சிறுகதைப் போட்டி – 4 : அற்றைத் திங்கள் – பத்மா

“வணக்கம் அய்யா, தங்களைப் பார்த்தால் பரம்பு நாட்டைச் சார்ந்தவராக தோன்றவில்லை. பழக்கப்படாதார் இந்த மலைகளில் ஏறி வருவது சற்று சிரமம். தாங்கள் யார், பரம்பு மலைக்கு யாரை பார்க்க வந்துள்ளீர்கள் என அறியலாமா?” கேட்ட இளைஞனை கூர்ந்து பார்ததார் கபிலர்.

கபிலர், மூவேந்தர்களும் போற்றும் புலவர். பல அரச குமார்களுக்கும் இளவரசிகளுக்கும் ஆசிரியர். பாணர்கள் வாயிலாக பரம்பு மலை குறித்தும் பாரி குறித்தும் அறிந்தவர் முதல் முறையாக பரம்பு மலைக்கு பாரியை பார்க்க வந்துள்ளார்.
எதிரில் நின்று தன்னை வரவேற்ற வீரனை வழி கேட்டு பாரியை காணும் எண்ணத்துடன் பேசத் தொடங்கினார் கபிலர்.

“நான் ஒரு புலவன், என் பெயர் கபிலன். பாரியை சந்திக்க வந்துள்ளேன். அரண்மனைக்கு இன்னும் எவ்வளவு தூரம் போகவேண்டும்?” என்றார். புன்னகைத்த இளைஞன் “தாங்கள் அரண்மனைக்கு செல்ல வேண்டுமா, இல்லை பாரியை பார்க்க வேண்டுமா?” என வினவினான்.

“பாரியைதான் காண வேண்டும்” சிரித்த படி சொன்னார் கபிலர்.

அந்த இளைஞன் கபிலரின் அருகில் நெருங்கினான். “தமிழ் போற்றும் புலவருக்கு பாரியின் வணக்கம். பரம்பு நாடு உங்களை வரவேற்கிறது. தங்கள் வரவு நல்வரவு ஆகட்டும்” என பாதம் பணிந்து நின்றான்.

திகைப்புடன் பார்த்தார் கபிலர். ‘பரம்பின் அரசன் பாரி, கிரீடம் இல்லை, கவசம் இல்லை, மெய்க்காவல் படை இல்லை, மந்திரி, சேனாதிபதி என்று எவரும் இல்லை. ஒரு படை வீரனைப்போல காட்சி தரும் இந்த இளைஞனா பாரி?’ மனதில் தோன்றிய எண்ணத்தை வெளியிடவும் செய்தார்.

புன்னகைத்த பாரி “புலவரே, நான் பரம்பின் அரசன் இல்லை” என்றான்.

மேலும் திகைத்த கபிலர் “என்ன, நீ அரசன் இல்லையா, இப்பொழுது தானே உன்னை பாரி என்று கூறினாய். பாணர்கள் பாரி பரம்பின் வேந்தன் என்று கூறினார்களே?” என்றார்.

“நான் பாரி தான், ஆனால் நான் பரம்பின் அரசன் இல்லை. பிரதிநிதி என்று வேண்டுமாயின் கூறலாம். நானும், பரம்பின் மக்களும், பரம்பின் இயற்கையுடன் இயைந்து வாழ்ந்து வருகிறோம். என் மக்கள் எனக்கு வழி காட்டுகிறார்கள், நான் அவர்களுக்கு வழி காட்டுகிறேன். எங்கள் அனைவருக்கும் பரம்பின் இயற்கை அன்னை வழி காட்டுகிறாள். தேவையான நேரத்தில் நான் என் மக்களின் பிரதிநிதியாக செயல்படுகிறேன். நலமுடனும் வளமுடனும் வாழ்கிறோம்” பதில் அளித்தான் பாரி.

“வித்தியாசமான சிந்தனை, வித்தியாசமான நாடு, வித்தியாசமான தலைவன். வாழ்க நீயும், உன் நாடும்” கைகள் உயர்த்தி ஆசிர்வதித்தார் கபிலர்.

“புலவரே, பரம்பின் விருந்தாளி தாங்கள், முதலில் சிறிது சுவைநீர் அருந்தி ஓய்வு எடுங்கள். பின் என் இருப்பிடம் செல்லலாம்” எனத் தெரிவித்த பாரி அருகில் இருந்த குடிசைக்குக் கபிலரை அழைத்து சென்றான். அங்கிருந்தவர்கள் பாரியைக்கண்டு மன்னன் என பதறவில்லை, மகன் போல அன்புடன் வரவேற்றனர்.
“வெற்றி, எழிலி, நலமா? இவர் எழுத்தறிந்த புலவர். நமது விருந்தாளி. எழிலி, சிறிது சுவைநீர் கொண்டு வா” என்றான் பாரி.

“பாரி, இவரை பார்த்தால் வெகு தொலைவில் இருந்து வருகிறவர் போல் தெரிகிறது. சிறிது ஓய்வெடுக்க சொல்லுங்கள். உணவு தயார் செய்கிறோம். உணவுக்குப் பின் பயணம் தொடரலாம்” என்றான் வெற்றி. அதற்குள் எழிலி சுவைநீர் கொண்டு வர, குடுவையை வாங்க கை நீட்டினார் கபிலர்.

நீட்டிய கையில் குடுவை வைக்கப்படாததைக்கண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார் கபிலர். மேற்கில் இறங்கிக்கொண்டிருந்த சூரியன் பிரகாசமாக கண்களை கூசச்செய்தது. சுயநினைவுக்கு திரும்பினார் கபிலர். இப்போது பாரி இல்லை. பாரி கொல்லப்பட்டு ஒரு திங்கள் ஆகப்போகிறது. ஆயினும் கபிலரால் பாரியைப்பற்றிய நினைவுகளை மறக்க இயலவில்லை. விழித்திருந்தால் நினைவிலும், உறங்கினால் கனவிலும் பாரியின் வரவு.

கபிலர் தெளிவடைந்து கையை பின்னுக்கு இழுக்கும் முன் அவரைக் கண்டுவிட்ட அங்கவை “ஆசானே, இந்தாருங்கள், சுவைநீர்” என எண்ணமறிந்து கொடுத்தாள்.

வாங்கி அருந்தினார் கபிலர்.

சுவை நீர் அருந்தி விட்டு குடிலைச் சுற்றி நடக்க தொடங்கினார். சங்கவை அங்கிருந்த பூச்செடிகளுக்கு அருகில் இருந்த சுனையில் இருந்து நீர் கொணர்ந்து வார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அருகில் வந்த கபிலரைக்கண்டு வணங்கினாள். கபிலர் அவளிடம் செடிகளை பற்றி பேசிக்கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்தார். அவர் நின்று கொண்டிருந்த இடத்திற்கு அருகில் ஒரு முல்லைக் கொடி படர்ந்திருந்தது. அதன் அருகில் வந்ததும் அதன் இலைகள் சங்கவையின் கன்னத்தில் பட்டதும் குலுங்கி அழ தோடங்கினாள் சங்கவை.

பதறிய கபிலர் அவளை அணைத்து “என்ன ஆயிற்று மகளே?” என வினவினார்.
“ஆசானே, தந்தை நினைவு வந்து விட்டது. படர கொழுக்கொம்பு இல்லாமல் தவித்த முல்லைக்கொடிக்கு தந்தை தனது தேரையே கொழுக்கொம்பாக்கினார். இன்று நாங்கள் தனியாகத் தவிக்கிறோம், கொழுக்கொம்பு இன்றி” பதில் அளித்தாள் சங்கவை.
“நானும் பாணர்கள் வாயிலாக கேட்டிருக்கிறேன். அந்த நிகழ்வை ஒருமுறை எனக்கு கூறுவாயா?” கேட்டார் கபிலர்.

நினைவுகளை மீட்கத்தொடங்கினாள் சங்கவை.

அது ஒரு கார்த்திகை மாதம். மழை விட்டுவிட்டு பெய்து கொண்டிருந்தது. பாரி ஆதினியுடன் அருகில் இருந்த கொற்றவைக் கோவிலுக்கு கிளம்பினான். சிறுமிகளான அங்கவையும் சங்கவையும் உடன் கிளம்ப ரதத்தில் செல்ல முடிவெடுத்தனர். சாரலாய் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கோவிலில் பரம்பு மக்கள் அனைவரும் கூடியிருந்தனர். கொற்றவைக்கு பலி முடித்து குடிலுக்குத் திரும்பும் போது கதிர் மேற்கில் இறங்கிவிட்டான். வரும் வழியில் ஆதினி மலர் குலுங்கும் செடிகளை பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். “ரதத்தை நிறுத்துங்கள்” பதற்றமாய் வந்தது ஆதினியின் குரல். ரதம் நின்றதும் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறு முல்லைக்கொடியிடம் சென்று பார்த்தாள். இளம் கொடி தனது கரங்களால் பற்றிக்கொள்ள கொழுக்கொம்பு தேடி அலைந்தது. அங்கவையும் சங்கவையும் ஆளுக்கொரு மரக்கொம்பு கொண்டு வந்தனர். ஆதினி அந்த கொம்புகளை முல்லைக்கொடியின் அருகே ஊன்றினாள்.

11 COMMENTS

  1. பாரி மகளிர், கபிலர் சிறுகதை… வெகு அருமை பத்மா. படிக்க படிக்க விழிகளில் நீர் கோர்த்துவிட்டது. சிறந்த தந்தையாக, சிறப்பான காவலனாக, உற்ற நண்பனாக பாரியின் பரிணாமங்களை சிறுகதை வாயிலாக வெகு அழகாக விளக்கி இருக்கிறீர். மிக்க நன்றி!!! அருமையான கதை.. மனமார்ந்த பாராட்டுகள்!!!

  2. இன்று நாங்களும் தனியாகத்தான் தவிக்கிறோம், “கொழுக்கொம்பு இன்றி”… அருமையான பதிவு… வாழ்த்துக்கள்..

  3. இன்று நாங்களும் தனியாகத்தான் தவிக்கிறோம், “கொழுக்கொம்பு இன்றி”… அருமையான பதிவு… வாழ்த்துக்கள்…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here