சிறுகதைப் போட்டி – 17 : பிசிராந்தையாரும் பேனா நட்பும் – சில்வியாமேரி

தமிழாசிரியர் வகுப்பிற்குள் நுழையவுமே மாணவர்கள் இரைச்சல் போடத் தொடங்கினார்கள். இது வழக்கமான நிகழ்வுதான். இதே அறிவியல் வகுப்பென்றால் அவர்கள் சகலத்தையும் மூடிக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பார்கள். ஏனென்றால் அறிவியல் ஆசிரியர்கள் செய்முறைத் தேவின் போது மதிபெண்களில்  கைவைத்து விடுவார்கள். கைவைக்க வேண்டுமென்பது கூட இல்லை.

முழு ஆண்டுத் தேர்வின் போது பிடிக்காத மாணவர்கள் செய்முறைத் தேர்வை எழுதும் போது பக்கத்திலேயே போகாமல் அவர்கள் செய்வதை அப்படியே எக்ஸ்ட்ரனலிடம் கொடுத்து விட்டாலே மதிப்பெண்கள் குறைந்து விடும். ஆனால் பாவம். தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் எடுக்கும் ஆசிரியர்களிடம் அப்படி லகான் ஏதும் இல்லாததால் அவர்களை மட்டும் ஓட்டுவார்கள் மாணவர்கள். அதுவும் தமிழ் வகுப்பென்றால் கொஞ்சம் அதிகப்படியாகவே.

ஏனென்றால் ஆங்கில ஆசிரியர் வாலாட்டும் மாணவனை வகுப்பில் எழுப்பிவிட்டு ஆங்கிலப் புத்தகத்திலிருந்து ஏதாவது ஒரு பக்கத்தை எடுத்து வாசிக்கச் சொல்லி விடுவார். இவன் வாசிக்கத் திணறும் போதும் வார்த்தைகளின் உச்சரிப்பு மோசமாக இருக்கும் போதும் மாணவிகளின் மத்தியில் அவமானப் படுத்தி விடுவார் என்பதால் கொஞ்சம் அடக்கி வாசிப்பார்கள்.

தமிழாசிரியரும் மாணவர்கள் சத்தமிட்டதைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாமல் கருமமே கண்ணாக கொண்டு வந்திருந்த புத்தகத்தையும் சாக்பீஸையும் மேஜையின் மீது வைத்துவிட்டு, “உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு நல்ல செய்தி. இன்னைக்கு நான் உங்களுக்கு பாடம் எதுவும் நடத்தப் போறதில்லை…..” என்று சொல்லவும் மாணவர்கள் உற்சாகமாகக் கூச்சலிட்டார்கள்.

”வர்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு விஷேச நாள். யாருக்காவது அது என்ன என்று தெரியுமா?” என்றார். மாணவர்களும் மாணவிகளும் ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

”ஒவ்வொரு வருஷமும் ஆகஸ்டு மாதத்தில வர்ற முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பது நண்பர்கள் தினம். உங்க அகராதிப்படி தமிழ்ல சொல்றதுன்னா ஃபிரண்ட்ஷிப் டே. இதுகூடத் தெரியாமல் என்ன மாணவர்கள் நீங்கள்…?” என்று சிரித்தார் தமிழாசிரியர்.

”நண்பர்கள் தினமின்னு எங்களுக்கும் தெரியும் அய்யா. ஆனால் அதை நீங்கள் விஷேசமான தினமாகக் கருதுவீர்கள் என்று நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை….” என்றான் வகுப்புத் தலைவன். அதாவது லீடர்.

”சரி, வர்ற ஞாயித்துக்கிழமை நண்பர்கள் தினம்ங்குறதால உங்களுக்கெல்லாம் உங்களுடைய இப்போதைய நட்பு பற்றியோ, தொடர்பு அறுந்து போன பழைய நட்பு பற்றியோ இங்கு வந்து உங்களின் அனுபவங்களையும் நினைவுகளையும் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்….” என்றார்.

எல்லோருக்குமே சொல்வதற்கு நிறைய இருந்தாலும் மேடையில் போய் எல்லோரின் முன்னாலும் நின்று பேச கூச்சமாகவும் தயக்கமாகவும் இருந்தது.

வகுப்புத் தலைவன் மட்டும் எழுந்து மேடைக்குப் போனான். ”நான் ஒரு புத்தகத்தில் நட்பு பற்றி புதுக்கவிதை ஒன்றை வாசித்தேன். அதை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன் …..” என்று தட்டுத் தடுமாறி சொல்லிவிட்டு அவன் கையோடு எடுத்துப் போயிருந்த காகிதத்தைப் பார்த்து வாசிக்கத் தொடங்கினான்.

கவிதை: நட்பூ

இன்றைக்கு நண்பர்கள் தினம்

பழக்க தோஷத்தால்

வருஷந் தவறாமல் வாங்குகிறேன்

வாழ்த்து அட்டைகளை – ஆயினும்

அனுப்பும் முகவரி தெரியாததால்

அவையெல்லாம்

குவிந்து கிடக்கின்றன என்னிடமே …!

நட்பூ –

நினைவுகளில் நெருடுகின்றன

நிறைய முட்களும்

கொஞ்சம் பூக்களும்…..!

பால்ய கால நட்பெல்லாம்

பள்ளி இறுதி நாளொன்றில்

பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே….

பாடியதோடு கலைந்து போயிற்று !

கல்லூரி கால நட்போ

கழுதை தேய்ந்து கட்டெரும்பான கதையாக

கத்தை கத்தையான கடிதங்களில்

செழித்து வளர்ந்து

நலம்; நலமறிய அவா; எனும்

கார்டு கிறுக்கல்களில் குறுகியது!

அப்புறமான நாட்களில்

கார்டுகளும் காலாவதியாகி

வருஷத்துக் கொருமுறை

பொங்கல் தின வாழ்த்து அட்டைகளாய் சுருங்கி

கடைசியில் வேலை கிடைத்ததும்

கரைந்து காணாமலே போயிற்று!

அலுவலக நட்பெல்லாம்

அசட்டுப் புன்னகைகள்;

அவ்வப்போது கைகுலுக்கள் தவிர்த்து

ஆழமாய் வேர் பிடிப்பதில்லை மனதில்….!

இலக்கற்று ஓடிக் கொண்டிருக்கும்

இயந்திர வாழ்க்கையில்

நெஞ்சார்ந்து நட்புப் பாராட்ட

நேரமிருக்கிறதா நமக்கு?

வகுப்புத் தலைவன் கவிதையை வாசித்து முடித்ததும் எல்லோரும் கை தட்டினார்கள். தமிழாசிரியரும் அற்புதமான கவிதை என்று சொல்லி அவனைப் பாராட்டி அனுப்பி வைத்தார்.

”வேற யாராச்சும் இதைப் போலவே கவிதையோ அல்லது உங்க நண்பர்கள் பற்றிய அனுபவங்களையோ வெட்கப்படாம இங்க வந்து பகிர்ந்துக்குங்க,….” என்று தமிழாசிரியர் அழைப்பு விடுத்தும் யாருக்கும் மேடையேறிப் பேச தைரியம் வரவில்லை.

தாமரைச்செல்விக்கு அங்கு போய் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசையாக இருந்தது. இது அவளுடைய தோழி பற்றிய அனுபவமில்லை. அவளுடைய தாத்தா பற்றிய அனுபவப் பகிர்வு. ஆனாலும் அங்கு போய்க் கோர்வையாக சொல்ல முடியுமா என்று அவளுக்கு இலேசான தயக்கமிருந்தது. எழுதி எடுத்துக் கொண்டு போய் வாசித்து விடலாம் என்று நினைத்தவள் அவளுடைய தமிழ் நோட்டில் ஒரு பக்கத்தைப் புரட்டி வைத்துக் கொண்டு மனசுக்குள் அசைபோடத் தொடங்கினாள்.

தாமரைச்செல்வி அவளுடைய பால்யத்தின் ஆரம்பகாலத்தை தாத்தாவுடன் அவருடைய கிராமத்தில் தான் கழித்திருந்தாள். அவளுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் வேலைக்குப் போவதால் அவளை தாத்தா பாட்டியின் கண்காணிப்பில் தான் விட்டிருந்தார்கள். தாத்தா இருந்தது கொஞ்சம் முன்னேறிய கிராமம் தான்.

ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் அங்கிருந்த ஒரு தனியார் பள்ளியில் தான் படித்தாள். அதற்கப்புறமும் விடுமுறை தினம் வந்தாலே கிராமத்திற்குத் தான் ஓடிப்போவாள். தாத்தாவின் வீட்டில் மிகப்பழைய மரபீரோ ஒன்றை அவள் பார்த்திருக்கிறாள். தாத்தா அதைப் பொக்கிஷம் போலப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தார்.

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here