சிறுகதைப் போட்டி – 26 : முளிதயிர் பிசைந்த காந்தள் மெல்விரல் – மாலா ரமேஷ்

என்றுமில்லாத சந்தோஷம் சங்கீதாவுக்கு.  வெயில் லேசாக எட்டிப்பார்த்து…, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சூடு பிடித்த சமயம்.  பால்கனியில்  முதல் நாள் உலர வைத்த துணிகளை க்ளிப்பிலிருந்து  விடுவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“க்ளிச்சிக்”  என்ற  ஒலியுடன்  கீழே விழுந்தது ஒரு மஞ்சள்  நிறக் க்ளிப்.

யாராவது தெரிந்த முகம் இருந்தால், கீழிருந்து மேலே   போடச் சொல்லலாமேயென்ற  எண்ணத்துடன்,  எட்டிப்பார்த்தாள். யாரும் இல்லை.  “சரி…  நாமே போகலாம்  “ என்று  நினைத்துப் படிகளில் இறங்கினாள்.

“என்ன சங்கீதா…?  வேலையெல்லாம் முடிஞ்சுதா?”

“ஆமா மாமி…முடிச்சிட்டேன்…”

“என்ன சமச்ச…?”

சிரித்தாள் சங்கீதா.

“சிரிக்காதே….சொல்லு…”

“சொல்ல மாட்டேன்….நீங்க வீட்டுக்கு வாங்க…” என்றாள் குறும்பாக.

“என்ன முகமெல்லாம் சந்தோஷம் தாண்டவமாடுது…?  என்ன விஷயம்?”

“இன்னிக்கி  ஊர்ல இருந்து எங்க சித்தி வராங்க மாமி.  நானும் அவங்களும் ரொம்ப க்ளோஸ்.  கிட்டத்தட்ட  ஃப்ரெண்ட்ஸ் மாதிரி….”

“ஓஹோ….”

“சரி மாமி….துணி எடுக்கும்போது க்ளிப் கீழே விழுந்துடுச்சு….நான் போயி எடுத்துட்டு   வீட்டுக்கு போறேன்…நீங்க  அப்றம்  வாங்க…”

“ஓகே… சங்கீதா….”

மூன்று தளம் கொண்ட அபார்ட்மென்டில்…..கீழே  இறங்கும்  யாரும் ராஜி மாமியிடமிருந்து  தப்பிக்க முடியாது.  எல்லோரையும் நேசிக்கும் ஜீவன்.

எல்லோரிடமும் பாரபட்சமின்றி  பேசக்கூடிய ஜீவன்.

சங்கீதா  க்ளிப்பை எடுத்துக்கொண்டு   கேட்டைப் பார்த்தாள்.  ஆட்டோ எதுவும் வரவில்லை.  மீண்டும் மேலே சென்று  துணிகளை மடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

திருமணமாகி ஒரு மாதமே ஆன புது ஜோடி சங்கீதாவும்  சங்கரும்.  புதிய மஞ்சள்  தாலிச்சரடு  மின்ன….நேர்த்தியாக, சீராக  நகங்களை வெட்டி…,  அதில் நெயில் பாலிஷ் மின்ன…கூடவே  மறைந்து போனாலும் மங்கலாகத் தெரிந்த மருதாணியின் தடம்…கிள்ளினால் சிவந்து போகும் நிறம்…நடக்கும்போது  சங்கீதமாய்   கொலுசின்  ஓசை….  மனம் முழுவதும் சங்கர் மட்டுமே…நாள் முழுவதும் அவனுக்காகவே…சங்கீதா  ஒரு மாடர்ன்  தேவதைதான்.

சங்கரும்  சரியான ஜோடி.  அன்பும்…அதிர்ந்து பேசாத பண்பும்…மரியாதை உணர்வும்…. இருவருமே  ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவதில் சளைத்தவர்கள் இல்லை.   திருமணம், மறுவீடு, தேனிலவு  என்று…சுற்றி முடித்து…இங்கு குடி வந்து   இருபது நாட்களே  ஆகின்றது.  சங்கீதா  புது வாழ்வில் ஐக்கியமாகி விட்டாள்.  ஆனாலும்,  கஷ்டம் தெரியாமல்,  எந்த  தொந்தரவும் இல்லாமல்,  செல்லப்பெண்ணாக வளர்த்த மகள்….எப்படி இருக்கிறாளோ என்ற கவலை  அவள் அம்மாவுக்கு.  ஒரு நாள் விடிவதும், முடிவதும் அவள் அம்மாவின் போனில்தான்.

“டிங்…டாங்…” காலிங் பெல்  ஒலி.

மான் போல ஓடிச்சென்று கதவைத் திறந்தாள் சங்கீதா.

“சங்கீ…. எப்படிடா இருக்க…?”

பாசத்தோடு அணைத்துக்கொண்டாள் வசந்தி. சங்கீதாவின் சித்தி.

“நல்லா இருக்கேன் சித்தி” என்றாள் வெட்கத்துடன்.

“ஊர்ல எல்லாரும் எப்பிடீருக்காங்க …?”  என்று கேட்டபடி பைகளை வாங்கிச்சென்று உள்ளே வைத்தாள். வீட்டினை கண்களால் ஸ்கேன் செய்தாள் வசந்தி.  நேர்த்தியாக அடுக்கப்பட்ட ஷோ கேஸ் பொம்மைகள்…. மலர்க்கொத்துக்கள்… வரிசையாக அடுக்கப்பட்ட தட்டுகள், கப்புகள், பாங்காக     அடுக்கி வைக்கப்பட்ட தலயணைகள்… பூக்கள் வைத்து .. வாசனையாக ஊதுபத்தி மணம் வீசிய பூஜையறை…சங்கீதாவா இது!!!! மலைத்துப் போனாள் வசந்தி.

பால்கனிக்குச்சென்றாள். தொட்டிகளில்  அழகான பூச்செடிகள், துளசி, கற்பூரவல்லி… ஓரமாக இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்து… கீழே நடந்து போகின்றவர்களையும், விளையாடும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது…”சித்தி…இந்தாங்க காபி….” சூடான காபியை கோப்பையில் நீட்டினாள்.

“சங்கீ…..வீட்ட ரொம்ப நல்லா வச்சிருக்க செல்லம்…” என்றாள் நிறைவாக.

சிரித்தாள் சங்கீதா.  சில்லறை சிதறியது போல இருந்தது.

“சங்கீ… சங்கர் எப்படி இருக்கார்…?” என்றாள் சிரித்தபடி.

சங்கீதாவின் முகம் சிவந்தது.  “ சூப்பரா இருக்காரு சித்தி” என்றாள்.

ஏதேதோ கதைகள்  பேசி..,   மணியும் மாலை ஐந்தாகியது.  மணியைப்பார்த்த சங்கீதா திடீரென்று பரபரப்பானாள்.  இனம் புரியாத தவிப்பு தொற்றிக்கொண்டது.  வேகமாகச் சென்று  லேப்டாப்பை ஆன் செய்தாள்.

இன்டர்நெட்டில் எதையோ தேடினாள்.  குறிப்பெடுத்துக்கொண்டாள்.

“சித்தி…தோ வரேன்….” என்று சொல்லி விட்டு சிட்டாய்ப் பறந்தாள். வசந்தியின் பிரமிப்பு அடங்க்குவதற்குள்  திரும்பி வந்தாள்.

“என்ன சங்கீ….?”

“ஓண்ணுமில்ல சித்தி…டிபன் செய்யறேன்…” என்றாள்.

மீண்டும் லேப்டாப்…குறிப்புகள்…வசந்தி நடப்பதைப் பார்த்தாள். எதுவும் புரியவில்லை.  பலவித பொருள்கள், காய்கறி, பனீர், க்ரீம் என்று ஏதேதோ வைத்து தீவிரமாக சமைக்க ஆரம்பித்தாள். ஒரு புறம் வதக்கினாள், மறுபுறம் மிக்சியில் அரைத்தாள். ஒரு புறம் குக்கர் விசில் வந்தது…மறு புறம்  ஓவனில்  முடிந்து விட்ட சப்தம் வந்தது.  இதில் அவ்வப்போது  குறிப்புகளைப் பார்த்தாள்.

நடப்பதை வசந்தி கண்ணிமைக்காமல் பார்த்தாள்.  முக்கால் மணி நேரத்தில் வேலையை முடித்த வெற்றிப்புன்னகையோடு சித்தியைப் பார்த்து சிரித்தாள் சங்கீதா.

“எப்பம்மா சங்கர் வருவாரு?”

“தோ…வர்ர நேரந்தான்…”  கண்கள் படபடக்க சொன்னாள்.  சங்கருக்கும் சங்கீதாவுக்கும்  இருந்த அன்னியோன்னியம் புரிந்தது  வசந்திக்கு.

சந்தோஷித்துக் கொண்டாள்.

சங்கர் எப்போது வருவான் என்ற ஏக்கம் தெரிந்தது அவள் கண்களில்.

“டிங்…டாங்…”  காலிங் பெல் ஒலி கேட்டதும் , தாயைப் பிரிந்த கன்றுக்குட்டி போல துள்ளிக்கொண்டு  ஓடிப்போய்   கதவைத்திறந்தள்.

ட்ராபிக்கில்  நீந்தி…களைத்துப் போன முகத்துடன் வந்த சங்கர்….சங்கீதாவின் உற்சாகம் ததும்பும் முகத்தைப் பார்த்ததும்….பெட்ரோல் இல்லாமல் வெயிலில் தள்ளிக்கொண்டு வந்த  பைக்கிற்கு…ஃபுல் டேங்க்க்  பெட்ரோல் போட்டது போல உணர்ந்தான்.  அவளை  இழுத்து அணைத்துக் கொள்ளலாமா  என்ற எண்ணம் தோன்றியதை உணர்ந்து கொண்ட சங்கீதா,” வசந்தி சித்தி வந்திருக்காங்க” என்று உஷார்ப்படுத்தினாள்.

“ஓ…வாங்கம்மா…வாங்க…”  என்று சொல்லி சிரிப்புடன் நகர்ந்தான்.

வசந்தி அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் பூரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“சாப்பிடலாமா….?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.

“ஓ…ஐ யாம்  வெயிட்டிங்…” என்று சிரித்தான் சங்கர்.

சாக்லேட் கிடைத்த மகிழ்சியில் திளைக்கும் சிறு குழந்தை போல , தட்டில் அவள் அவனுக்காக பார்த்து பார்த்து செய்த பிரத்யேகமான உணவைப் பரிமாறினாள். பரிட்சை  ரிசல்டுக்கு காத்திருக்கும் குழந்தைபோல…ஆவலுடன் அவன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.  தட்டில் இருப்பது சாப்பாடு அல்ல; சங்க்கீதாவின் அன்பு என்பது நன்றாகப் புரிந்தது சங்கருக்கு.  ஒரு வாய் எடுத்து வாயில் போட்டவன், “ சூப்பர் சங்கீ….எப்படி இவ்ளோ டேஸ்ட்டா சமைக்கிற…?” என்று கேட்டவுடன், “நெஜமாவா…?   நெஜமாவா சொல்றீங்க… ? நல்லா இருக்கா…?” என்று கேட்டுக்கொண்டே சித்தியை பூரிப்புடன் பார்த்தாள்.  வசந்தியின் மனம் நிறைந்திருந்தது.  “காலம் முழுசும்  இந்த பிள்ளைங்க இதே மகிழ்ச்சியோட வாழணும்”  என்று மனசுக்குள்  வாழ்த்திக்கொண்டிருந்தாள்.

இரண்டு நாட்கள் போனதே தெரியவில்லை.

“சித்தி….அதுக்குள்ள கிளம்பணுமா….?    நான் வேணா சித்தப்பா கிட்ட சொல்றேனே….”

“இல்ல சங்கீ…உனக்கு தெரியாததா…?  சுகர் இருக்கிற உடம்பு…..ரெண்டு நாள் விட்டுட்டு வர்ரதே பெரிசு….உங்கம்மாக்கு சதா உன்ன பத்தின நினைப்புதான்…. கஷ்டமே தெரியாம வளந்துட்டா… இப்ப எப்படி சமாளிக்கிறான்னு தெரியலயேன்னு…. வந்து பாத்ததும்தான்….மன்னசுக்கு நிறைவா இருக்குடா சங்கீ….சங்கர் உன்னய கண்ணுல வச்சுப் பாத்துக்கிறாரு…நீயும்  ரொம்ப பொறுப்பா…  அன்போட …அனுசரணையோட…இருக்க….இத விட சந்தோஷம் தர்ரது வேற எதுவுமே எங்களுக்கு   இல்லடா….எப்பவும் இதே மாதிரி நீங்க இருக்கணும்…வரேன் சங்கீ…

நேரே மரக்காணம் போயி….என் அக்காவப் பாத்து சொல்லிட்டு, அப்புறம்தான் நான் நெய்வேலி போவேன்..”

“சரி சித்தி… போயிட்டு வாங்க…  அடுத்த முறை   சித்தப்பாவோட வாங்க….”

கையசைத்து விடை கொடுத்து… ஆட்டோ கண்ணை விட்டு மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

வசந்தி   வீட்டுக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து….. கிளம்பும் வரை நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றையும் அசை போட்டவாறே…ரயிலில் கண்ணயர்ந்தாள்.

எப்பொழுது மரக்காணம் போவோம்…எப்போது ராணி அக்காவிடம் மகளைப் பற்றி சொல்லுவோம் என்று… திருவிழா பார்த்த குழந்தை போல காத்திருந்தாள்.

ரயிலில் எதிரே உட்கார்ந்திருந்த இளம் தம்பதிகளைப் பார்த்தாள். சங்கீதாவின் நினைவு வந்தது.   பார்சலைப் பிரித்து சாப்பிட்ட  பிறகு யார் அதைக் கொண்டு போய் குப்பைத்தொட்டியில் போடுவது என்று முறைத்துக்கொண்டு  அவர்கள் இருவரும் பேசவில்லை.  வசந்தி  கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

இரவு வீட்டுக்குப் போய் சேர்ந்தவுடன்…..”அக்கா…. “ என்று  ஆரம்பித்தாள்.

“சொல்லு வசந்தி….” மகளைப் பற்றி கேக்க ஆர்வமானாள்.

“அக்கா…சங்கீ குடும்பம் நடத்தற பாங்கை …நீ நேர்ல போயி பாக்கணும்…”

“அவ சந்தோஷமா இருக்காளா…?  எல்லா வேலையும் செய்யறாளா..? மாப்பிள்ளை சங்கரை நல்லபடியா கவனிக்கிறாளா…?”  கேள்விகளை அடுக்கினாள் ராணி.   அம்மா இல்லையா…!!!

“நம்ம சங்கீதா….இங்க வேல செஞ்சு பழகலன்னாலும்…..உன்னப் பாத்தே வளந்தவளாச்சே….உன்ன மாதிரியே  இருக்கா…காலையில  கோலம் போடறதுல ஆரம்பிச்சு… எல்லா வேலையும் நேர்த்தியா செய்யறா..வீட்ட ரொம்ப அருமையா வெச்சிருக்கா…. அதிலும் சமயலுக்கு அவ மெனக்கெடறதப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்…..ஏதெதோ புதுசு புதுசா ட்ரை பண்றா….நெட்டுல பாத்து…தேவையானத வாங்கிட்டு வந்து….முக்கா மணில முடிச்சிட்டா….”

“அப்படியா…?”

“சங்கர் சாப்பிட்டு “ரொம்ப நல்லா இருக்கு”ன்னு சொன்னதும்  அவ முகத்துல இருந்த்த சந்தோஷத்த….என்னால வார்த்தையால சொல்லவே முடியாது…”

“கேக்கவே நிறைவா இருக்குது வசந்தி “  என்று ராணி சொன்னதும் ,

“ஏம்மா வசந்தி….நீ ஊருக்குப் போயி… நம்ம சங்கீதாவப் பாத்துட்டு வந்து, அந்த மகிழ்ச்சிய உங்கக்கா கிட்ட   பகிர்ந்துக்கிறது எப்படி இருக்கு தெரியுமா?” என்று சிரித்தார் சபாபதி.

“சொல்லுங்க மாமா…” என்றார்கள் கோரசாக.

“சங்க இலக்கியங்கள்ள…எட்டுத்தொகை பத்துப்பாட்டுன்னு  ரெண்டு தொகுப்புகள் உண்டு.  எட்டுத்தொகைல   எட்டு தொகைநூல்கள் இருக்கு.

அதுல  குறுந்தொகை அப்டீன்ற  நூல்,  400 பாடல்களைக் கொண்டது.

“ படிக்கும்போது குறுந்தொகைன்னு படிச்ச நினைவு  மாமா….”

“ஆங்…அதேதான்…,    தமிழர்களோட ஐந்திணைகளான  குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை பத்தியும்  படிச்சிருப்பீங்க….”

“ஆமா மாமா”

“ குறுந்தொகைல,   கூடலூர் கிழார் அப்டின்ற புலவர்  முல்லைத்திணைல பாடின பாடல்…உங்க ரெண்டு  பேரையும் பாக்கும்போது  எனக்கு நினைவுக்கு வருது…”

“அட…அப்படியா…?” என்றாள் ராணி.

“என்னன்னு சொல்லுங்க மாமா…”   ஆர்வமானாள் வசந்தி.

“சொல்றேன்….,    முதல்ல அந்த பாடலோட  சூழ்நிலய சொல்றேன்…அப்போதான்,  நான் சொல்றது இந்த சூழ்நிலைக்கு  எவ்ளோ ஒத்துப் போகுதுன்னு புரியும்.”

“சொல்லுங்க…சொல்லுங்க…”

“ஓரு தலைவனும்  தலைவியும் இருக்காங்க…..அவங்க  இல்லறம் நடத்தற பாங்கை   பாக்கறத்துக்கு   செவிலித்தாய்  வர்ராங்க…அவங்க பாத்துட்டு வந்த காட்சிய , அந்த தலைவியப் பெற்ற தாயிடம் வந்து சொல்றதா ஒரு பாடல் இருக்குது. அதைத்தான் சொன்னேன்…”

“ நிஜமாவா…அது என்ன பாடல் மாமா…?  கூடலூர் கிழார்  குறுந்தொகைல  அப்டி என்னதான் சொல்லி இருக்காரு…?” என்றதும், குரலைச் செருமியபடி சொல்ல ஆரம்பித்தார் சபாபதி.

 

 

 குறுந்தொகை 167

முளிதயிர் பிசைந்த காந்தள் மெல்விரல்

கழுவுறு கலிங்கம் கழாஅது உடீஇக்

குவளை உண்கண் குய்ப்புகை கமழத்

தான்துழந்து   அட்ட  தீம்புளிப் பாகர்

இனிதெனக் கணவன்  உண்டலின்

நுண்ணிதின் மகிழ்ந்தன்று ஒண்ணுதல் முகனே  

(கடிநகர் சென்ற செவிலித்தாய் நற்றாய்க்கு உரைத்தது)

“இதுல அவர் என்ன சொல்றாருன்னா….நல்லா உறைந்த முற்றிய தயிரை  காந்தள் மலர் போல மென்மையா இருக்கக்கூடிய தன்னுடைய விரல்களால பிசைந்து … அந்த விரல்களைக் கழுவாமல், தன்னோட ஆடையிலேயே துடைத்துக்கொண்டு…..  அடுப்படிக்கே சென்று பழகாத அவள், குவளை மலர் போன்ற கண்களில் தாளித்த வாசம் கமழ, தானே  துழாவி சமைத்த குழம்பை …கணவனுக்கு பரிமாற,  சாப்பிட்டு “மிகுந்த சுவையாக இருக்கிறது” என்று அவன் பாராட்டியதும்  மகிழ்ந்து போகும் அழகை  பார்த்துவிட்டு வந்து, அந்த செவிலித்தாய் இந்தத் தலைவியின் நற்றாயிடம் சொல்கிறாள்  அப்டின்னு சொல்றாரு. அதாவது,  திருமணமான உன் மகள், புகுந்த வீட்டில் நன்றாக ஒன்றி விட்டாள்.  அவளுடைய கணவனுக்கு அவளுடைய கைகளாலேயே, அன்பும்  அக்கறையும் கலந்து…சமைத்து  , பரிமாறி…அவன் உண்ண தான் மகிழ்ந்து பூரிக்கிறாள்.   அவள் சமைத்த அந்த உணவு “இனிது” என்று சொன்னதன் மூலம்  தலைவன் தலைவி மேல் கொண்டுள்ள  காதலும் புரிகிறது, அவள் அங்கே   நன்கு வாழ்கிறாள்  என்பது தெரிகிறது   அப்டின்னு சொல்றாரு.  சங்க காலத்துப் பாடல் இன்னைக்கும் எப்படி பொருந்தி வருது பாத்தீங்களா…?  என்றார்.

உண்மைதான்….எத்தனை காலங்கள் மாறினாலும்…தலைவன் தலைவியின் காதலும்…திருமணமாகிப் போன மகளை பற்றிய தாயின் கவலைகளும் மாறுவதில்லை.

இன்று நடந்த இந்த நிகழ்வு …சங்க காலப் பாடலுடன்  ஒத்துப்போவதைக் குறித்து அதிசயித்துத்தான் போனார்கள் ராணியும் வசந்தியும்.

பொழுது விடிந்ததும் முதல் ஃபோனில் இதை சங்கீதாவுக்கு  சொல்லணும் என்று நினைத்துக்கொண்டே தூங்கிப் போனார்கள்.

Leave a Comment