சிறுகதைப் போட்டி – 18 : உயிர்ப்பசி உணர்ந்தவர்கள் – சில்வியாமேரி

1991ம் வருஷம் மே மாதத்தின் மூன்றாவது வாரத்தில் ஒருநாள்

வழக்கம் போல் அன்றைக்கும் காலையில் முருகேசன் கண் விழிக்கும் போது நீண்ட நேரமாகி விட்டிருந்தது. அவனுடைய அம்மா வீட்டில் இருக்கும் வரைக்கும் இந்தப் பிரச்னை இல்லை. அவள் இரவுகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு மேல் அவனை விழித்திருக்கவே விடமாட்டாள்.

அவன் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தாலும் ஏதாவது எழுதிக் கொண்டிருந்தாலும், ‘போதுண்டா மூடி வச்சுட்டுத் தூங்குடா; நாளைக்குக் காலையில நேரத்தோட எழும்பி வேலைக்குப் போக வேணாமா…..!” என்று சொல்லி விளக்கை அணைத்துத் தூங்கச் செய்து விடுவாள்.

சென்னையில் வேலை கிடைத்து வந்ததும் முருகேசன் முதலில் திருவல்லிக்கேணியில் அறை எடுத்துத்தான் தங்கி இருந்தான். ஆனால் அறைகளின் சுத்தமின்மையும் எப்போதும் அது இரைச்சலாகக் கிடப்பதும் அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாததாக இருந்தது.

அதுவும் விடுமுறை தினமென்றால் மேன்சனே சோப்பு நுரையில் மிதப்பது போல் எப்போதும் யாராவது துணிக்கு சோப்புப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். எல்லா அறைகளிலும் போதையும் புகை மண்டலுமாய் இருந்ததை அவனால் சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

அவனுடைய வேலை ஸ்தலமும் தாம்பரத்தில் இருந்ததால் தினசரி பாதிநேரம் பயணத்திலேயே கழிந்து உடம்பும் சூடேறிப் போனது. அப்போது தான் பேசாமல் தாம்பரத்திலேயே ஏதாவது வீட்டில் ஒரு அறையெடுத்துத் தங்கி விடலாம் என்று முயற்சி செய்தான்.

ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை. வீடிருந்து விசாரித்த இடங்களில் எல்லாம் ஒரே குரலில் பேச்சிலர்களுக்கு வீடு குடுக்க மாட்டேனென்று அழிச்சாட்டியம் பண்ணினார்கள். அம்மாவை அழைத்து வந்து தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டால் ஹோட்டல் உணவிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்குமென்று நினைத்து ஊருக்குப் போய் அம்மாவிடம் சொல்லவும் அவளும் சம்மதித்தாள்.

முடிச்சூர் சாலையில் ஒரு வீடிருப்பதாய் அறிந்து, அம்மாவுடன் தங்கப் போவதாய்ச் சொன்னதும் வீடு குடுக்க சம்மதித்தார்கள். இரண்டே அறைகள். நுழைந்ததும் சமையலறை. அடுத்தது ஒரு சிறிய ஹால். குளியலறையும் கழிவறையும் இரண்டு குடும்பங்களுக்குப் பொதுவாய் வெளியில் இருந்தன. அம்மாவிற்கும் தனக்கும் எதேஷ்டம் என்று குடி வந்து விட்டான்.

ஆனால் அம்மா சென்னைக்கு வந்து மிகச்சில நாட்களே முருகேசனுடன் தங்கி இருந்தாள். ”ஊராடா இது, ஒரு மனுஷ முகம் பார்த்து பேசமுடியுதா? எல்லோரும் கதவடைச்சு உள்ளேயே இருந்துக்கிறாங்க. நான் இன்னும் ஒரே ஒரு மாசத்துக்கு இங்கேயே இருந்தேன்னா எனக்குக் கண்டிப்பாப் பைத்தியம் புடிச்சுடும்…..!” என்று சொல்லிவிட்டு கிராமத்திற்கே திரும்பிப்போய் விட்டாள்.

அவள் போன்பின்பு அவ்வப்போது “எங்க உங்க அம்மாவக் காணல….” என்று ஹவுஸ் ஓனர் விசாரித்துக் கொண்டுதான் இருந்தார். முருகேசனும், “கிராமத்துக்கு போயிருக்காங்க; வந்துடுவாங்க….” என்று கொஞ்சநாள் சமாளித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் அவனால் அந்த காம்பௌண்டிலிருக்கும் யாருக்கும் எதுவும் பிரச்னை இல்லை என்பதாலும் அவன் காலையில் கிளம்பிப் போனால் பெரும்பாலும் இரவு நீண்ட நேரம் கழித்துத்தான் வீடு திரும்புகிறான் என்பதாலும் அவனை வீட்டை காலி பண்ணச் சொல்லாமல் சகித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினார்.

முருகேசன் அவசர அவசரமாய்க் குளித்து வேலைக்குக் கிளம்புவதற்காக வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தால் ஊரே அமைதியில் உறைந்து கிடந்தது. ஒரு அணக்கமும் இல்லாதது போல் இருந்தது. கடைகள் எல்லாம் மூடிக் கிடந்தன. அவன் வழக்கமாக சாப்பிடும் ஹோட்டலும் மூடிக் கிடந்தது.

சாலையில் வாகனங்கள் கூட அதிகம் இயங்கவில்லை. என்னாயிற்று? எதுவும் பந்த்தா என்று யோசித்தபடி பிரதான சாலைக்கு வந்தால் தெருவெல்லாம் பாட்டில்கள் உடைக்கப்பட்ட கண்ணாடி சில்லுகள், அறுந்த செருப்புகள் மற்றும் என்னன்னவோ பொருட்கள் சிதறிக் கிடந்தன.

முருகேசனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஓரிடத்தில் ராஜீவ்காந்தியின் போட்டோவிற்கு மாலை போட்டு ஒரு மரடேபிளின்மேல் வைத்திருந்தார்கள்.

அய்யய்யோ என்று மனதிற்குள் அலறியபடி இன்னும் கொஞ்சதூரம் நடந்தபோது பேப்பர் விற்கும் கடையும் மூடிக் கிடந்தது. ஆனால் கடைக்காரர் மூடிய கடைக்கு முன்னால் உட்கார்ந்து பயந்த முகத்துடன் அன்றைய தினசரிகளை விற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

முருகேசனும் ஒரு தினசரியை வாங்கிப் பார்த்த பின்பு தான் அவனுக்கு விஷயம் தெரிந்தது. நேற்று இரவு ராஜீவ்காந்தி ஸ்ரீபெரும்புதூரில் ஒரு பொதுக்கூட்ட மேடையில் பேசிவிட்டு இறங்கி வரும்போது அவருக்கு அருகில் போன இலங்கையைச் சேர்ந்தவள் என்று அறியப்படும் தற்கொலைப்படைப் பெண் போராளி  ஒருத்தர் இடுப்பில் கட்டியிருந்த வெடிகுண்டை வெடிக்கச் செய்ததில்  ராஜீவ்காந்தி உட்பட இருபது பேர்களுக்கும் மேலானவர்கள் இறந்து போய் விட்டார்கள் என்று.

முருகேசனுக்கு மனதுக்கு மிகவும் துக்கமாக இருந்தது. அறைக்குத் திரும்பிப் போய் விட்டான்.

ரொம்ப நேரத்திற்கு ராஜீவ்காந்தி பற்றியே அவனுடைய மனது அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது. ரொம்பச் சின்ன வயதிலேயே பிரதமராகி அரசியலில் உற்சாகமாக உழைத்துக் கொண்டிருந்த, இளைஞர்களுக்கெல்லாம் ரோல் மாடலாக விளங்கிய ஒருத்தர் இப்படியா சுக்கல் சுக்கலாகச் சிதறிப் போக வேண்டும் என்று முருகேசனுக்கு மனசு விசனமாக இருந்தது.

ராஜீவ் காந்தி இறந்து போன துக்கத்தையும் மீறிக்கொண்டு, மெதுமெதுவாக முருகேசனின் வயிற்றுக்குள் பசி அலாரம் சத்தங் கொடுக்கத் தொடங்கியது. அவனால் சிறு வயதிலிருந்தே பசி பொறுக்க முடியாது. அன்றைக்குக் காலை, மதியம் இரண்டு வேளையும் எதுவுமே சாப்பிடக் கிடைக்கவில்லை.

அம்மா இருக்கும் வரைக்கும் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஸ்டவ் மற்றும் சமையல் பாத்திரங்கள் இருந்தன. ஆனால் சமைப்பதற்குத் தேவையான மண்ணெண்ணையோ அரிசி காய்கறிகளோ எதுவுமே இல்லை.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here