சிறுகதைப் போட்டி – 19 : செக்டார் 2403 [செல்வத்துப் பயனே ஈதல்] – ஜ.சிவகுரு

மாலை மங்கிக்கொண்டிருந்தது. போபோஸ் (Phobos), டெய்மோஸ் (Deimos) என்று இரண்டு நிலவுகளிலிருந்தாலும், அந்த மாலை நேரத்தில் செவ்வாயின் வானம் அதன் நிலத்தின் நிறத்தை பிரதிபலிப்பதாய், செந்நிறமாய் காட்சியளித்துக்கொண்டிருந்தது. அன்றைய பணிகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு தன் இருப்பிடம் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தான் அவன். எப்போதும் போல ஏறியவுடன் வாயு வேகத்தில், வான மார்க்கத்தில் கொண்டு செல்லும் ஒரு பாட் (Pod), இன்றும் தன் வேலையைச் சிறப்பாக செய்யக் காத்திருந்தது. அவன் பணியில் சேர்ந்ததிலிருந்து இன்றுவரை, இந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஒரு நாள் கூட அந்த பாட் பழுதடைந்ததோ, நேரம் தவறியதோயில்லை.

ஸ்பேஸ் பாட்ஸ் – தொலைதூரத்தைக் கடப்பதற்காக மின்காந்த சக்தியின் உந்துதலைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்ட பயண இயந்திரம். நெடுந்தொலைவையும் வெகு விரைவாகக் கடப்பதற்காக, கண்ணாடி உருளையைப் போல வெளியிலிருந்து உள்ளே பார்க்கக்கூடிய விதமாக, வடிவில் பெரியதாய், இருவர் அமரக்கூடிய இன்றைய நானோ காரின் அளவில், எண்களையும், பட்டன்களையும் கொண்ட பல பேனல்கள் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. எப்போது, எங்கே செல்ல வேண்டும், யாரை பிக்-அப் செய்ய வேண்டும், எங்கே அவரைச் சேர்க்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் கன்ட்ரோல் ரூமில், ப்ரோகிராம் செய்யப்பட்டிருந்தது.

அவன் பணிபுரியும் லேப்பின் எட்டாம் தளத்தின் வெளியே அமைந்திருந்த அந்த அலைட்டிங் பாயின்ட்டில் அவன் வருகைக்காக காத்திருந்த பாட்ல் ஏறினான் அபி.

அபி1028 – அதுதான் அவன் அடையாளம். அவனுக்கு முன்னும் சரி பின்னும் சரி, கடந்த நூற்றாண்டில் இந்தப் பெயருடன் யாரும் இருந்ததில்லை, இனியும் இருக்கப்போவதுமில்லை. ஏதோ ஒரு தனித்தன்மை. யாரும் விவரிக்க முடியாத ஒரு தனிமை இந்தத் தனிமை, கட்டாயமாக்கப்பட்ட தனித்தன்மை, ஒரு வித விரக்தியை அவனுள் தோற்றுவித்துவிட, வழக்கமான சிந்தனைகளில் மூழ்கினான். கேள்விகள்.  எண்ணற்ற கேள்விகள். தினம் தினம் மனதில் தோன்றி வதைக்கும், அவனால் பதில்காண முடியாத கேள்விகள். எந்திரமயமாய் மாறிவிட்ட வாழ்வில் வரும் இந்தக் கேள்விகள், அதற்கான விடை காணமுடியாத தேடல் என்று எண்ணமிட்ட நினைவுகளோடு பத்து நிமிடங்களில் அவன் பயணம் முடிந்தது. செக்டார்-2391ல் அமைந்திருந்த அவனது காலனியில் அவனை இறக்கிவிட்ட பாட், தனது அடுத்த பணியைச் செய்ய மறைந்துவிட்டிருந்தது.

மார்ஸின் நிலப்பகுதிகள் பல மண்டலங்களாக, அவற்றின் முக்கியத்துவத்திற்கும் பயன்பாட்டிற்கு ஏற்பவும் செக்டார்களாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் நடுத்தர பாதுகாப்பு பகுதியில் அமைந்திருந்தது ஆய்வுப் பணியாளர்கள் வசிக்கும் பகுதியான செக்டார் 2391.

மார்ஸில் மனிதன் குடியேறி நூறாண்டுகளுக்கு மேல் கடந்திருந்தது. பூமியின் வளங்கள் அனைத்தையும் அழித்து, வாழ வழியிழந்து, பல இயற்கை சீர்கேடுகளை உருவாக்கிவிட்டிருந்த மனிதன், அடுத்த வாழத்தகுந்த இடத்திற்கான தேடுதலையும் துவக்கியிருந்ததன் பலனாய் அமைந்தது தான் இந்த வேற்று கிரக வாழ்க்கை.

வாழ்வாதாரமான தண்ணீரைக் கண்டுபிடிக்க துவங்கிய தேடலில், புதிய கனிம வளங்கள், நீரின்றி வாழக்கூடிய வாழ்வுமுறை என எதிர்பாராதவை பலவும் கண்டறியப்பட்டன. அவற்றுள் முக்கியமானது மார்ஸ் கிரகத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மாண்ட்ரகோனா என்றவொரு தாவரம். நீரும், ஆக்ஸிஜனும் இல்லாத சீதோஷ்ணத்தில் நிலப்பரப்பிற்கு கீழே, செந்நிறத்தில் ஒரு கிழங்கைப் போலவும், வெள்ளை நிறத்தில் மேலே காளான் குடையைப் போலவும் வளர்ந்திருந்தது அத்தாவரம்.

உயிரினங்கள் வளரக்கூடிய தட்பவெட்பமோ, நீராதாரமோ இல்லாத அந்த வறண்ட நிலப்பரப்பில், எப்படி மாண்ட்ரகோனா வளர்கிறது என்று நூறாண்டுகளுக்கு முன் மனிதனுக்கு உதித்த கேள்வியின் விடைதான் இப்போதைய மனித வாழ்வும் இந்த குடியிருப்புகளும்.

அடுக்கு மாடி குடியிருப்புகள், விண்ணை முட்டும் சுழல் கோபுரங்கள், மாட மாளிகைகள், பறக்கும் வீடுகள் என்று பலவிதமாக கடந்த நூற்றாண்டுகளில் பூமியில் மக்கள் ஆடம்பரமாக  வசித்துவந்திருந்தாலும், அங்கே செய்த தவறுகளில் இருந்தும் சிலவற்றை கற்றறிந்ததன் பயனாகவும்., கி.பி.2738ல் அவையனைத்தும் சாதாரண மக்கள் பயன்பாட்டிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருந்தன.

பூமியில் மனிதனை வர்ணமென்றும், வறுமையென்றும், பிணியென்றும், பணமென்றும் பிரித்துவைத்திருந்த பழக்கத்தை மட்டும் மார்ஸிலும் விட மனமில்லாத காரணத்தால், பணத்தால், பதவியால் சமூகத்தின் ‘உயரிய’ பொறுப்புகளை தனதாக்கிக்கொண்ட கனவான்களுக்கு மட்டும் பூமியிலும், மார்ஸிலும் சிறப்பான இருப்பிடங்கள் கிடைத்தன.

சுருங்கச்சொன்னால், பூமியின் வளங்களை கொள்ளையடித்து முடித்த மனிதன் அடுத்த கிரகத்தைச் சூறையாட அனுப்பிய பணியாளரின் குடியிருப்புகள் தான் இந்த செக்டார்கள். அங்கு வசிப்போரின் தொழிலுக்கும் சலுகைகளுக்கும் ஏற்றாற்போல செக்டார்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு செக்டாரிலும் அலுவலகங்கள், பரிசோதனைக்கூடங்கள், சுரங்கங்கள், பாதுகாப்புப் பெட்டகங்கள், குடியிருப்பு காலனிகள் அமைந்திருந்தன.

ஒவ்வொரு காலனியிலும் நூற்றுக்கணக்கான ஹெக்ஸ் ஹோம்ஸ், ஒரே தோற்றத்தோடு எந்தவொரு வேறுபாடுமின்றி அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அறுங்கோணமாக தேனீக்களின் கூடுகளைப் போல ஒன்றன் மீது ஒன்றாக இடத்தை சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தி கட்டப்பட்ட வீடுகள். மேலும் கீழும் பயணிக்க, ஸ்பேஸ் பாட்களைப் போலவே நகரும் எலவேட்டர்கள் இருந்தன. எண்களைத் தவிர, எல்லா வீடுகளின் அளவு, வண்ணம், உள்ளே உள்ள பொருட்கள் என அனைத்தும் ஒரே மாதிரியாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

செக்டார் 2391லிருந்த காலனியின் மேல் தளத்தில் அமைந்திருந்த HH104 என்ற அவனது ஹெக்ஸ் ஹோமினுள்ளே நுழைந்தான் அபி. எப்போதும் அவனுள்ளேயிருக்கும் வெறுமை, அவனது இருப்பிடம் முழுதும் நிறைந்தது.

– – – –

தனிமையின் வெறுமையில், தன்னைத் தானே தேட முயன்றுகொண்டிருந்த அபி, மெல்ல சனாவின் நினைவுகளில் மூழ்கினான். இயந்திரமயமாக இருந்து வந்த அபியின் வாழ்வில் புதுவசந்தமாய் வந்தவள் அவள். மார்ஸில் அவன் வாழ்ந்துவந்த கடந்த 15 ஆண்டுகளில் அவன் கவனிக்க மறந்த, நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாத பல விஷயங்களை அவனை உணர வைத்தவள் சனா. அவள் வருகையிலிருந்துதான் அவனுள் பல மாற்றங்களை உணர ஆரம்பித்தான் அபி.

5 COMMENTS

  1. நல்ல கதை… சிறுகதை என்ற வடிவில் பல தகவல்களை அடக்க விவரனையில் சொல்லியிருக்கின்றீர்கள், இதையே ஒரு நாவலாக நிதானமான காட்சி அமைப்புடன் விவரங்களைத் தந்தால் படிக்க இன்னும் சுவாரசியமாக இருக்கும்… வாழ்த்துகள்…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here