சிறுகதைப் போட்டி – 3 : யாரினும் இனியன் – பத்மா

யாரினும் இனியன் பேரன் பினனே

உள்ளுர்க் குரீஇத் துள்ளுநடைச் சேவல்

சூல்முதிர் பேடைக்கு ஈன்இல் இழை இயர்

தேம்பொதிக் கொண்ட தீங்கழைக் கரும்பின்

நாறா வெண்பூக் கொழுதும்

யாணர் ஊரன் பாணன் வாயே –

தலைவி கருவற்றிருக்கிறாள். தலைவன் தலைவியின் அருகில் இருந்து கவனித்துக்கொள்ளவில்லை. தலைவிக்கு இதனால் தலைவன் மேல் கோபம். தோழியிடம் தலைவனைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

வெளியே யாரோ வரும் ஓசை கேட்கிறது.

“எங்கே போகிறாய் இப்பொழுது” கேட்ட தோழியை பார்த்து சொன்னாள் தலைவி.

“வெளியில் ஏதோ ஓசை கேட்கிறதே, யார் என பார்த்து வருகிறேன்”.
“நீ இரு, நான் பார்த்து வருகிறேன்” என்றபடி வெளியில் சென்றாள் தோழி.
வெளியே தலைவனின் தூதுவனாகப் பாணண் நின்றிருந்தான்.
“என்ன வேண்டும்” கதவை மறித்த படி நின்று கேட்டாள் தோழி.
“தலைவன் தலைவியை காண வேண்டுமாம்” பதிலளித்தான் பாணண்.
“அவனைக் காண தலைவி விரும்ப மாட்டாள்” சொன்னாள் தோழி.
“ஏன், என் நண்பன் அன்பானவன் தானே, என்ன குறை கண்டு விட்டாள் தலைவி?” என கேட்டதும் தோழி பதில் அளித்தாள்.

“அன்பும் அக்கறையும் பேச்சில் மட்டும் இருந்தால் போதாது, செயலிலும் இருக்க வேண்டும். போ, போய் உன் நண்பனிடம் கூறு” எனச் சொல்லி விட்டு கதவை அடைத்து உள்ளே செல்கிறாள் தோழி.

நடந்ததை ஊகித்து இருந்த தலைவி “என்ன சொன்னார் அவர்?” என கேட்கிறாள்.

தோழி நடந்ததை கூற கண் கலங்கினாள் தலைவி.

“தோழி, அதோ பார்த்தாயா, அந்த பெண் குருவி. அதுவும் கருவுற்றுள்ளது” முற்றத்தில் இருந்த கூட்டில் இருந்த குருவியை காட்டினாள் தலைவி. அதே நேரம் ஒரு ஆண் குருவி அங்கு வந்தது. “அந்த ஆண் குருவி வாயில் ஏதோ கொண்டு வருகிறதே” சொன்ன படியே அது என்ன செய்கிறது என பார்த்தார்கள் இருவரும். “அது கரும்பு பூ” என்ற தலைவி, மௌனமாக ஆண் குருவியின் செயலை கவனித்தாள். ஆண்குருவி தான் கொணர்ந்த பூக்களை தன் சிறு இதழ்களில் பிய்த்து கூட்டில் பரப்பியது. இப்போழுது அந்த பெண் குருவி முட்டையிட மெத்தென்ற இல்லம் தயார். பெண் குருவிக்கான ஈணும் இல்லம் ஆண் குருவியின் அன்பினாலும் அக்கறையினாலும் மெத்தென்று சுகமானதாகி விட்டது.

“இந்த ஆண் குருவிக்கு உள்ள அன்பு கூட என் மேல் அவருக்கு இல்லையே” தலைவியின் கண்ணீர் கண்டு பதில் சொல்ல தெரியாது தானும் கண்கலங்கினாள் தோழி.அமைதியாக இருந்தது வகுப்பறை. “என்னாச்சு, இவ்ளோ அமைதி” கேட்டாள் ஆசிரியை அகல்யா. பெயருக்கேற்ற படி அகல் விளக்கு போல் இருந்தாள். அமைதி ததும்பும் முகம். கூரான நாசி. ஒல்லியான உருவம், சரியான உயரம். கல்லூரியில் தமிழ் பேராசிரியை. காதல் திருமணம். கணவன் ரகுவுடன் கல்லூரி படிக்கும் போது மலர்ந்த காதல் அதே கல்லூரியில் பேராசிரியை ஆனதும் திருமணத்தில் முடிந்தது.

“ஒரு சின்ன பாடலுக்குள்ள எவ்வளவு எமோஷன்ஸ் கொண்டு வந்திருக்காங்க. ரொம்ப நல்லா இருந்தது இல்ல” அதிசயித்தாள் ஒரு மாணவி.

“எமோஷன்ஸ் மட்டுமா, எத்தனை கேரக்டர்ஸ். தலைவன், தலைவி, தோழி, பாணண், ஆண் குருவி, பெண் குருவி, அப்புறம் ஒரு அழகான கூடு” தொடர்ந்தாள் இன்னொருவள்.

ஆமோதித்த அகல்யா தொடர்ந்தாள். “ஈன்இல், என்ன ஒரு வார்த்தை பிரயோகம் பிரசவ அறைக்கு” தொடர்ந்து ஒவ்வொரு பதமாய் விளக்க ஆரம்பித்தாள் அகல்யா.

கால் மணி சென்றிருக்கும். ‘நீதானே எந்தன் பொன் வசந்தம்’ அகல்யா மொபைல் சிணுங்கியது. எடுத்து யாரென்று பார்த்தாள். கணவர் ரகு. “சொல்லுங்க ப்பா” பேசிய அகல்யாவிடம் ரகு. “அகல் குட்டி, பாசிடிவ் டா” என்றான்.

ஒரு நிமிடம் திகைத்த அகல்யா திகைப்பு மாறாமலே “என்னது” என்று உற்சாகமாகக் கத்திவிட்டு “ஒரு நிமிஷம்ப்பா, வெளில வரேன்” என்ற அகல்யா “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ கேர்ல்ஸ்” என்றபடி மொபைலை தூக்கிக்கொண்டு வெளியே ஓடினாள். மொபைலை காதில் வைத்து “என்னப்பா, நிஜமாவா சொல்றிங்க, நான் அம்மா ஆக போறேனா, அச்சோ, என்னால நம்பவே முடியல” படபடவென பேசியவளை இடை மறித்தான் ரகு. “ஆமா அகல், இப்போ தான் லேப்ல இருந்து ஃபோன் வந்துச்சு, எனக்கும் தலை கால் புரியல” ஆனந்தமாக பதிலலித்தான் ரகு. “நீ அங்கவே இரு, நான் வந்து உன்னை பிக்கப் பண்ணிக்கறேன். உனக்கு பிடிச்ச பார்த்தசாரதி கோவிலுக்கு போறோம், பீச்சுக்கு போறோம், அப்படியே ஹோட்டல்ல சாப்டுட்டு வந்திடலாம்” மகிழ்ச்சியாக தொடர்ந்தான் ரகு.
“சரிங்க, நேர்ல பேசலாம், பைபை” மொபைலை அணைத்த அகல்யா வகுப்பறையில் நுழைய கல்லூரி முடியும் நேரம் ஆகியிருந்தது. மாணவிகளிடம் விடைபெற்று ஆசிரியைகள் ஓய்வு அறைக்கு சென்றாள் அகல்யா.
சக ஆசிரியையும் தோழியுமான உமா “கிளம்பலையா அகல்” என்றாள்.
“ரகு வரேன்னு சொல்லிருக்காருப்பா. அதான் வெயிட் பண்ணிகிட்டு இருக்கேன்” சொன்னாள் அகல்யா.
“என்ஜாய், என்ஜாய்” என்ற உமா தொடர்ந்தாள். “ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கிற மாதிரி இருக்கே, எதுவும் விசேஷமா”.
“நல்ல விஷயம் தான், ஆனா இப்ப சொல்ல மாட்டேன், நாளைக்கு சொல்றேன்” என்றாள் அகல்யா.
“அப்படியா, எனிவே, வாழ்த்துக்கள். நான் கிளம்பறேன்” என்ற படி கிளம்பினாள் உமா.
உமா கிளம்பியதும் மனம் ஏதேதோ யோசிக்க தொடங்கியது. ‘திருமணமாகி ஆறு வருடங்கள் ஆகின்றன. இது வரை குழந்தை இல்லை. கண்ணிறைந்த கணவன், மாமனார், மாமியார் அமெரிக்காவில் நாத்தனார் ராஜி வீட்டில் இருக்கிறார்கள். நினைத்த நேரம் போய் பார்த்து வரும் தூரத்தில் அம்மா வீடு. அவள் போகலாம், ஆனால் ரகு வர மாட்டார். ரகு, அகல்யா காதல் அவர்களுக்கு விருப்பம் இல்லை. அப்போது அகல்யாவின் அப்பா பேசிய சில வார்த்தைகள் ரகுவிற்குக் கோபமூட்டியது. இருப்பினும் அகல்யா அம்மா வீட்டிற்கு செல்ல தடை விதிக்கவில்லை, தான் வருவது இல்லை. குழந்தை இல்லாதது வேறு குறையாக இருந்தது, இப்போது குழந்தை வரமும் கிடைத்து விட்டது’ எதேதோ யோசித்தபடி ஓய்வு அறையில் காத்திருந்தாள் அகல்யா.

2 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here