சிறுகதைப் போட்டி – 20 : வண்ண வண்ணக் குடைகள் – அகில்

விண்ணைத் தொட முயலும் மலைகள். விண்ணிலிருந்து கீழே வீழும் அருவிகள். வெள்ளியம் நாட்டில்  பச்சைப்பசேல் என மரங்களும் செடிகளும் கொடிகளும் சூரியன்  எட்டிப் பார்க்க இயலாத அடர்ந்த காடுகளும் மலை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. இனிப்பைத் தேடி வரும் எறும்பைப்போல   ஆய் எயினன்  என்னும் இந்த இனியவனைத் தேடி இரவலர் வரும்  நாட்டின் எல்லை சிறியது என்றாலும் பேரரசனை விட புகழ் மிக்கவன். முருகனைப் போன்ற அழகு வாய்ந்தவன். சூரபதுமனை அழித்த முருகனைப் போன்றே  வீரத்திலும் தீரத்திலும் சிறந்தவன்.

முழங்கால்  வரை நீண்ட கைகளை உடையவன். வாரி வாரி வழங்கியதால் சிவந்த கைகளை உடையவன்.  அகந்தை அற்ற அருளாளன்.

நடு இரவிலும் தன்னை  நாடி வரும் இரவலருக்கு யானைகளையே பரிசாக வழங்கக் கூடியவன். பெண்களுக்கு பொன்னும்  மணியும் அணிகலன்களையும்  தருபவன்.

முருகனைப் போன்ற அழகு வாய்ந்தவன்  என்பதால் கட்டழகன்  அன்புக்கு ஏங்காத  கன்னியரும்  இல்லை. பாட்டாலும் நாட்டியத்தாலும் அழகாலும் அறிவாலும் நளினப் பேச்சாலும் இவ்வுலகில் ஆண்களின் மனத்தைக்  கொள்ளை கொண்டவர்கள்  பலர். ஆனால் பூங்குழலி…..

ரங்களும் நடுங்கும் குளிர்காலம். மனிதர்கள் தங்கள் வீட்டிற்குள்  பாதுகாப்பாய் அடைந்து கொள்கிறார்கள். ஆடு மாடுகளைக் கூட பாதுகாக்க அவற்றை மேய்ப்போர் உள்ளனர். ஆனால் மரப்பொந்துகளிலும், கிளைகளிலும் வாழும் பறவைகள் குளிரால் நடுங்கின. பறவைகள் இரை தேட முடியாத    மழைக் காலத்திலும்  உணவளிப்பவள் பூங்குழலி. பல வண்ணப் பறவைகளுக்கு, பலஇனப் பறவைகளுக்கு அடைக்கலம் தருபவள். கோலூன்றி நடக்கும் வயதான தன் தாத்தா பாட்டியுடன் ஓலைக் குடிசையில் இருந்தாள்.

பூங்குழலி  மாந்தளிர் போன்றவள். நீண்ட கண்கள் .மெல்லிய உறுதியான கைகள். நீண்ட கூந்தல். மெலிந்த இடை அல்குலையும் உடைய சிலை போன்றவள். பூங்குழலி மென்மையானவள். தன்னைக் காத்துக் கொள்ளும் வீரமும் தீரமும் மிக்கவள்.

நாட்டுவளம் காண வந்த எயினன் இந்த  மானைக்  கண்டான். அவளின் செயல் கண்டான். நாட்டு மக்களைக்  காக்கும் தன்னை விட வாய் பேச  முடியாத உயிர்களான பறவைகளைக் காக்கும் இவளே சிறந்தவள் என்று எண்ணினான்.

மனத்திற்குப் பிடித்த செயல்களே மற்றவரின் மனதிற்குள் புகுவதற்குக் காரணம். தாய் தந்தையர் இல்லாத அவள் பறவைகள் மீது  கொண்ட பரிவு, எயினனுக்கு அவளிடம் ஈர்ப்பை உண்டாக்கியது. பூங்குழலியை தினமும் சந்தித்தான். அவளை சந்திக்கும் போது தன்னை மறந்தான்.  பல நாட்கள் நிலவு  விடைபெறும் வரையிலும்  அவளின் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பான்.

மன்னனாக  இருந்தாலும் தான் யார் என்பதையும்  தன் காதலையும்  பூங்குழலியிடம்  சொல்லவேத் தயங்கினான். ஒருவேளை தன்  காதலை மறுத்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று  எண்ணினான். ஆனால் காதலை வாயால் சொல்லாவிட்டால் என்ன? கண் ஆயிரம் கவிதைகளைச் சொல்லுமே?

“பறவைகளின் பாதை விசாலப்பார்வை: அவைகளுக்கு   விதிகள் இல்லை, விபத்துகளும் இல்லை. யாரையும் அழிக்காத, யாரையும் பின்பற்றாத பாதை பறவைகளின் பாதை. பசித்தால் இரை தேடுகின்றன. களைத்தால் கூடு திரும்புகின்றன.

கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கை சிதையாமல் இருப்பது பறவைகள் வாழும் காட்டுக்குள் தான்.  நிடத நாட்டு அரசன் நளனையும், தமயந்தியையும் சுயம் வரத்தில் இணைத்தது ஓர் அன்னப்பறவை.    ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பது நமக்கு வார்த்தை. புறாவுக்கு அதுதான் வாழ்க்கை..   உறவுகளை அழைத்து  உண்ணும் காக்கை. பருந்திடம் இருந்து தன் குஞ்சுகளைக் காக்கும் கோழி.  மரங்களைத் துளையிடும் மரங்கொத்தி.

இப்படி எத்தனையோ பறவைகள்” என்று  எயினனிடம் கூறினாள் பூங்குழலி.

ருநாள் தன் தந்தை வெளியன் வேண்மானின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப சேர மண்ணுக்குத்  துணையாக போருக்குப் படை கொண்டு செல்ல  வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. போரில் சேர அரசன் வெற்றி பெற்றான். ஆனாலும் அங்கேயே மழைக்காலம்   முழுவதும் தங்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் தினமும் பூங்குழலியின் காதல் அவன் மனதில் இருந்தது. காதலா ? கடமையா ? என்ற நிலை ஏற்பட்ட பொழுது கடமையே  முன்னால் நின்றது. கைதேர்ந்த ஓவியன் போல் நாளும் தன் மனதிற்குள் பூங்குழலியை  வரைந்தான்.

பல நாட்கள்  கழித்து எயினன் பூங்குழலியைக் காண வந்தான். மழைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட காட்டாற்று வெள்ளத்தில் அவள்  குடிசை வீடுகள்  அடித்துச் செல்லப்பட எங்குச்  சென்றாள்  எனத் தெரியவில்லை. அவளின் வயதான தாத்தா பாட்டியும் இல்லை. உயிருடன் இருக்கிறாளா என்பதும் தெரியவில்லை.

அங்குள்ள பறவைகளும் எயினைப் போலவே பூங்குழலியைத் தேடித்திரிந்தன.  தன் காதலியின் நினைவாக பறவைகளுக்கு பாதுகாப்பு அளித்து வளர்க்க முற்பட்டான்.

“ எயினனின் நண்பன் குட்டுவன் “பறவைகளை கூண்டிலில் வைத்து வளர்க்கலாம்: உணவு  அளிக்கல்லாம் பாதுகாக்கலாம் ”  என்றான்.

“ பறவைகளை வளர்ப்பது என்பது கூண்டில் அடைத்து பாதுகாப்பது அல்ல.  அவைகள் வாழ மரங்களையும்  சோலைகளையும் குளங்களையும்  அமைக்க வேண்டும். மேலும்  அவைகளை வேட்டையாடாமல் இருப்பதே பறவைகளுக்கு நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய உதவியாகும்”, என்றான்.

பார்க்கும் இடமெல்லாம் பறவைகளின் கூட்டம். பறப்பதில் தான் எத்தனை அழகு!  பறந்து செல்லும் பறவைகளைப் பார்க்கும் பொழுது  எண்ணங்களுக்கும் சிறகுகள் முளைக்கின்றன. மேகம் கண்டு ஆடும் மயில்கள் , மங்கையர் நடை பயிலும் அன்னங்கள், உயரத்தில் பறந்தாலும் உலகை கவனிக்கும் பருந்து, புணர்வை  உணர்த்தும் நீரில் வாழும்  மகன்றில் பறவைகள். இவை அனைத்தும்   வாய் பேச முடியாதது. எனினும்  ஆய் எயினனின்   உணர்வால்   உள்ளத்தால்   ஒன்றிய நண்பர்கள்.

“ இலுப்பை மரத்திலேறி பச்சைக்கிளியின் பொந்துகளில் கையைவிடப் போய் கிளியிடம் கொத்து (கடி) வாங்கியது உண்டு. அழகியப் பாட்டிசைக்கும் குயில்.

சிட்டுக் குருவிகள் கிணற்றுச் சேரத்தில் முளைத்திருக்கும் செடிகளில் கூடி கட்டி குடியிருக்கும். கிணற்றில் நீர் ஊறி நிரம்பியிருக்கும்போது கூடுகளைத் தொட்டுப்பார்த்துக்கொண்டே நீச்சல் அடித்ததுண்டு. மிக உயர்ந்து நிற்கும் தென்னை மரத்தில் உள்ள குருவிக் கூட்டில் எத்தனை முட்டைகள் இருக்குமோ என்று எண்ணி ஏங்கியதுண்டு. குயிலின் குரலுக்கு எதிர்க்குரல் கொடுத்து மகிழ்ந்ததுண்டு. கூட்டைக் காணச் சென்று காக்கை துரத்த பயந்து திரும்பி ஓடி வந்ததுண்டு.

தன் இளமைக்கால விளையாட்டிக்களை நினைத்துப் பார்க்கிறான் எயினன்

பறவைகள் அனைத்தும் என் உயிர். இந்த பறவைகள் சிறு துன்பம் அடைந்தாலும் உடலும் உள்ளமும் வலிக்கும். சிந்தையும் செயலும் தடை பட்டுப்போகும். ”

நண்பா! எனக்கு ஒரு உதவிசெய்ய வேண்டும்  என்றான்  எயினன்.

“ என்ன செய்ய வேண்டும்  நண்பரே!   உனக்காக இந்த உலகத்தை வெல்ல  வேண்டும் என்றாலும் தயங்க மாட்டேன். தயங்காமல் மனதில் உள்ளதை ஒளிக்காமல் உரைக்க வேண்டும்.    உன்னைப் போன்ற ஒப்பற்ற உன்னதமான ஒருவரைப்  பெற இந்த நாடும் நானும்  முற்பிறவியில் தவம் பல செய்திருக்க வேண்டும்”   என்றான் குட்டுவன்.

“இப்பறவைகளை  எனக்குப் பிறகும் பாதுகாக்க வேண்டும் ” இம் வெள்ளியம் நாடு  உலகப் பறவைகளின் வாழ்விடமாக  இருக்க வேண்டும் ” என்றான்  எயினன்.

“எயினன்  மக்களின் காவலன் மட்டுமல்ல பறவைகளின் காவலனும் கூட. உலக வரலாற்றில் ஒரு வியப்புக்குரிய பிறவி. கயமையும், வஞ்சனையும், சூதும் களவுமே வாழ்வான  மானிடரை விட பறவைச் சுற்றம் பரிசுத்தமானது என்று பறவைகளைப் போற்றுக்கிறவன். அதனால் இவனது ஏழிற்குன்றத்தில் பறவைகள் இன்புற்று வாழ்கின்றன” என்றான் தன் மனதிற்குள் குட்டுவன்.

காலங்கள் உடல், உள்ள காயங்களை ஆற்றும். அது போல் காலம் எயினனின் உள்ளத்தின்  வலியை மறக்கச் செய்தது. கை தேர்ந்த சிற்பி செதுக்கிய சிற்பம் நேரில் வந்தது போன்ற  வேளிர் குல மங்கை எழிலி வாழ்க்கைத் துணையானாள்: அன்பும், அடக்கமும்  அறிவும் நிறைந்த அவள் தான் எழிலி. குலத்தை வாழ்விக்கும்   நல்லினியும் பிறந்தாள் :  தாய் தந்தை போன்றே அழகும் அன்பும் ஒரு சேரப் பெற்றவள் .

தன் தந்தைக்குப் பிறகு வெள்ளியம் பகுதிக்கு மக்கள் மனம் நிறைந்த  அரசனானான். நாடு மக்கள் மண் வளமும் மன வளமும் பெற்று விளங்கினர்.

ஆற்றின் நீரோட்டத்தின்  சத்தம் சலசல எனத் தெளிவாகக் கேட்டது. மனமும் தெளிவில்லாமல் சலசல என ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சிந்தனைகள் போரைப் பற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்தது.

தேனீ அயராது உழைப்பது போல்  நிற்காமல்  ஓடிக்கொண்டிருக்கும்  இவ்வுலகில் சுயநலம் இல்லா மனிதனும் தம் புகழை நாட்டவே விரும்புகிறான். விழுப்புண் படாத நாள் வீண்நாள்  என என்னும் பரம்பரையில் பிறந்தவன். எதிரியிடம்  போரிட்டு  வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற நெஞ்சம் எண்ணம் முழுவதும் நிறைந்து இருந்தது .

கற்கள் நிரம்பிய  காற்சிலம்பினையும், மணிகளால்  செய்யப்பட்ட, குறுகிய கை வளைகளையும் உடைய அன்பு மிக்க காதலியை  மறந்தான் :  ஆடவருக்கு காதலுக்கு முன் கடமையே பெரிதாகத் தோன்றுகிறது.

முழுநிலவைக் கண்டு கடல் பொங்குவது போல் என் காதலியின் வான்முகம் கண்டு இதயத்தில் அன்பு பொங்கியது.

“என் விழிகள் இரண்டையும் யாரோ மூட  இந்த உலகத்திற்கு வந்தேன். என் அன்பு மகள் நல்லினி நின்றிருந்தாள்”.

“நாடாளும் மன்னருக்கு என்ன கவலையோ ?”   என்றாள்.

“என் அன்பு மகள் இருக்க கவலை ஏன் ? என்றான்  எயினன்.

“எனக்குத்தான் கவலை தந்தையே!  நான் மகனாகப் பிறந்திருந்தால்  போருக்குச் சென்றிருப்பேன். ஆனால்  இப்பொழுது நீங்கள் எனக்கு காவல் இருக்க வேண்டி உள்ளது.

“ஆடவரின் வீரமே நம் நாட்டுப் பெண்களிடம் அதாவது தாயிடமும், காதலியிடமும், மனைவியிடமும், மகளிடமும் உள்ளது. மகளே ! உன்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் நேரம் போவதே தெரியாது. அவைக்குச் செல்கிறேன்”, என்றான்  எயினன்.

தன் ஆருயிர்  நண்பனுக்காக துளு நாட்டின் மீது போர் தொடுக்க வேண்டும். விழுப்புண் பெற வேண்டும். வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற விருப்பமே அவனுடைய மனம் முழுவதும் குடிகொண்டிருந்தது.

ரு நல்ல நாளில் போருக்குக் கிளம்ப விரிச்சி கேட்டான். புள்நிமித்தம் பார்த்தான். தனது  குடையையும்  வாளையும் நல்ல  நாளில்  புறப்படச்  செய்தான்.  தான் திரும்பி வரும் வரை நாட்டைப் பாதுகாக்க  வேண்டும் என அமைச்சரிடம் வேண்டினான். அரசபதவி என்பது சுகமானது அன்று சுமையானது.  போர் முரசு கேட்டவுடன் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் போருக்குத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டனர். குதிரைப் படையும் , யானைப்படையும் , தேர்ப்படையும் புறப்பட்டன.

உற்றார் உறவினர் எயினனை வீரத்திலகம்  இட்டு போருக்கு  வழியனுப்பி வைத்தனர்.   எழிலி தன்  மன்னவனைப் பிரிந்து இருப்பதை எண்ணி  மனம் வருந்தினாலும், போரில்  வெற்றி பெற்று வரவேண்டும் என விரும்பினாள்.

களம்காணப் புறப்பட்டப் படைகள் அனுமனின் வால் போன்று நீண்டு கொண்டே  சென்றது. உறங்குதல் அறியா குதிரையின் மீது எயினன் ஆதவன் மகன் கன்னனைப் போல  இருந்தான்.

பகைவர் பாதுகாத்து நிற்கும் கோட்டைகளை வென்ற வெற்றிச் சிறப்பினையுடையவன்.  பெரிய படைகளைக் கொண்டவனும், போரிடுவதில் வல்லவனுமான மிஞிலியோடு பாழிப் பறந்தலை  என்னும் இடத்தில் எதிர்கொண்டு   போரிட்டான் எயினன்.

கடல்  அலை போல் இரண்டு பக்க வீரர்களும் போரில்  பொருத்தினர். எயினனின் யானை மதம் கொண்டு பகைவரை தன் காலால்  சிதைத்தது.

பாழிப்பறந்தலையில் இருவருக்கும் கடுமையான போர் நிகழ்கின்றது. பிறரிடம் அருளும் இரக்கம் கொண்டவர் எளிதில் ஏமாற்றப்படுவது போல்  எயினன் பகற் பொழுதிலேயே வாளால் போர்க்களத்திலே புண்பட்டு வீழ்ந்து விட்டான். போர்க்களம் குருதி நிறம் அடையுமாறு போரிட்டு, முடிவிலே தானும் தோற்று மடிந்தான்.

தங்கள் தலைவன் வீழ்ந்தான் வீரர் உலகம் அடைந்தான்  என்ற செய்தி அறிந்த எயினன் வீரர்கள் தங்கள் தலையை தாங்களே அறிந்து கொண்டு வீரர் உலகத்தில் எயினனை வரவேற்கக்  காத்திருந்தனர்.

மனிதர்கள்  கண்ணீர் வடிக்கலாம். கண்களில் இருந்து வரும் நீரே அன்பை வெளிப்படுத்தும். துன்பம் கண்டு உதவி செய்பவரே  உண்மை அன்பு கொண்டவர்கள். இது மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் ஏன்  பறவைகளுக்கும் கூட பொருந்தும்.

 

சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் வீழ்ந்து கிடக்கும் எயினனின் உடலை எரித்துக்கொண்டிருந்தது. வாழ்நாளெல்லாம் தங்களைப் பேணிக்காத்த மன்னனாகிய காவலன் இறந்து விட்டான் என்ற செய்தி பறவைகளுக்கு எட்டுகின்றன. எயினன் பறவைகளின் பாதுகாவலன் என்பதால், அப்பகுதியில் இருந்த பறவைகளும், வேற்றுப் பகுதியிலிருந்து வந்த புதிய பறவைகளும் போர்க்களத்திற்கு வந்து சேர்ந்தன. சிறகுகள் விரித்துப் பார்ப்பதற்காகப் பறந்து வந்தன. பூமித்தாயின் மடியில் புன்னகையுடன் கிடக்கும் தங்கள் தலைவனைப் பறவைகள்   பார்க்கின்றன.  ‘குக்கூ… குக்கூ…’ என்று அலறி அழுகின்றன.  தங்களால் எதுவும் செய்ய  முடியவில்லை என வருந்தின. ஏதாவது செய்ய வேண்டுமெனத்  துடித்தன. பறவைகளுக்கு தங்கள் காவலனைப் பாதுகாக்க மனம் இருந்தும் வழி தெரியாமல் தடுமாறின.

கூகைக்குப் பகலில் பார்வை தெரியாது.  இரவிலே மட்டும்தான் இரை தேடும். பகலில் கூட்டை  விட்டு வெளிவர முடியாது. அதனால் எயினனை  “என் கண்களால் பார்க்க முடியவில்லையே” என்று கூட்டுக்குள்  கூகை அலறியது.

உலகெங்கும் உள்ள எல்லா நாட்டு மக்களும் என்றாவது ஒருநாள் ஒன்று சேர்வார்களோ இல்லையோ எல்லாப் பறவைகளும் ஒன்று சேர்ந்தது.

பல வண்ண வண்ண  குடைகள் வானில் விரிக்கப்பட்டது போல்  பறவைகள் எல்லாம் ஒன்று கூடி வானத்தை வட்டமிட்டுத் தம் சிறகுகளால் பந்தலிட்டு சூரியனின்  வெப்பக் கதிர்கள் காவலனின் மேனியில் படாதவாறு குடைவிரித்தன.

………………………………..

சங்க கால  மன்னர்களின் மனித நேயத்தை அறவாழ்க்கையை  பிற உயிர்களிடம் கொண்ட அன்பை , நாட்டின் மன்னர்கள் எல்லா உயிர்களின் காவலர்கள் என்று அவர்கள் கொண்ட கொள்கையை   வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற அவா எனக்கு  இக்கதை எழுத  அடித்தளமாக  அமைந்தது என்பதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

கடும்பரிக்குதிரைஅய்எயினன்

நெடுந்தேர் ஞிமிலியொடு பொருது, களம்பட்டென

காணிய செல்லாக் கூகை நாணிக்

கடும் பகல் வழங்கா தாஅங்கு (அகம்.148,பரணர்)

 

ஆஅய் எயினன் வீழ்ந்தென, ஞாயிற்று

ஒண்கதிர் உருப்பம் புதைய ஓராங்கு

வம்பப் புள்ளின் கம்பலைப் பெருந்தோடு

விசும்பிடை தூர ஆடி, மொசிந்தூடன் (அகம்.181,பரணர்)

 

Leave a Comment