு தெரிவிக்க சென்றாள். பாட்டனாரிடம் தெரிவித்தவள் குடிசைக்கு திரும்பும் வழியில், வேற்று ஆடவரிடம் தன் மனதை செலுத்தியவள் இனியும் வாழ்வது கடினம் என எண்ணி, கடலில் பாய்ந்து தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள்.

காவிரியை அணைத்த கடல் காதலன், இன்று காதலையே கற்பாக நினைத்த மருதிக்கும் தன்னுள் இடமளித்து அணைத்துக்கொண்டான்.


ஆட்டனத்தி – ஆதிமந்தி பற்றிய குறிப்புகள் அடங்கிய சங்கப்பாடல்கள் :

அகநானூறு – பாடல் 222

வான் உற நிவந்த நீல் நிறப் பெரு மலைக்
கான நாடன் உறீஇய நோய்க்கு, என்
மேனி ஆய் நலம் தொலைதலின், மொழிவென்;
முழவு முகம் புலராக் கலி கொள் ஆங்கண்,
கழாஅர்ப் பெருந் துறை விழவின் ஆடும்,

ஈட்டு எழில் பொலிந்த ஏந்து குவவு மொய்ம்பின்,
ஆட்டன் அத்தி நலன் நயந்து உரைஇ,
தாழ் இருங் கதுப்பின் காவிரி வவ்வலின்,
மாதிரம் துழைஇ, மதி மருண்டு அலந்த
ஆதிமந்தி காதலற் காட்டி,

படு கடல் புக்க பாடல்சால் சிறப்பின்
மருதி அன்ன மாண் புகழ் பெறீஇயர்,
சென்மோ வாழி, தோழி! பல் நாள்,
உரவு உரும் ஏறொடு மயங்கி,
இரவுப் பெயல் பொழிந்த ஈர்ந் தண் ஆறே

அகநானூறு – பாடல் 226

உணர்குவென்அல்லென்; உரையல் நின் மாயம்;
நாண் இலை மன்ற யாணர் ஊர!
அகலுள் ஆங்கண், அம் பகை மடிவை,
குறுந் தொடி, மகளிர் குரூஉப் புனல் முனையின்,
பழனப் பைஞ் சாய் கொழுதி, கழனிக்

கரந்தை அம் செறுவின் வெண் குருகு ஓப்பும்,
வல் வில் எறுழ்த் தோள், பரதவர் கோமான்,
பல் வேல் மத்தி, கழாஅர் முன்துறை,
நெடு வெண் மருதொடு வஞ்சி சாஅய,
விடியல் வந்த பெரு நீர்க் காவிரி,

தொடி அணி முன்கை நீ வெய்யோளொடு
முன் நாள் ஆடிய கவ்வை, இந் நாள்,
வலி மிகும் முன்பின் பாணனொடு, மலி தார்த்
தித்தன் வெளியன் உறந்தை நாள் அவைப்
பாடு இன் தெண் கிணைப் பாடு கேட்டு அஞ்சி,

போர் அடு தானைக் கட்டி
பொராஅது ஓடிய ஆர்ப்பினும் பெரிதே

அகநானூறு 376

செல்லல், மகிழ்ந! நிற் செய் கடன் உடையென்மன்
கல்லா யானை கடி புனல் கற்றென,
மலி புனல் பொருத மருது ஓங்கு படப்பை,
ஒலி கதிர்க் கழனி, கழாஅர் முன்துறை,
கலி கொள் சுற்றமொடு கரிகால் காண,

தண் பதம் கொண்டு, தவிர்ந்த இன் இசை
ஒண் பொறிப் புனை கழல் சேவடிப் புரள,
கருங் கச்சு யாத்த காண்பின் அவ் வயிற்று,
இரும் பொலம் பாண்டில், மணியொடு தௌர்ப்ப,
புனல் நயந்து ஆடும் அத்தி அணி நயந்து,

காவிரி கொண்டு ஒளித்தாங்கும் அன்னோ!
நும்வயின் புலத்தல் செல்லேம்; எம்வயின்
பசந்தன்று, காண்டிசின் நுதலே; அசும்பின்
அம் தூம்பு வள்ளை அழற் கொடி மயக்கி,
வண் தோட்டு நெல்லின் வாங்கு பீள் விரிய,

துய்த் தலை முடங்கு இறாத் தெறிக்கும், பொற்புடைக்
குரங்குஉளைப் புரவிக் குட்டுவன்
மரந்தை அன்ன, என் நலம் தந்து சென்மே!

<< காதல் நதியினிலே!!! – பகுதி 3

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here