சிறுகதைப் போட்டி – 23 : உணர்வுகள் தொடர்கதை – புதுவை பிரபா

பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு, வெடுக்கென்று எழுந்தாள். இப்போதெல்லாம், தொலைக்காட்சி நாடகங்கள் கூட எதிரிகளாகி இருந்தன, அன்பரசிக்கு. துணைக்கு இருந்த தாயாரும், போன வாரம் புறப்பட்டு போனதிலிருந்து, ராட்டினம் போல், மேலும் கீழுமாக அவளது உள்ள உணர்வுகள் சுழலத் தொடங்கியிருந்தது. எதிலும் நிலைகொள்ளாமல் தவியாய் தவித்தாள்.

செல்பேசியை கையில் எடுத்தாள். அவள் விரல் நுனி பட்டு, தொடுதிரை ஒளிர்ந்தது. அதில், மணிமாறன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு  புன்னகைத்தபடி இருந்தான்.  அன்பரசி, கழுத்தை, சற்று லேசாக  திருப்பி,  உற்றுப்பார்த்தாள். அவள் விரல்களால் அந்த பிம்பத்தை தடவத்தடவ, அது நாலாபுறமும் மிதந்துமிதந்து, நடுநிலையடைந்தது.   அன்பரசி பெருமூச்சி விட்டாள்.

அன்பரசிக்கு திருமணமாகி நேற்றோடு முப்பது நாட்கள் முடிந்திருந்தது. அவள் பார்க்க அழகாய் இருந்ததாலும், மேலைநாட்டு நாகரீகம் எனும் பெயரில் உடலோடு ஒட்டிக்கொள்ளும் ஆடைகளைப் போட்டுக்கொண்டு தலைவிரி கோலமாய் சுற்றித் திரியாமல், இந்தக் காலத்திலும் தாவணி, புடவை என்று உடுத்திக்கொண்டிருந்ததாலும் மணிமாறனுக்கு அவளைப் பார்த்ததும் பிடித்துவிட்டது. அவனும்,  கை நிறைய பணம் சம்பாரிக்கும் கட்டிட பொறிஞர் என்பதாலும்,             ‘அமைதியான பையன் ‘ என்று சுற்றத்தாரிடம் பெயரெடுத்து வைத்திருந்ததாலும், அன்பரசியின் அப்பாவிற்கு அவனை பிடித்துப்போய்விட்டது. பெண் பார்க்கும் படலத்தில் மணிமாறனுக்கும் சரி, அன்பரசிக்கும் சரி, முதல் முயற்சியே வெற்றியில் முடிந்தது.

“மாப்ள, அபுதாபியில வேல பார்க்கிறாருங்கிறது உங்களுக்கு தெரியும். கல்யாணம் முடிஞ்சதும், கையோட பொண்ண கூட்டிட்டு போக முடியாது… ஆறேழு மாசமாகும். அதனால… உங்களுக்கு இதுல ஆட்சேபனை ஏதுமில்லைன்னா, சீக்கிரம் ஒரு முகூர்த்தத்தப் பார்த்து, கல்யாணத்த முடிச்சிடலாம்”,  தரகர் அன்று சொன்னபோது….

“என்னங்க… எப்டிங்க இது? கல்யாணமான உடனே, இவள தனியா விட்டுட்டு… அவரு ஒரு எடத்துல.. இவ ஒரு எடத்துலன்னு.. சரியா வருமாங்க?” அன்பரசியின் அம்மா ரகசியமாய் தன் கணவரிடம் கேட்க,

“ எல்லாம் சரியா வரும். நீ பேசி எதையும் சொதப்பி விட்டுடாத. நல்ல வரன். கண்ணமூடிக்கிட்டு ஒத்துக்குவோம்.” என்றார் அவர்.

ஒரு பெண்ணின் மனசு ஒரு பெண்ணுக்குத்தான் தெரியும் என்பார்கள். அம்மா அப்போது, ஏன் அப்படிச் சொன்னாள் என்று அன்பரசிக்கு இப்போது விளங்கியது.

அன்பரசியின் அருகில் கிடந்த செல்பேசி “ சின்ன சின்ன ஆசை… சிறகடிக்கும் ஆசை…” என்று பாடியதும், துடித்து பிடித்து எடுத்து,

“ என்னங்க… ஹலோ.. கேக்குதுங்களா? எப்டி இருக்கீங்க? “ என்றாள்.

“ நல்லா  இருக்கேன் செல்லம். பன்னி… காலையிலதான பேசனோம். அதுக்குள்ள… பேசி பத்து நாள் ஆனா மாதிரி விசாரிக்கிற… சொல்லுடி… என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?” மறுமுனையில் மணிமாறனின் குரல்.

“ ஆமாம்… காலையில பேசினேன்தான். ஆனா… பத்தல. உங்க கிட்ட பேசிக்கிட்டே இருக்கணும் போல இருக்குங்க… உங்க கூடவே இருக்கணும் போல இருக்கு. உங்க கைய பிடிச்சிகிட்டு… “ குரல் கம்மியது.

“ ஏய் … லூசு.. அழறியா? அழாதடி. இன்னும் கொஞ்ச நாளு. உன் பேப்பெர்ஸ்லாம் மூவ் பண்ணிகிட்டுதான் இருக்கேன். கூடிய சீக்கிரம் கூட்டிவந்து… கூடவே வச்சிக்கிட்டு… ம்ம்ம்ம்…. ஏய்.. அன்பு .. அன்பு?”

“ சொல்லுங்க. லைன்லதான் இருக்கேன். நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரிதான். ஆனா… என்னால, உங்கள நெனைக்காம இருக்க முடியல. எனக்கு நீங்க வேணும்… அவ்ளோதான்.”

“நீ ஒன்….னும் சரி இல்ல. அதுவும் உங்க அம்மா ஊருக்கு போனதுல இருந்து, பொலம்பல் ஜாஸ்தியாயிடுச்சி. சரி… தனியா இருந்தா  இப்படித்தான் இருக்கும். ஒன்னு செய்யவா? எங்க அம்மாக்கு போன் பண்ணி… உன்கூட ஒரு வாரம் வந்து தங்கிட்டு போகச் சொல்லவா?”

“ வேணாம். வேணாம். நானு… எங்கூட இருக்கணும்னு ஆசைப்படறது.. உங்களைத்தான். உங்க அம்மாவ இல்ல.”

“ஐயோ… சரி … சரி.. நீ ஏதாவது புத்தகங்கள் படி… காலேஜ் டேஸ்ல, கவித எழுதுவன்னு சொன்னியே… அதுபோல எதாவது எழுது… அன்பு..”

“ம்க்கும் . அதுக்கெல்லாம் இப்போ மூட் இல்ல.”

“சரி.. அந்த கீழ் வீட்டு அருணா இன்னிக்கி வரல?”

“ம்கூம். இன்னும் காணோம். வருவா… “

“சரி நீ சாப்ட்டு வேளையோட படு. காலையில பேசலாம். ஓக்கே?”

“ம்ம்..“

கலங்கியிருந்த கண்களை துடைத்துக்கொண்டாள். அவளைக் கேட்காமலேயே அவள் நினைவுகள், பின்னோக்கி ஓடி ஓரிடத்தில் நின்றது.

கண்மூடி கண் திறப்பதற்குள் அவளது திருமணம் முடிந்திருந்தது. ஒரு அடுக்ககத்தின் மூன்றாவது மாடியில் வீடு பார்த்து, தனிக்குடித்தனம் வைக்கப்பட்டார்கள். மணிமாறன் வெளிநாடு போன பின்பு, அன்பரசிக்கு பாதுகாப்பு இருக்காது என்ற காரணம் சொல்லி பெரியோர்கள் தடுக்க முயற்சித்தபோது, அவர்களை ஏதேதோ சொல்லி சமாளித்து, அன்பரசியிடம் இப்படி சொல்லியிருந்தான், அவன்.

“ ஆறு மாசம் கழிச்சி உன்ன அங்க கூப்டுக்கிறனா… இல்ல நானே இங்க வந்து செட்டில் ஆகிடறேனான்னு தெரியல. ஆனா… இந்த பதினஞ்சு நாளு… செம்மையா வாழணும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். அதுக்காகவாது, நாம தனி வீட்ல இருந்தேதான் ஆகணும் “

பதினைத்து நாட்கள் மணிமாறனும் அன்பரசியும் அப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள். இருவரும் ஏறத்தாழ ஒரே அலைவரிசையில் சிந்திக்கக்கூடியவர்களாக இருந்ததாலும், அவர்களுக்குள்ளான புரிந்துணர்வில் எந்த சிக்கலும் எற்படாததாலும், இனிமையாகவே கழிந்தன அந்த தினங்கள்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here